We staan al tweeëneenhalf uur te wachten langs de kant van de weg. Eigenlijk hadden we afgesproken alleen maar te liften vanaf tankstations, maar gezien er in Bern geen tankstations op de juiste route liggen, proberen we het maar bij een parkeerplaats en rotonde. Tot nu toe zonder succes. De zon brandt op m’n hoofd en ik plof neer op m’n koffertje. Ik ben er klaar mee.

De eerste twee dagen van het liften verliepen super goed. Of nou ja, goed goed.. De eerste dag begon ik de ochtend direct met een ongelukje, gelukkig slechts met blikschade en later eindigde ik de dag helemaal stoned gezien een van de bijrijders het nodig vond om drieeneenhalf uur lang te blowen. Maar goed, op die dingetjes na verliep het perfect. Oh ja en we werden aangevallen door een zwerver, maar dat terzijde. In twee dagen van Lichtenvoorde naar Frankfurt en Bern vond ik persoonlijk een aardige prestatie.

Maar op een of andere manier zijn de Zwitserse mensen niet zo happig op twee blonde meiden die lopen te liften. De een na de andere bestuurder draait snel z’n hoofd weg wanneer wij contact proberen te maken. We proberen elkaar positief te houden en gaan naar een andere locatie. M’n reisgenootje gaat langs de kant van de weg staan en doet nog een poging om een lift te scoren. ‘’Ik voel me hier net een hoer’’ roept ze mijn kant uit, terwijl ik via blablacar aan het zoeken ben naar een lift. Ik schiet in de lach, dat is namelijk precies hoe ik me voel, al zou ik gelukkig niet weten hoe het werkelijk voelt. We verplaatsten nog eens en voordat we goed en wel op de plek staan hebben we een lift te pakken.

Euforische laten we ons op de achterbank van de BMW vallen en genieten we van het prachtige uitzicht op de route vanaf Bern naar Blausee. Man wat is dit gaaf! Ik vraag me echt even af waarom ik net nog zo chagrijnig was. We flikken het gewoon weer. Gratis en voor niets door Europa reizen.

Eenmaal aangekomen bij het meer Blaussee raken we opnieuw een tikkeltje teleurgesteld. Ok, het is er waanzinnig mooi, maar er zijn zo onwijs veel toeristen dat we er amper van kunnen genieten. Een uurtje later gaan we weer heel fanatiek langs de kant staan om een lift te scoren. En dat lukt. We pakken de ondergrondse autotrein met een super lieve dame, die ons spontaan aanbiedt dat wij wel mogen logeren bij haar aan de Italiaanse kust. Ik moet mezelf even knijpen. Stonden we een paar uurtje geleden nog te miepen dat het allemaal niet wilde lukken. Nu hebben we binnen een paar minuten niet alleen een lift, maar ook nog eens verblijfplaats voor een aantal dagen geregeld. Super gaaf.

img_1292

Hoe vaker ik reis, hoe meer ik merk dat het gewoon echt niet om de bestemming gaat. Onze bestemming was Blaussee, maar als wij dat als enige doel hadden gehad, dan was deze reis vies tegen gevallen. Ondertussen reizen we potverdikkie gewoon naar de Italiaanse kust. Geen plan, geen geld maar vooral heel veel vrijheid en vertrouwen in het feit dat het goed komt.

We slaan rechtsaf de kustroute op. Ik doe het raampje naar beneden en snuif de zeelucht op. Ik voel me zo belachelijk blij, ik kan bijna niet meer stilzitten. Ik heb een brede grijns op m’n kop en die krijg ik er de komende uren niet meer af.

Als ik iets keer op keer weer leer, dan is het wel dat het altijd goed komt en dat zonder ritme alles stilstaat. Dus geniet van je up and downs en geniet van Justin Timberlake met can’t stop the feeling.

Iedere eerste zaterdag van de maand ben ik te horen als columnist op radio RTV Holland.

Liefs Jantien