Daar sta ik dan op de kermis. Allemaal feestende mensen om me heen en het enige wat ik kan denken is, WAT DOE IK HIER. Ik wil hier niet zijn. Ik wil weg en ik kan het wel van de daken schreeuwen.

De meest gestelde vraag sinds ik thuis ben is ‘’Kun je hier een beetje wennen?’’ gevolgd door ‘’Staat er al een volgende reis op de planning?’’. En ik weet nog altijd niet wat ik moet antwoorden. Ik schreef al eens eerder over mijn moeite met het beantwoorden van deze vraag, maar ik denk dat ik in de buurt van een antwoord ben gekomen.

Ja, ik ben een beetje gewend en daarom heb ik een enorme drang om weg te gaan. De hort op. Alles wordt weer gewoon en daar kan ik niet tegen. Ik krijg er jeuk van. Ik word er benauwd van en ik kan niet meer normaal functioneren. Sommigen mensen gaan er goed op, op regelmaat. Ik word er verdrietig van. Serieus, soms krijg ik uit het niets een huilbui en vraag ik me af waar dat dan weer vandaan kwam. Maar eigenlijk weet ik het wel. Ik word gewoon echt verdrietig van de gedachte dat er nog zoveel moois en gaafs te beleven is terwijl ik maar op een en dezelfde plek blijf en ieder jaar hetzelfde doe. Daarom doe ik dat ook niet vaak. Maar toch, als ik het doe dan baal ik daar van want voor m’n gevoel haal ik dan niet alles uit het leven. Het voelt als weggegooide tijd.

Toen ik afgelopen weekend op de kermis stond voelde dat ook als weggegooide tijd. Het stomme is, eerder vond ik het een van de leukste feestje van het jaar. Allemaal vrienden en bekenden, lekker ouwehoeren en gek doen. Voor de meesten zal het nog altijd zo voelen, maar ik wilde echt wel schreeuwen dat ik weg wilde. Nu zul je denken, waarom ging je dan niet? Dat deed ik dus ook. Ik ging op tijd naar huis om na te denken over waarom ik toch niet gewoon kon genieten van een dom zuipfestijn. Ik bedoel, de mensen waren aardig en het weer was goed. Daar lag het allemaal niet aan. Het lag aan mij. Ik voelde me echt een beetje verdwaald omdat ik al te lang op het zelfde pad zit. Ja, dat kan. Verdwalen op hetzelfde pad. Of nou ja, ik voelde me eerder overreden. Want ik denk wel dat ik op het goede pad zit, maar als je daar maar gewoon gaat zitten dan kun je wel overreden worden. Snap je het nog? Het voelt voor mij echt alsof ik verder wil. Door! Ergens anders heen. Het gaat allemaal niet snel genoeg.

Ik heb echt heel erg m’n best gedaan een feestje te bouwen afgelopen weekend, maar het lukte niet. Ik heb al m’n energie gegeven om leuk te lachen en vriendelijk te blijven terwijl ik had willen schreeuwen IK WIL HIER NIET ZIJN!! Maar ja, daar kon verder natuurlijk niemand iets aan doen of iets mee doen. Maar ik weet wel dat ik er zelf iets mee moet doen. Hoe hard ik ook had gehoopt na thuiskomst van Australie dat ik zou willen settelen, het lukt me niet.

Ik zou willen dat ik me zou willen settelen, maar ik wil het niet

Om me heen krijgt iedereen een vaste baan, een mooie koopwoning of zelfs kinderen en ik ben me aan het bedenken hoe ik zo snel mogelijk weer op pad kan. Ja, soms word ik daar heel moe van en het lijkt me heerlijk om met minder, of misschien moet ik zeggen, met anders tevreden te zijn. Maar het lukt me niet.

Misschien klink ik nu als een verwend nest, want ik heb alles en ben nog niet happy. Ik ben me ervan bewust dat ik het hier super goed heb getroffen. Ik woon heerlijk, heb lieve familie en vrienden om me heen en ben de afgelopen maand in mijn eigen regio op pad geweest en heb ontdekt dat het hier ook prachtig is. Ik zou een tevreden mens moeten zijn en dat ben ik vaak ook wel. Ik geniet hier ook en ben dankbaar voor alles wat ik heb. Maar ik wil verder. Nog meer zien. Nog meer ontdekken. Nog meer leren. Nog meer proberen. Zowel in Nederland als daarbuiten. Soms doe ik mijn ogen dicht en droom ik al van een gave reis door Amerika met een stoere camper, of ik ben op safari in Afrika of ik backpack door Zuid Amerika. Ik heb nog zoveel dromen die ik werkelijkheid wil laten worden.

Nederland is een prachtig plek om thuis te komen na een reis, maar ook een prachtig land om zo nu en dan even achter me te laten.

Misschien vraag je je af of ik dan niet van stabiliteit houd. Nou, een beetje wel. Ik heb een aantal zekerheden in mijn leven en die zijn ook super belangrijk voor mij.
Koen, de enige stabiele factor in mijn leven en daar ben ik hem elke dag dankbaar voor.
•Reizen, dat is onderhand ook wel een zekerheid voor mij. Hoe graag ik zou willen settelen, ik weet dat reizen altijd bovenaan m’n prioriteiten lijstje staat.
•Lieve familie en vrienden die ik zeer waarschijnlijk nog vaker moet gaan missen.
•Sari, ja m’n hond brengt voor het eerst in m’n leven verantwoordelijkheden met zich mee waar ik niet zomaar voor wegloop.

Ik ben me er overigens erg van bewust dat op reis niet altijd alles leuker of makkelijker is. Helemaal niet zelfs, dat heb ik zelf ervaren. Maar het gaat er mij altijd om dat ik in ieder geval iets doe en iets probeer. Dat er iets gebeurt in mijn leven. Toen ik thuiskwam van Australie heb ik er alles aan gedaan om niet in een zwart gat te vallen en dat is goed gelukt. Ik gaf anderen tips over hoe ik dat had aangepakt. Maar ik merk dat ik niet in een zwart gat ben gevallen, maar nu wel in een grijs gebied zwem. Het is ok zo, maar niet voldoende voor mij. Ik wil ergens boven op een berg schreeuwen hoe geweldig het daar is. Hoe tof het is om voor het hoogst haalbare te gaan, ook al ben ik onderweg duizend keer op de bek gegaan. Dat is wat ik wil. En dan het allerliefst met Koen en Sari aan mijn zij. Want een beetje een huismus ben ik dan ook wel weer.

hike-coogee-to-bondi

Mijn plan voor de komende tijd? Heel hard werken om ervoor te zorgen dat mijn dromen geen dromen blijven, maar mijn toekomst worden. Gelukkig vind ik werken oprecht super leuk en doe ik dat nog liever dan feest vieren. Ja, ik ben een rare. Dus de komende tijd kun je zowel op m’n blog als vanuit de Fabulous Food Truck (waar ik ook werk) heel veel hard werk en oprechte glimlachen van mij verwachten. Ik ga knallen met de ballen.

Ik ben heel benieuwd of je mijn drang om te reizen herkent. Of misschien heb jij wel een andere droom of ander doel wat je al voor je ziet wanneer je je ogen sluit. Ik ben super benieuwd wat dat is en hoe jij je droom probeert te verwezenlijken. Ik zou zeggen, schreeuw het van de daken!

Liefs Jantien

Ps. volg je me al op Facebookinstagram en twitter? Je kunt je hier abonneren op m’n YouTube kanaal en wist je dat je je hieronder ook kunt inschrijven op m’n blog zodat je geen enkele update meer mist?! Zeker even doen want er komen heel veel gave avonturen aan, zoals liften door Europa!