De nacht voordat ik vertrok schrok ik ineens wakker en raakte ik in paniek. What the fuck was ik aan het doen?! Alles opgezegd en van plan om voor onbepaalde tijd te vertrekken om te zien of ik onderweg m’n werk zou kunnen doen. Relatie uit, geen huis meer, zelfs de hond moest ik achterlaten bij m’n ouders. Waarom was dit ook alweer een goed idee? Ondertussen leef ik al een jaar als digital nomad, zonder vaste thuisbasis. Tijd om even te relativeren en analyseren (omdat ik daar zo van houd). Wat heeft het me opgeleverd? Wat lever ik ervoor in? En wat wil ik vanaf nu anders doen?

Waar het avontuur begon

Afscheid nemen was shit, zoals bij alle eerdere reizen die ik had gemaakt. Al was dit nog net iets heftiger want ik had niet het plan om werkelijk terug te komen. Toen m’n vriendin me oppikte om me naar het vliegveld te rijden en ik m’n neefjes en nichtjes, zussen, broer, ouders en hond in de achteruitkijkspiegel van de auto kleiner zag worden, bleven de tranen vloeien. Aangekomen in Spanje voelde ik me nog altijd kut maar gelukkig had ik niet veel tijd om na te denken, want ik ging mee met de Nomad Cruise. Onder het motto, fake it till you make it, ging ik met een lach op m’n gezicht het schip op. Twee weken cruisen vanaf Spanje naar Panama met allemaal nomads en ondernemers.

digital-nomad

Vanaf het moment dat ik voet op het schip zette hoefde ik niet meer te faken. Wat een fantastische ervaring! Mijn hele angst om deze levensstijl vorm te geven was in een keer overboord. Ik had me geen betere kickstart van m’n digital nomad leven kunnen voorstellen. Het was de perfecte bubbel met alles wat ik belangrijk vind in m’n leven. Vrijheid, ondernemen, gelijkgestemde mensen, goed eten en drinken en prachtige zonsondergangen. Het hakte er dan ook wel even in toen ik aankwam in Panama en ineens zonder plan stond. Wat nu?

Gelukkig was de nomad bubbel er niet alleen op de cruise. Vanaf Panama ging ik naar Costa Rica en Colombia, waar ik nog altijd met nomads zat en super zat te genieten van de ochtenden werken en de middagen er op uit of uitvogelen hoe ik m’n onderneming nu op zou zetten. Ik had eerst nog wel een beetje budget om ook werkelijk uit te vogelen wat ik wilde, dus dat gaf rust. Maar dat duurde niet heel lang. Al was het levensonderhoud een stuk goedkoper dan in Nederland, als er weinig binnenkomt dan dalen de cijfers op je bankrekening op een gegeven moment toch echt.

Eenmaal in Colombia voelde ik wel echt de druk om er iets van te maken. Het feit dat ik een (eindelijk) goedlopende onderneming in Nederland achterliet en weer opnieuw moest beginnen was wel shit. Ik wist namelijk dat ik in Nederland net een groot netwerk had opgebouwd, maar goed ik promootte de Achterhoek, wat een beetje lastig gaat vanuit Colombia. Ik heb maanden lang keihard gewerkt om iets op te zetten maar vond het heel moeilijk er werkelijk structuur in te krijgen en de vinger erop te leggen wat ik nou exact zou kunnen aanbieden als schrijvende nomad.

Ik hoef het niet alleen te doen

Deze zomer heb ik besloten hulp in te schakelen en toen viel alles ineens op z’n plek. Lucia de Boer, wie ik op de Nomad Cruise had leren kennen, begon me te coachen. Sindsdien heb ik heel duidelijk wat ik onderweg kan aanbieden en waar ik echt verschil in wil en kan maken. Dat is zo’n opluchting, want het geeft me ineens heel veel stabiliteit in mijn gigantisch onstabiele leven. Iets waar je echt voor kan gaan en een stabieler inkomen zijn daarin wel belangrijk voor me. Als jij ook merkt dat je telkens loopt te zoeken en rommelen en denkt dat je het allemaal alleen moet doen, dat hoeft dus niet. Je kan gewoon Lucia (of iemand als Lucia) inschakelen!

Waar ben ik in een jaar tijd geweest?

Afijn, ondertussen is het jaar bijna rond en heb ik een hele lijst aan landen bezocht. Van Spanje naar St. Kitts, Curaçao, Aruba, Panama, Costa Rica, Colombia, Brazilië, Nederland, Spanje, Malta, Griekenland, Bulgarije, Duitsland, Nederland, Hongarije, Oekraïne, Hongarije, Slovenië, Hongarije, Nederland en nu Italië met Frankrijk, Spanje en Brazilië weer op komst. Het is bizar hoe mijn leven er nu uitziet en ik had dit werkelijk nooit durven dromen. Ik weet dat er mensen zijn die al in de stress schieten als ze er aan denken, maar ik geniet echt van de vrijheid en mogelijkheden die het met zich meebrengt.

Wat heeft het me gebracht?

Ik denk dat het belangrijkste wat ik hiervan heb geleerd is dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik kan best heel zelfstandig zijn en ook het idee hebben dat ik het allemaal alleen moet uitzoeken, maar er zijn zoveel mensen onderweg die me weer verder willen en kunnen helpen. Nomads zijn super behulpzaam en we maken er echt samen iets moois van. Dat is een heel fijn idee. Verder merk ik opnieuw hoe belangrijk vertrouwen is. Vertrouwen dat het altijd wel weer goed komt, vertrouwen in de mensen om je heen en in jezelf. Mijn levensstijl brengt heel veel onzekerheden met zich mee maar ik weet altijd zeker dat ik er niet alleen voor sta en dat ik best heel sterk ben. Het afgelopen jaar heb ik behoorlijk wat uitdagingen op m’n bordje gehad en ik zat er soms helemaal doorheen maar ik ben altijd blijven staan voor wat ik belangrijk vind en daar ben ik gewoon super trots op en heel blij mee! Ik kan soms bijna niet geloven hoe mijn leven is verrijkt met zoveel nieuwe ervaringen en mensen om me heen die net zo vrij in het leven staan als ik.

Wat lever ik ervoor in?

Zoals ik zei, had ik in Nederland natuurlijk net alles lopen. M’n boek was pas uit, ik kreeg veel nieuwe opdrachten en ineens heb ik dat allemaal laten vallen dus het was echt wel een groot risico wat ik nam (al zag ik het niet zo). Ik denk dat als je iets heel graag wilt je niet zo bezig bent met risico’s maar veel meer met de stip op de horizon en dat waar je naartoe wilt. Mijn blik was op oneindig. Gaan met die banaan. Maar behalve werk, heb ik er wel meer voor moeten inleveren of aanpassen. Ik schreef een tijd terug al eens dat het zo lastig is om relaties goed te onderhouden als je er bijna nooit bent. Het kan wel hoor, maar daar heb ik wel echt m’n weg in moeten vinden. Je bent simpelweg niet overal bij en je kunt niet met iedereen intensief contact onderhouden. Er is bij mij veel veranderd en ik heb daar best wel moeite mee gehad maar ondertussen geloof ik dat ik hier balans in heb gevonden en de draai te pakken heb. Ik doe het op mijn manier en voor mij voelt het goed nu.

Wat ga ik anders doen?

Ik zag dit eerste jaar echt als een groot uitprobeersel. Een beetje spelen met de mogelijkheden. Dat heb ik ook gedaan, ik ben er vol ingedoken en dat was helemaal fantastisch, maar het was ook best vermoeiend. Ondanks dat ik de vrijheid heel belangrijk vind wil ik proberen om het komende jaar iets meer lijn te krijgen in wat ik aan het doen ben. Voor mijn onderneming ben ik hier al mee bezig. Ik weet nu heel duidelijk wat ik aanbied; ik schrijf bedrijfsverhalen. En ik weet waar ik voor sta; meer jezelf durven laten zien en minder labels of ‘zoals het hoort’. Voor mezelf persoonlijk wil ik ook iets sterker m’n eigen plan trekken. Afgelopen jaar was nogal overweldigend en ik vond alles fantastisch waardoor ik ook overal bij was en van hot naar her vloog. Dit jaar wil ik iets bewustere keuzes maken als het op bestemmingen aankomt en met wie ik eigenlijk mijn tijd wil doorbrengen. Ik wil bewust kiezen voor een aantal mensen thuis en voor de mensen onderweg. Ik zie het als een mooie uitdaging om hier wat meer balans in te krijgen zodat ik wat meer mijn eigen stabiliteit kan creëren in mijn hectische leven.

Spijt?

Ik kreeg laatst van iemand de vraag of ik ooit spijt heb gehad van mijn keus om nomad te worden. Eerlijk? Geen seconde. Uiteraard vraag ik mezelf weleens af wat ik toch aan het doen ben als ik weer afscheid moet nemen en in tranen in een vliegtuig zit. Maar ik weet ook dat dit helemaal bij me past en ik veel liever hectiek heb dan teveel zekerheid en dat ik ervan houd als ik niet weet wat de dag, de week of mijn leven me brengt. Dus tot nu toe neem ik de consequenties graag voor lief.

Ik kan niet wachten om te ontdekken wat het komende jaar als digital nomad me gaat brengen!

Liefs Jantien