Schrijven, verwijderen, schrijven, verwijderen en uiteindelijk toch schrijven. Dit artikel zit al een hele tijd in m’n hoofd en ik heb heel lang getwijfeld of ik het wel zou delen want dit op papier zetten was al een uitdaging op zich. Maar eerder deze week vroeg iemand me, “What’s in it for you? Waarom deel je eigenlijk je persoonlijke verhalen?” Toen antwoordde ik dat het vaak niet eens om het specifieke verhaal zelf gaat, maar veel meer om het grote plaatje dat ik wil stimuleren dat mensen open en eerlijk naar elkaar (en zichzelf) zijn. Geen filters, niet beter voordoen. Ik denk dat er geen eenzamer gevoel is dan wanneer je niet echt jezelf kan zijn en je het gevoel hebt dat je niet goed genoeg bent. Ik wil graag laten zien dat iedereen zijn of haar stuggles heeft en dat hierover praten je leven direct een stuk lichter maakt. Toen ik dit uitsprak wist ik dat ik dit verhaal moest delen. Want als ik wil dat mensen durven delen, dan is het belangrijk dat ik dit zelf ook doe. Dus, here we go!

Wat als nee ja betekent?

Eerder dit jaar bleef ik bij een vriend van me logeren, ergens in een stad in Europa. Ik kende hem al een tijdje en had eerder een huis met hem gedeeld samen met een groepje nomads. Ik keek er naar uit wat tijd met hem door te brengen zoals ik dat regelmatig doe met vrienden die ik onderweg heb leren kennen. De eerste dag dat ik er was werd ik eind van de middag een beetje moe dus ik besloot even een dutje te doen voordat we uit eten zouden gaan. Ik lag op bed en werd ineens wakker omdat hij naast me kwam liggen. Ik was in de war want ik werd net wakker. Hij kroop tegen me aan en begon me te zoenen. Van mijn kant was er nooit iets tussen ons geweest en dat was ook zeker mijn intentie niet, dus ik duwde hem weg en zei dat ik dit niet wilde. Hij hield me iets steviger vast en probeerde het nog een keer. Ik duwde hem nogmaals weg en ik probeerde me dit keer uit te leggen. Ik zei hem dat ik niets met hem wilde en dat ik het niet ingewikkeld wilde maken. Hij lachte en zei dat het ook niet ingewikkeld hoefde te zijn, waarna hij opnieuw begon te zoenen. Deze keer duwde ik hem hardhandiger weg en schreeuwde nee. Hij begon opnieuw te lachen en zei, “Jantien, in mijn cultuur betekent nee ja en ja betekent ook ja,” waarna hij me nog dichter tegen hem aantrok. Ik was in shock en duwde hem van me af waarna ik vroeg wat oprotten dan betekent in zijn cultuur. Hij was volledig gepikeerd en vond dat ik overdreven reageerde. Voordat hij de kamer uitliep zei hij “De enige reden dat je vannacht hebt overleefd, is omdat ik moe was.” En hij liet me weten dat hij het nogal naïef vond van mij dat ik werkelijk dacht dat we alleen vrienden waren, want dan had hij echt niet de moeite genomen om tijd met me door te brengen.

Ik voelde vooral schaamte

Ik lag alleen op bed naar het plafond te staren en kon werkelijk niet geloven wat net was gebeurd. Gek genoeg was m’n eerste gevoel schaamte. Hoe had dit kunnen gebeuren? Had ik de verkeerde signalen afgegeven? Was ik werkelijk naïef? Had ik beter moeten weten? Ik stelde mezelf allerlei vragen over wat ik verkeerd had gedaan. Ik appte een vriendin van me over wat er was gebeurd. Ze belde direct en zei me dat ik er zo snel mogelijk weg moest. Ik stelde haar gerust en zei haar dat het vast wel veilig was. Slechts een miscommunicatie. Kan gebeuren. Ze liet me weten dat ze de hele avond bereikbaar zou zijn en dat ze het toch een prettiger idee vond dat ik daar weg zou gaan. Maar ik dacht, ik ken hem wel een beetje, hij bedoelde het vast niet zo.

Hij raadde me aan naar een psycholoog te gaan

Nadat ik me even had opgefrist besloot ik met hem de stad in te gaan en liet ik hem weten dat we hier toch even over moesten praten. Ik heb altijd een heel groot vertrouwen in mensen en dacht oprecht dat het gewoon een ongemakkelijke situatie was, maar wel eentje die niet oké was voor mij. Dus ik wilde met hem het gesprek aan over wat zijn gedrag (en ook zijn woorden) met me hadden gedaan en waarom het voor mij niet oké was. Ik had gedacht dat hij even de tijd had gehad om erover na te denken en dat hij z’n excuses zou maken en zou begrijpen dat het niet oké was. In plaats daarvan werd hij boos. Hoe had ik nou kunnen denken dat hij niks verwachtte. Hij had zelfs lunch voor me gemaakt. Nu was het allemaal tijdverspilling voor hem. En ik had gewoon geen humor dat ik niet begreep dat z’n opmerkingen als grapje waren bedoeld. Er was nog nooit een vrouw geweest die daar problemen mee had gehad. Ik was een drama queen en daarnaast was ik hooggevoelig en had ik waarschijnlijk issues dus hij raadde me zelfs aan om naar een psycholoog te gaan. Ik kon niet geloven wat ik hoorde en elke poging van mij om elkaar ergens in het gesprek te ontmoeten, maakte hem nog bozer en bozer. Al snel merkte ik dat dit verspilde moeite was, wat ik heel pijnlijk vond. Ik wilde namelijk heel graag dat hij begreep dat zijn gedrag een hele grote no-go is. En ik wilde ook dat hij begreep dat ik hem niet veroordeelde maar dat ik juist openstond voor een gesprek hierover. Het mag gek klinken, maar ik geloof dus oprecht dat mensen zelden verkeerde intenties hebben en zelfs nu geloofde ik dat zijn intentie niet verkeerd was maar dat hij niet wist hoe hij met een afwijzing om moest gaan. Maar goed, juist dat stond waarschijnlijk in de weg van een gesprek.

Ik heb dagen gepiekerd over wat ik fout had gedaan

Diezelfde avond boekte ik een ticket om het land weer te verlaten. Toen ik weg ging zei hij me nog dat ik dit tegen niemand mocht vertellen, want hij geloofde dat ik toch leugens zou verspreiden. Dit voelde als een dreigement en zei me dat hij dondersgoed wist dat hij fout was. Op het moment dat ik deur uitliep voelde ik me sterk, want ik voelde dat ik heel duidelijk m’n grens had aangegeven zonder zelf hard te worden of het vertrouwen te verliezen. Maar gedurende de week merkte ik dat het toch meer impact op me had gemaakt dan ik had verwacht. Ik bleef maar piekeren over wat ik fout had gedaan. Hoe zou ik kunnen voorkomen dat dit weer zou gebeuren? Ik sprak met een aantal mensen hierover en merkte dat ik telkens als ik m’n verhaal deed, mezelf ging uitleggen. Ik zei dingen als, “Ik had nooit de intentie… Er was nog nooit iets tussen ons gebeurd… “ Waarop ik ineens van iemand de opmerking kreeg, “Jantien, al waren jullie getrouwd. Als jij nee zegt, is het nee. Hij is hoe dan ook fout geweest als hij geen gehoor geeft aan je nee.” Dit vond ik heel fijn en krachtig om te horen, want het is waar. Ik hoef mezelf niet uit te leggen. Zodra hij over m’n grens heen gaat is dat niet goed te praten. Ik kreeg dus aan de ene kant heel veel support, wat super fijn was. Aan de andere kant kreeg ik ook reacties als “Ja, maar je bent ook een aantrekkelijke vrouw, ik snap wel dat het lastig is voor mannen,” of “Goh, het lijkt wel alsof je zulk soort situaties aantrekt.” Ik schrok hier echt van, want ik kreeg meer en meer het gevoel dat het mijn verantwoordelijkheid was, alsof ik het had uitgelokt. Daarnaast kreeg ik ook hele lieve en bezorgde reacties als “Misschien moet je niet meer alleen met mannen ergens verblijven,” of “De volgende keer moet je misschien van tevoren communiceren dat je niet meer wilt dan vrienden zijn.”

Woorden hebben een grote impact

Wat ik me realiseerde door de weken heen, is hoe grote impact woorden kunnen hebben. Wat hij me heeft gezegd is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik denk dat het heel belangrijk is dat mannen zich realiseren dat je je als vrouw heel kwetsbaar en bedreigd kunt voelen door ‘slechts’ woorden. Ik dacht later een paar keer van, Jantien, stel je niet aan. Hij heeft je fysiek geen pijn gedaan en dat is misschien waar maar ik voelde me wel zeker bedreigd. Vanaf het moment dat hij zei, nee betekent ja, was er niets wat ik verbaal nog zou kunnen doen want mijn woord telde blijkbaar niet. Dat vond ik angstaanjagend en maakte me onzeker. Ik heb later ook meerdere keren gedacht, ik ben een volwassen vrouw en sta stevig in m’n schoenen en toch raakt het me. Wat als ik achttien was geweest? Of wat als ik even niet lekker in m’n vel zat?

Ook de woorden van je omgeving kunnen grote impact op je hebben. Al ben ik ervan overtuigd dat ze stuk voor stuk goed bedoeld zijn, ze kwamen er allemaal op neer dat ik iets moest veranderen. Ik mocht er dus niet meer leuk uitzien. Ik moest dan ook niet zomaar bij mensen logeren en ik moest van tevoren beter communiceren wat m’n intenties zijn. Ik realiseerde me dat onze hele maatschappij hier eigenlijk op ingesteld is. Ik schreef een tijd terug nog een artikel over loverboys en dat kwam eigenlijk op hetzelfde neer. In plaats van dat we het probleem aanpakken, namelijk dat we elkaar niet altijd voldoende respecteren en begrijpen, wordt er vanuit het gevolg gehandeld. Dit vind ik een hele onlogische en ongezonde aanpak en ik heb ook heel bewust besloten dat ik hier niet in mee wil. Ik wil niet handelen vanuit angst. Ik wil mensen blijven vertrouwen en ik denk dat dit een hele bewust keus kan zijn. Op dit moment zit ik in Valencia bij een man van 1.90 m. in het appartement en toch voel ik me veilig en vertrouw ik hem voor honderd procent. Ik kies ervoor te blijven handelen vanuit vertrouwen, simpelweg omdat dit volgens mij de enige weg is naar vrijheid. Ik geloof er ook in dat wanneer je mensen je vertrouwen geeft, ze over het algemeen de neiging hebben dit vertrouwen niet te beschadigen. Ik denk dat het de korste en meest liefdevolle weg is naar fijne relaties.

Geen nee voor een antwoord accepteren is geromantiseerd

Ik denk trouwens dat dit pushen als iemand nee zegt en elkaars grenzen overgaan, ons heel erg geleerd is en vooral ook geromantiseerd is. Je ziet het in films, in boeken en verhalen. Accepteer geen nee als antwoord. De sterke mannen (en vrouwen) krijgen wel wat ze willen. Ga ervoor. Mannen die vrouwen overtuigen om bij hun te zijn want uiteindelijk zal ze inzien dat hij de goed is voor haar. Het lijkt erop alsof het een heldhaftig iets is om te doen, terwijl het in de praktijk vaak eng is en heel erg ongepast. Als iemand een grens aangeeft, dan is deze accepteren het meest heldhaftige wat je kunt doen.

Leren grenzen aangeven 

Ik vind het trouwens belangrijk om ook te delen dat ik denk dat wij vrouwen hier ook een hele belangrijke rol in hebben. Het is namelijk niet alleen zo dat mannen de grenzen van vrouwen overschrijden, het gebeurt andersom ook en we zouden hier geen dubbele maatstaf in moet hebben. Nee is nee, period. Daarnaast vind ik het heel belangrijk dat we leren onze grenzen aangeven. Ik hoor namelijk weleens van mannen dat vrouwen meestal toch beginnen met nee zeggen. Ik denk dat we dit heel erg in de opvoeding hebben meegekregen, want je wilt niet makkelijk of ‘goedkoop’ zijn. Dus je houdt eerst af, terwijl je eigenlijk wel wilt. Uiteindelijk maakt dit het voor een man natuurlijk ook bijna onmogelijk om het goed te doen, want wat wil iemand nou? Volgens mij hebben we hier met z’n allen nog een hele grote stap te zetten. Ik droom ervan dat er een dag komt dat wij vrouwen compleet open durven zijn over onze seksuele behoeftes en dat we elkaar daar niet meer op afrekenen. Er bestaat niet zoiets als een slet en ik hoop dat wij als vrouwen elkaar hierin ook meer kunnen aanmoedigen in plaats van labelen. Ik zie dit echt als onze verantwoordelijkheid.

Ik hoop dat dit artikel een klein beetje bijdraagt aan het dichter bij elkaar brengen van mensen en het gevoel dat je je niet hoeft te schamen, of er nou iemand over jouw grens heen is gegaan of jij over die van iemand anders. Het gaat erom dat we elkaar beter begrijpen zodat dit in de toekomst niet meer gebeurt. Daarvoor moeten we met elkaar het gesprek aan, hoe eng dat ook is.

Het leven heeft geen filters nodig

Tot slot wil ik trouwens eens uitspreken hoe dankbaar ik ben dat er de laatste tijd zoveel mensen naar me toe zijn gekomen of me hebben bericht om me te bedanken voor het delen van mijn kwetsbare verhalen. Het moedigt me aan dit soort verhalen te blijven delen. Soms vraag ik me namelijk echt af waar ik mee bezig ben, altijd maar mijn leven delen op internet. Maar ik blijf het doen omdat ik werkelijk geloof dat verhalen ons dichter bij elkaar brengen. Het leven heeft geef filters nodig.

Schijven, verwijderen, schrijven, verwijderen, schrijven en delen.

Liefs Jantien