Goedemorgen! Ons eerste dagje in Noorwegen zit erop en wat kan ik zeggen.. Het was intensief. Ik dacht dat het een relaxt dagje hiken werd, iets wat ik het aller aller aller leukste vind om te doen. Nou, laat dat relaxt maar zitten. Ik heb een potje lopen janken, maar wat was dat het waard! Kijk mee naar onze eerste dag in Geilo.


Goedemorgen. We zitten in een heel fijn hotel, Bardola en worden wakker met een prachtig uitzicht.


Lekker ontbijten.


En op naar het visitor centre. Daar overleggen we even welke hike we gaan doen. Het wordt de prestholdtkardet. Een waanzinnig mooie hike, slechts een paar kilometer van Geilo.


Om er te komen moeten we over een kleine tolweg.


Het ziet heel erg donker, maar och wat is het hier mooi! Ik geniet!


Ok, het is hier nu nog kouder dan in de winter. Wanneer we de auto uitstappen zien we dat iedereen een muts op heeft en handschoenen aan. Niet goed over nagedacht, maar we gaan heel optimistisch iets minder warm gekleed.


En dat is helemaal niet erg want we moeten honderden treden naar boven. Poeh, dat is wel even bikkelen, maar zo fijn om mezelf in het zweet te werken. En wat een uitzicht onderweg!


We zijn bovenaan. Wat een klim. Eerst even eten want ik ben helemaal slap. Tijdens het traplopen werd ik een beetje naar omdat ik zo’n hoogtevrees had. Dan begint m’n lichaam soms te verkrampen. Maar eenmaal boven gaat het weer.


Happy! We lopen een route welke dus over de berg gaat en aan de andere zijde weer naar beneden. Echt een aanrader. Het is jammer dat we beginnen met slecht weer en alles bewolkt is, maar toch kan ik zien dat het er prachtig is.

Even over het randje kijken om te zien hoe eng ik dit vind.

Yes, gelukkig klaart het een beetje op.


Tijdens de afdaling begint het drama. Mijn god, het is altijd hetzelfde met mij. Ik heb zo’n enorme hoogtevrees dat ik eigenlijk helemaal niet op zo’n hoogte durf te lopen, maar ik vind het gewoon te mooi om aan me voorbij te laten gaan. Dus altijd wanneer we afdalen is Koen de Sjaak. Ik heb ongeveer een half uur lopen jammeren dat ik niet durf. Het aller ergst vind ik van die zandpaden die stijl naar beneden gaan en die vol liggen met kiezels. Hoe houd je in godsnaam grip? Meestal ga ik er gewoon bij zitten en schuifel ik zo naar beneden. Echt geen gezicht. Deze keer heb ik Koen het hele stuk in een houdgreep gehouden terwijl hij maar aan moest horen dat ik echt niet verder durfde. Man, wat heeft die jongen een geduld. Hij heeft me veilig naar beneden geloodst.

geile-noorwegengeile-noorwegen-hikengeile-noorwegengeile-noorwegen
Wauw, het laatste deel van de route is het aller mooist! Misschien ook omdat het weer beter is, maar ik kijk echt m’n ogen uit.


En we rijden de prachtige weg weer terug. In totaal hebben we ongeveer drieënhalf uur gelopen. Heerlijk om zo buiten te zijn.


Wanneer we terug zijn in het hotel ga ik even aan het werk. Ik heb zo onwijs veel lieve reacties binnen gekregen op mijn artikel van gisteren en van vorige week. Doet me echt goed. Dus ik ga iedereen beantwoorden.


Rond half zeven lopen Koen en ik naar het centrum van Geilo. Dat duurt ongeveer een half uurtje en dat is heerlijk. Zo rustig en relaxt hier.


We gaan op zoek naar een relatief goedkoop restaurantje, gezien ik eigenlijk geen zin heb ergens uitgebreid te eten omdat ik gewoon heel moe ben. Nou, goedkoop kennen ze niet echt in Noorwegen dus het wordt een pizzaria. Niet perse waar ik zin in had, maar ik vind het echt zonde geld om veel te betalen wanneer ik niet eens zin heb om uitgebreid te eten.


Later lopen we terug naar het hotel. Ik vind de buitenlucht hier zo fijn! En kijk dan hoe mooi het hotel er zo uitziet. Echt een mooi plekje.


Terug op de kamer ga ik nog even aan het werk en schrijf ik deze plog. Mijn ogen vallen bijna dicht. Best intensief zo’n dagje op pad. En dan was dit nog een rustige dag.

Het plan is om vandaag te gaan downhillen (doodeng), morgen te gaan raften (nog enger) en vrijdag en zaterdag gaan we waarschijnlijk paardrijden en mountainbiken. Daar kijk ik enorm naar uit! Naar morgen en overmorgen ook hoor, maar ik vind het nog een beetje spannend allemaal.

Nou, dat was het voor nu. Wish me luck met al die gevaarlijke sporten waar je geen bangerik voor moet zijn 😉

Heel snel meer vanuit Noorwegen!

Liefs Jantien

En nog een laatste maal onwijs bedankt voor alle support de afgelopen tijd. Word ik echt happy van!