Weet je waar ik soms bang voor ben.. Dat ik door de mand val. Dat mensen erachter komen dat ik eigenlijk maar zit te prutsen. Dat m’n werk eigenlijk helemaal niet zo leuk of bijzonder is en dat ik maar aanrommel. Misschien is iedereen daar al lang achter. Dat kan natuurlijk ook.

Ik roep altijd ‘Fake it till you make it’. Daar ben ik ook van overtuigd. Dat je eerst vertrouwen moet hebben in jezelf en je jezelf moet zien te verkopen. Je kunt alles zolang er niet bewezen is dat je het niet kunt. Dat is de houding die ik vaak aanneem en welke in veel gevallen goed werkt. Je moet tenslotte ergens beginnen en een positieve mindset is het aller belangrijkste bij iedere baan of onderneming.

Toch maakt deze houding me ook heel onzeker. Ik heb geroepen dat ik het kan, maar nu kan ik het niet bewijzen. Mijn god, waar ben ik aan begonnen. Dan kan ik wel journalistiek hebben gestudeerd, maar kan ik eigenlijk wel schrijven? Is het goed genoeg? Zo nu en dan krijg ik ineens een vlaag van onzekerheden.

Weet je waar ik nou echt onzeker van word.. van vergelijken. Mijn god, als ik mezelf ga vergelijken dan heb ik al snel het gevoel dat ik de handdoek beter direct in de ring kan gooien. Ken je dat? Dat je rond zit te struinen op internet en ongewild en onbedoeld toch tegen van alles aanloopt en je een uur later hartstikke verdrietig bent.

Comparison is the thief of joy

Ik krijg regelmatig de vraag welke (reis)bloggers ik zelf volg. Met een klein beetje schaamrood op m’n kaken moet ik toegeven dat ik niemand fanatiek volg. Er zijn er meerderen die ik leuk vind en waar ik af en toe een kijkje neem. Maar sinds ik zelf aan het bloggen ben, word ik hier dus heel zenuwachtig van. Want ik ga vergelijken.

Mijn blog ik compleet anders dan de gemiddelde reisblog. Ik heb veel persoonlijke en lifestyle artikelen. Iets waar ik bewust voor heb gekozen omdat het bij me past. Ik weet dat anders zijn juist een kwaliteit is. Maar zo voelt het niet altijd. Soms voel ik me net als een klein kind dat op de eerste schooldag erachter komt dat ze de verkeerde schoenen heeft uitgezocht. Het liefst schop ik ze dan direct uit. Hup, weg met m’n ideeën. Hoe haalde ik het in m’n hoofd. Hoezo had ik bedacht dat dit leuk was. Waarom wilde ik dit ook alweer?

Ik ben erachter gekomen dat er een patroon zit in mijn onzekerheden. Het is namelijk een wekelijks terugkerend ding en ik word er super chagrijnig van. Ik denk dat ik heb ontdekt dat ik iedere week een dag heb dat ik gewoon m’n hele handel uit het raam wil gooien en wil verhuizen naar een onbewoond eiland waar niemand me ziet. De rest van de dagen vraag ik me dan echt af waarom ik zo’n bui had, want het gaat eigenlijk super goed. Er zit een (soms hakkelende maar toch) stijgende lijn is alles wat ik doe. Ik heb niks te klagen en werk hard aan m’n dromen. Waarom ben ik soms dan toch zo onzeker?

Ik heb mezelf verboden nog op internet te gaan op dagen dat ik zo’n onzekere bui heb. Want als ik het al niet van internet kreeg, dan wordt het er in ieder geval erger van. Dat gevoel dat ik door de mand val en ineens blijkt dat ik eigenlijk niets kan, dat wil ik graag inruilen voor iets anders.

Ik val tegenwoordig niet door de mand maar in de mand. Bij Sari. Om gezellig de hele dag te knuffelen en te fantaseren over dat onbewoonde eiland waar ik wel naartoe zou willen met Sari en Koen. Een dag in de week. Zodat ik de rest van de week weer lekker verder kan faken en maken.

Liefs Jantien