Ik houd het treinkaartje voor het check in poortje. Niet geldig, staat er op het scherm. Ik kijk op het kaartje. Shit, inderdaad al een paar dagen ongeldig. Vluchtig probeer ik een nieuw treinkaartje te kopen. Geen saldo, geeft ie deze keer aan. Fuck, hoe kan dit? Ik check m’n app en zie dat ik inderdaad geen saldo meer heb. De tranen branden in m’n ogen en rollen onder m’n roze zonnebril vandaan. Hoe typerend. Roze, zo zie ik de wereld maar ondertussen sta ik met lege handen.

Waarom gaat het verdomme niet makkelijk?

Ik pak m’n fiets en fiets dezelfde weg terug hoe ik nog geen tien minuten geleden gekomen ben. Langs de groene weilanden en door het bos. Al zag het er tien minuten geleden totaal anders uit. Ik ademde de frisse lucht diep in terwijl ik zat te genieten van het geluid van de vogeltjes. Ik verheugde me enorm op deze dag. Gisterenavond laat ben ik thuis gekomen vanuit Frankfurt om vandaag naar Utrecht te gaan en m’n lieve huisgenootjes Bodei en Inge te zien en vanavond wilde ik naar huis om m’n ouders te verrassen en m’n nichtje voor de eerste keer te zien. Het zou een fantastische dag worden. Maar ondertussen fiets ik verslagen naar het huis van m’n beste vriendin en rollen de tranen over m’n wangen. Ik voel me een loser. Bijna dertig en nog altijd geen stabiel inkomen. Volledig afhankelijk van de grillen van m’n onderneming. Ene maand een mooi inkomen en de andere maand de eindjes aan elkaar knopen. Waarom gaat het verdomme niet gewoon makkelijker? Hoe kan het dat het anderen wel lukt?

Ik adem nog eens diep in en laat het allemaal gaan. M’n tranen, m’n zelfmedelijden, m’n negatieve gedachten… Het komt er allemaal uit. Inclusief snottebellen.

Get my shit together

‘I gotta get my shit together!’ denk ik bij mezelf. Zelfmedelijden heeft nog nooit iemand verder geholpen. Ik vraag mezelf oprecht af, ben ik een loser? Is mijn gedachte waar? Ik denk aan wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Ik heb in m’n eentje de wereld rondgereisd. Ben voor mezelf begonnen, heb een boek geschreven en zelf uitgebracht, geef trainingen en masterclasses, spreek voor publiek (iets wat ik jaren doodeng vond), ik ben met m’n tweede boek bezig die ik internationaal ga uitgeven(!!! dit wordt zo gaaf!), ik krijg regelmatig mailtjes van mensen die ik heb geïnspireerd om ook hun droom te volgen en ik heb vorig jaar besloten m’n veilige thuisbasis in te ruilen voor een volledig onzeker leven. Geen vaste thuisbasis, geen vaste mensen om me heen én geen vast inkomen. Tot nu toe heb ik me prima gered. Sterker nog, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Ben ik dan een loser zodra m’n bankpas aangeeft dat ik geen saldo heb? Werkt het zo? Ik besluit van niet.

Hobbel op de weg

Nee, ik ben geen loser. Ik loop alleen even vast. Een hobbel op de weg. Ik heb voor hetere vuren gestaan en weet donders goed dat er belangrijkere dingen in het leven zijn dan geld (al zou het nu verdomd makkelijk zijn). Daarna vraag ik mezelf af of het bij anderen altijd wel lukt? Is dat waar? En ik denk aan alle gesprekken die ik heb gehad met andere ondernemers en digital nomads. De struggles die zij hebben. Natuurlijk weet ik dat het bij niemand vanzelf gaat. Dat is gewoon grote onzin. Ondernemen is één groot risico en dan over ondernemen als digital nomad nog niet gesproken. En in principe heb ik mijn leven zo omgegooid dat ik m’n hele bedrijf opnieuw moet uitvogelen. Maar als er één ding is waar ik master in ben, dan is het in risico’s nemen. Ik ken weinig angst en ga er altijd vol voor. Ik visualiseer me iets en werk daar naartoe en vaker wel dan niet, lukt het me ook om m’n doel te realiseren. Dat klinkt eigenlijk helemaal niet als een loser. M’n zorgen over m’n banksaldo zijn van tijdelijke aard. M’n karakter, skills en doorzettingsvermogen heb ik voor altijd.

Live your dream, and share your passion

Ondertussen ben ik aangekomen bij m’n beste vriendin. Ze geeft me een dikke knuffel. “Risico van het vak,” zeg ik als een boer met kiespijn. Ik klap m’n laptop open en besluit ‘m’n shit together te krijgen’. Ik open Momentum en zie een afbeelding van The Great Barrier Reef. Ha, daar ben ik mooi geweest. Onderaan de pagina zie ik de quote ‘Live your dream, and share your passion’. Ik vraag me af hoe ik van deze situatie het beste kan maken en bedenk me weer eens goed wat m’n passie is. Verhalen delen en daarmee ervoor zorgen dat mensen zich niet eenzaam voelen maar juist gezien en geaccepteerd. Dat is wat ik belangrijk vind.

De schijn ophouden

Zou ik dit verhaal delen? Vraag ik mezelf af. Komt dat niet zwak over? Wat nou als opdrachtgevers zien dat ik op het moment struggle? Is dat wel professioneel? Gaat het anderen überhaupt iets aan wat mijn financiële situatie is? Ik hoor het m’n moeder al zeggen, “Niet iedereen hoeft dat te weten, Jantien.” En ze heeft gelijk, niet iedereen hoeft het te weten. Maar als we allemaal de schijn ophouden dat het leven alleen maar perfect is, dan helpen we elkaar geen steek verder. Sterker nog, dan maken we elkaar doodongelukkig. En dat heeft helemaal niets te maken met ‘Living the dream, and sharing your passion’.

Eerst app ik een aantal vriendinnen/collega’s van me om m’n situatie uit te leggen. Binnen no-time krijg ik lieve appjes en telefoontjes en het aanbod om me te helpen. Hoe lief ook, ik voel dat ik dit zelf wil doen. Maar het gevoel dat ik zo’n sterk vangnet heb, dat geeft me opnieuw tranen. Wat ben ik gezegend. Juist als het kut gaat zie je hoe je kunt bouwen op je omgeving. En, bedenk ik me… De enige manier hoe mensen er voor me kunnen zijn, is door zelf open te zijn over m’n situatie. Hoe kunnen mensen er voor me zijn als ik niet vertel wat me dwars zit?

Ja, ik wil dit verhaal graag delen. Ik wil m’n struggles delen. Ik voel me niet zwak. Ik voel me sterk. Ik heb het gevoel dat ik alles aan kan. Ook dit. Ik voel me juist extra gemotiveerd om ‘m’n shit together te krijgen’. En ik ben sterk genoeg om te durven delen dat m’n leven niet perfect is.

Hoe cliché ook, dat is simpelweg onbetaalbaar.

Nu, excuseer me even. Ik ga een dansje maken om te vieren dat ik dit gewoon ga overleven!

Liefs Jantien

P.S. Ik ben heel benieuwd wat jouw struggle op dit moment is en of jij dit durft te delen?