Ik pak m’n vriend z’n hand nog eens stevig vast wanneer we opnieuw heen en weer schudden. Ik durf bijna niet uit het raampje te kijken, maar dwing mezelf toch om een blik te werpen op het prachtige eiland. Ineens zie ik dat de grond onder ons over gaat in water. Ik kijk angstig op. ‘’We zijn toch al super laag? Zouden we niet elke minuut moeten landen? Waarom vliegen we boven het water?’’ vraag ik geschokt aan Koen. De piloot roept net om dat we ons allemaal schrap moeten zetten voor een scherpe bocht. Ik zit bij het raam en zie de vleugel ineens richting het water wijzen. Mijn hart bonkt in mijn keel. ‘Daar gaan we’ denk ik bij mezelf. Maar dan zie ik in de verte de landingsbaan en voel ik dat het vliegtuig bijdraait en recht op de landingsbaan afgaat.

Met de voeten aan de grond voel ik dat m’n lichaam nog een beetje wankelt van de turbulente vlucht. Ik raap mezelf bij elkaar en besluit er niet langer aan te denken. Al jaren vlieg ik en nog nooit had ik zo’n slechte ervaring, dus het was gewoon pech besluit ik.

Drie weken lang geniet ik intens van de bizar mooie natuur op Tasmanië. Ik hike rondom Cradle Mountain, ik zie grote groepen dolfijnen om onze boot zwemmen bij Maria Island en ik loop door de boomtoppen in Tahune. Iedere dag weer heb ik een dikke grijns op mijn kop. Dat de wereld gewoon zo verdomd mooi is en dat ik dat mee mag maken. Euforie all over the place.

Totdat het moment komt dat we terug moeten vliegen met de laatste vlucht nog vers in mijn geheugen. Ik wil niet aan de angst toegeven, maar dat hoeft ook niet, want de angst heeft mij al overmeesterd. Een droge mond, trillende handjes en om de minuut moeten plassen. Al is dat laatste redelijk normaal voor mij. Ik besluit de tijd en angst te doden met wat filmpjes van puppy’s. Want dat werkt altijd. Tegen alles. Maakt niet uit wat.

De lieve onschuldige beestjes doen de meest onnozele dingen, maar er valt me iets op. Ze springen overal met volle overtuiging in. Ze denken niet na over de gevolgen, maar doen gewoon. Dat maakt ze heel erg grappig, maar ook super vrolijk. Geen zorgen, gewoon doen. Ik bedenk me dat ik als kind ook nergens bang voor was. Ik klom op het dak van de koeienstal bij ons op de boerderij, ik klom in bomen en sprong zonder zadel op mijn paard. Maar nu denk ik overal over na. Bijvoorbeeld ook over het feit dat ik nog nooit een bang kind heb gezien in het vliegtuig. Wel veel bange ouders die zich zorgen maken of het kind wel stil blijft. Of bange medepassagiers die zich zorgen maken over gejank, gekrijs en vieze poepluiers. Maar bange kinderen. Nee, niet dat ik weet. Ondertussen is het tijd om te boarden en denk ik nog eens terug aan de geweldige tijd die ik had op wat mij betreft het aller mooiste stukje Australië. Wanneer ik uit angst had gehandeld, was ik misschien nooit meer het vliegtuig ingestapt. Dat zou ik pas echt eng vinden.

Soms ben ik gewoon bang dat mijn angst voor angst groter is dan de angst zelf.

Dat dus.

The fear van Ben Howard

Liefs Jantien

Vanaf ze maand ben ik iedere eerste zaterdag van de maand tussen 12.00 en 14.00 te horen als columnist voor Jantiens ReisPlaat op radio RTV Holland. Ik deel hierbij een bijzondere reiservaring en kies hier een passende plaat bij uit.