Hup, 180 graden draaien. Alsof het niets is. Daar ben ik nu mee bezig. Doodeng. Maar dan ook echt doodeng. En verdrietig. En spannend. M’n leven staat op z’n kop en ik weet nog niet wat ik ervan vind. Er is nogal wat veranderd en een heleboel plannen zijn gewijzigd. Ik leg uit.

Avontuur

Wat nou als je allerbelangrijkste waarde en behoefte in het leven niet langer past in je relatie. Dat heb ik nu. Avontuur vind ik het allerbelangrijkste in mijn leven. Ik ga er goed op als dingen niet uitgestippeld of zeker zijn. Ik vind het heerlijk om spontaan dingen te doen en vlieg (letterlijk en figuurlijk) alle kanten uit. Ik krijg met grote regelmaat te horen dat mensen me niet bij kunnen houden. Dat snap ik wel, want ik ren mezelf ook regelmatig voorbij (houdt je fit). Ik heb geprobeerd mezelf meer te controleren maar merk dat ik dat eigenlijk geen bal aan vind. Ik houd van de chaos en de spanning die het met zich mee brengt. Hoe vermoeiend het soms ook is. Laat mij m’n gang maar gaan. En ja, dat is best lastig in een relatie.

Handrem

Tot nu toe ging dat heel goed, omdat we elkaar heel vrij hebben gelaten en elkaar alles hebben gegund. Samen was fantastisch maar we konden ook heel fijn alleen dingen ondernemen. Wat mij betreft een geweldige relatie. Alleen merk ik dat ik nog lang niet uitgefladderd ben. Ik heb nog duizend dingen die ik wil en dat gaat best lastig wanneer je partner wel behoefte heeft aan wat meer stabiliteit. Ik heb overwogen erin mee te gaan en me te ‘settelen’ (dom woord), want ja, ik ben 28 en dan wordt het misschien ook weleens tijd om wat serieuzer te worden. Iets op te bouwen (wat dat ook mag wezen). Aan m’n toekomst te werken. Verstandig is het vast en zeker. Alleen baseer ik zulke keuzes liever op m’n kernwaardes, dan puur op verstand. Wat vind ik belangrijk in het leven? Ik moet hierin m’n hart volgen. Hoe verrot dat nu ook is. Wanneer we beide water bij de wijn doen, hebben we allebei niet wat we eigenlijk willen en leven we allebei op de handrem. En gek genoeg kunnen we elkaar dat niet aandoen omdat we teveel van elkaar houden.

Ik heb het gevoel dat ik enorme mazzel heb dat ik vier jaar lang een vriend had van wie ik zielsveel houd, die m’n beste maatje is en ook nog eens al mijn potentieel ziet. Iemand die me in alles steunt, ongeacht hoe gek m’n plannen ook zijn. Zelfs nu. En daar ben ik gigantisch dankbaar voor. Het is daarom extra zuur dat het nu samen niet gaat, maar we hebben besloten dat er nu niets anders op zit dan elkaar vrij laten zodat we allebei kunnen doen wat op dit moment goed voelt zodat we achteraf nooit spijt kunnen krijgen van alles wat we elkaar ontnomen hebben. Het voelt heel tegenstrijdig, want wie gaat er nu weg bij iemand van wie je zielsveel houdt? Maar we hebben besloten elkaar uit liefde te laten gaan en wie weet kruisen onze paden vroeg of laat toch weer. En dan weten we ook heel zeker dat het goed is omdat we allebei uitgezocht hebben wat we willen.

Trots

Ik ben heel blij dat we hier samen zo uitgekomen zijn. Ergens zelfs een beetje trots. Dat we allebei het lef hebben om te kiezen voor wat we belangrijk vinden in plaats van aan te modderen en bij elkaar te blijven uit gewoonte en jezelf weg te cijferen. We zijn zelfs nu een topstel (of top-ex-stel)! Al zeg ik het zelf. Ik heb de afgelopen dagen en weken veel gepraat met de mensen om me heen en krijg verschillende reacties. Veel mensen die er niets van begrijpen. Dat begrijp ik dan ook wel weer. Een veel gestelde vraag ‘Loop je niet ergens voor weg?’. Nee, absoluut niet. Ik zou bij mezelf weglopen als ik een huisje-boompje-beestje leven opbouw terwijl ik dat eigenlijk helemaal (nog) niet wil. Ik heb niet perse een reden om hier weg te gaan, maar wel heel veel reden om de wereld weer in te trekken. Er is nog zoveel te ontdekken en te leren. Daar verheug ik me op. Ik weet dat ik het hier goed heb (ik heb er zelfs een boek over geschreven) maar een goed leven kan een geweldig leven ook in de weg staan. Ik ben benieuwd naar meer. En soms moet je dingen loslaten om aan jezelf vast te houden.

Zenuwinzinking

Het stond al op de planning om in september met een cruise naar Panama te gaan. Dat gaat nog altijd door en vanaf daar is het plan om alleen rond te reizen door Midden- en Zuid-Amerika. Ik wil graag Spaans leren (wilde ik eigenlijk al heel lang en nu gaat het ervan komen) en verder zie ik het wel. Ik blijf zolang ik zin heb en budget heb en waarschijnlijk werk ik onderweg ook nog. Online kan ik natuurlijk overal werken (dus mocht je schrijftraining willen via skype, kan alsnog altijd! En boeken blijven gewoon te koop). Door eerdere reizen heb ik er alle vertrouwen in dat ik m’n weg wel vind en zo niet, dan ben ik ook heel snel weer thuis. Alles staat open, alles is mogelijk. Dat geeft me een enorm vrij en fijn gevoel en ondertussen schijt ik ook tien kleuren stront en ben ik bijna 24 uur per dag zenuwachtig. Ik weet dat dat een bijwerking is en die neem ik voor lief.

Wat haal ik me in m’n kop

De komende maand doe ik m’n best om hier alles zo goed mogelijk af te sluiten en me voor te bereiden om m’n volgende reis. Dat zal vast met ups en downs gaan. Er zijn momenten dat ik helemaal overtuigd ben van onze keus en ik vol overgave bezig ben met plannen maken. En er zijn momenten dat ik het liefst m’n bed niet uitkom (en ik huil op de muziek van Justin Bieber) en ik me afvraag wat ik in godsnaam in m’n kop heb gehaald. Hoe ik toch zo’n geweldige vent kan laten lopen. Ja, ook bij mij gaat het niet vanzelf. Maar ik probeer iedere dag iets te doen wat me verder helpt en tot nu toe gaat dat goed.

Ik ben heel erg benieuwd wat de toekomst brengt. Misschien ben ik maanden van huis en misschien kom ik na een maand alweer thuis omdat ik toch hier iets op wil bouwen. Wie zal het zeggen. Wat het ook gaat zijn, ik heb er zin in! Als niets zeker is, is alles mogelijk.. En dat is ook best lekkah!

Ik vind het best lastig om dit persoonlijke verhaal te delen, maar ik wilde het toch graag doen omdat ik denk dat veel mensen van mijn leeftijd tegen dit soort dilemma’s aanlopen. Wanneer moet je serieus worden? Ik geloof dat je niets moet. Je kiest voor wat voor jou goed voelt. En die keus heb je iedere dag. Het is niet altijd makkelijk, maar dan nog.. Wie houdt er van makkelijk?

There is nothing but cool water down there to catch you.. – Chef’Special

Ik ben heel benieuwd of je je hierin herkent?

Liefs Jantien

zonovergoten-jaar-australië

P.S. Misschien een volledig onnozele opmerking, maar ik wil even duidelijk maken dat ik geen behoefte heb aan mannen die troostende of misplaatst ‘begrijpende’ opmerkingen plaatsen. Privé berichtjes zijn ook niet nodig. Ik red me prima en hoef niet gered te worden. Bedankt voor het begrip!