Dit is misschien wel een van de spannendste dingen die ik ooit gedaan heb. En dan heb ik het niet over mijn reis, maar over het schrijven van dit artikel. Het is super persoonlijk en ik vind het dan ook doodeng om werkelijk op papier te zetten. Maar soms voel je gewoon dat je ergens aan toe bent. Vooral wanneer je het gevoel hebt dat iets bespreekbaar gemaakt moet worden. Want om nou te zeggen dat ik graag mijn hele persoonlijke leven op tafel gooi, nee niet echt. Maar ik wil wel graag mensen helpen die hetzelfde meemaken wat ik heb meegemaakt en mensen die juist geen idee hebben, bewust maken van hoeveel impact bepaalde dingen op iemand z’n leven kunnen hebben.

Jullie voelen het misschien al aankomen. Het onderwerp is seks. Voor iedereen waarschijnlijk spannend. Voor sommigen heerlijk en voor mij in het verleden een groot drama. Ik verwacht dat de meeste mensen mij zagen als een meisje dat midden in het leven stond, niet op haar mondje gevallen was en eigenwijs haar eigen pad koos. Dat klopt aardig, wat betreft de buitenkant. Maar hoe ik mij voelde was heel anders. Alleen, klein, onzeker, onaantrekkelijk en waardeloos. Met de nadruk op alleen, want dat is misschien nog wel het allerergste en dat gun ik dan ook niemand. Vandaar dat ik mijn verhaal graag wil delen, zodat mensen die zich nu misschien nog alleen voelen weten dat dit absoluut niet nodig is!

Ik was eigenlijk met heel veel dingen een laatbloeier. Zo was ik een van de laatste van mijn vriendinnetjes die zoende en wilde ik met verdere stappen al helemaal graag wachten. Toen ik mijn eerste vriendje kreeg voelde ik me eigenlijk nog best jong. Ik kwam denk ik wel redelijk volwassen over, maar seksueel gezien was ik nog lang niet ontwikkeld. Ik besloot dan ook dat ik een tijdje wilde wachten met seks. Op dat moment was ik zestien. Ik was zelfverzekerd genoeg om dat mijn vriendje duidelijk te maken en hij maakte er gelukkig ook geen punt van. Helaas deden anderen dat wel. Want het werd bekend bij ons in het dorp dat ik wilde wachten en binnen de kortste keren leek het alsof iedereen er vanaf wist. Complete onzin lijkt het nu, wanneer ik het typ. Maar het was echt zo! Op verschillende feestjes kwamen dronken mensen naar mij toe en noemden ze me maagd. Er kwam zelfs iemand naar mijn toenmalige vriendje toe om zichzelf aan te bieden, ‘’Heb je niet een keer zin in stevige seks?’’ vroeg ze hem. Ik dacht dat ik gek werd. Iedereen had een mening over het feit dat ik nog even wilde wachten.. En dat op zo’n jonge leeftijd! Ik snap het nog steeds niet en ik denk dat mensen ook geen idee hadden hoeveel pijn ze mij hier mee deden. Ik vond het alleen maar goed van mezelf dat ik nee durfde te zeggen en dat vind ik nog steeds.

Doordat iedereen van mijn situatie af wist, leek het alsof er een enorme druk op me kwam te liggen. Ik had het gevoel, dat wanneer ik er klaar voor zou zijn, ook iedereen het zou weten. Dus ik durfde gewoon niet meer. Het werd zo’n groot ding dat ik er constant mee in mijn maag zat. Ondertussen was het al wel een jaar later en vond ik eigenlijk dat het wel tijd werd. Ondanks dat ik me nog niet klaar voelde. Maar voor mijn gevoel zou dat moment ook niet meer komen. Want telkens als ik werd aangeraakt verkrampte ik. Het voelde alsof de hele wereld om seks draaide en iedere aanraking ook op seks uit zou moeten draaien. Toch dacht ik dat het er eens van moest komen. De eerste keer verkrampte ik volledig en deed daardoor super veel pijn. De tranen stonden in mijn ogen, maar ik wilde niet stoppen, want ik wilde zo graag dat het lukte.

Gek genoeg voelde ik me na afloop opgelucht. Ondanks de pijn had ik het nu toch gedaan. Ik was niet langer een maagd. Maar de drempel om het nog vaker te doen werd wel heel erg hoog. Het deed zo’n pijn en ondanks dat mijn vriendje heel lief voor me was kon ik het niet langer verdragen dat hij überhaupt nog aan me zat. Ik hield hem continue op afstand en ook dingen die niet met seks te maken hadden waren niet meer leuk. Als je niet intiem kunt zijn, dan is er eigenlijk weinig van een relatie over merkte ik. Daarbij brak het mijn hart om te zien hoe onzeker ik een jongen kon maken. Want wat denk je wanneer iemand niet met je naar bed wil? Dat het aan jou ligt toch?! Dit was absoluut niet het geval, maar dat is moeilijk uit te leggen, dus we besloten na twee jaar dat het voor beide beter was een einde te maken aan alle onzekerheid.

Ik was opnieuw super opgelucht! Ik hoefde me niet langer druk te maken over seks en kon gewoon mijn eigen ding doen. Ondanks het liefdesverdriet ging het een tijdje best goed met me. Ik sportte veel, ging stappen met vriendinnen en het ging goed op school. Het leek alsof ik alles onder controle had. Want dat wilde ik graag. Mijn eigen geluk in de hand hebben. Maar ja, iedereen begrijpt dat je zoiets niet eeuwig volhoudt. Er kwamen wel jongens op mijn pad, maar die heb ik allemaal heel goed op afstand weten te houden. Het liefst praatte ik er met niemand over en zoende ik hooguit met ze. Daarna liet ik ze weer gaan, zodat er niemand mijn veilige wereldje op de kop hoefde te zetten. Dat ging best goed, alleen kreeg ik steeds vaker enorme dipjes. Ik was super onzeker en ging over mijn toekomst nadenken. Ik wilde niet eeuwig alleen blijven. Maar ja, wie wilde er nou een relatie met mij? Ik had niks te bieden.

Op een gegeven moment werd ik weer verliefd. Het ging allemaal best snel. Ondanks dat ik het doodeng vond, liet ik het toch gebeuren. Want ik begon me steeds meer te realiseren dat ik zo niet door kon gaan. Ik liet mijn vriend weten dat ik tijd nodig had en ik alles rustig aan wilde doen. Hij had daar begrip voor, maar toch merkte ik dat ik bij iedere aanraking verkrampte. Hetzelfde probleem was er nog altijd. Een tijdje ging het goed tussen ons, want hij was er van overtuigd dat het vanzelf beter zou gaan. Helaas ging dat absoluut niet. Ook hem hield ik steeds meer op afstand. En ook deze keer merkte ik dat hij aan zichzelf ging twijfelen. Ik was vierentwintig uur per dag aan het piekeren. Zou dit probleem zich ooit oplossen? Hoe zou het zijn om een normale relatie te hebben? Zou ik dit ooit hebben? Zou ik ooit kinderen kunnen krijgen? Duizend dingen gingen door mijn hoofd. Verder werd ik ook dagelijks geconfronteerd met mijn problemen, door de kleinste dingen. Je zult het niet opmerken als je zelf geen problemen hebt met seks, maar je komt er echt dagelijks mee in aanraking. Hoe vaak mensen het er wel niet over hadden. Zo weet ik nog heel goed dat ik in een kroeg ging werken en een vragenlijst over mezelf moest invullen voor op de website. Vragen als: Wat is de vreemdste plek waar je seks hebt gehad? En; Wat heb je liever, seks of alcohol? Kwamen voorbij. Wat vul je dan in? Mensen gaan er zo makkelijk vanuit dat je vanaf een bepaalde leeftijd wel seks zult hebben gehad. Ik werd gek van alle seks gerelateerde gesprekken en vragen. Ik sliep slecht, had veel hoofdpijn en was heel vaak enorm verdrietig en ontroostbaar. Tot dan toe wist nog niemand van mijn probleem waar ik toch al zeker zo’n vijf jaar mee zat! En dus begreep niemand waarom ik zo verdrietig was en konden ze ook niks voor me doen.

Op een avond werd het me allemaal teveel en stapte ik in de auto om rond te rijden. Nadenken. Eigenlijk reed ik rechtstreeks naar mijn beste vriendin en belde ik haar op om te vragen of ze even bij me in de auto wilde stappen. Eerst heb ik een half uur gehuild, zonder maar iets te zeggen. Toen kwam het hele verhaal eruit. We zaten allebei te huilen. En nu ik dit schrijf komen de tranen weer. Het was zo’n opluchting dat het niet langer een geheim was. Ik had altijd zo mijn best gedaan om ‘normaal’ te zijn. Nu kon ik eindelijk mezelf zijn. Zeggen hoe ik me echt voelde en waar ik al jaren mee zat. Ik vertelde haar van alle confronterende dingen die door de jaren heen op me af waren gekomen. In mijn leven draaide alles om seks en het niet hebben van seks. Mijn vriendin stond er van versteld hoe lang ik dit voor me had gehouden en hoeveel invloed het had op mijn leven. Gelukkig is zij heel erg van het oplossen van problemen, dus we pakten het direct aan. De volgende dag ging ik al samen met haar naar een osteopaat. Dit werkte niet voor mij, maar de eerste stap was in ieder geval gezet. Ik kon er over praten!

Vanaf dat moment begon het hele ‘genezingsproces’. Ik ben heel wat artsen, fysiotherapeuten en psychologen af geweest. Ik begon bij de huisarts. Nadat ik mijn hele verhaal had gedaan, wilde ze me graag onderzoeken en kwam ze tot de conclusie dat het lichamelijk gezien gewoon nog niet mogelijk was om seks te hebben. Mijn lichaam zat helemaal op slot. Ze noemde het vaginisme. Hier had ik al weleens van gehoord, maar me nooit in verdiept. Als je hier meer over wilt weten dan kun je op dit platform een kijkje nemen. De huisarts verwees me door naar een seksuoloog in het Radboud ziekenhuis in Nijmegen. Een goede stap, want zij was zo super goed! Om de paar weken ging ik er naartoe voor een gesprek. Ze begreep mijn situatie maar tolereerde geen zelfmedelijden. Hup, aan de slag met het probleem! Omdat mijn lichaam zo op slot zat moest ik ook naar een fysio speciaal om te leren ontspannen. Want dat kon ik helemaal niet meer. Vandaar ook de hoofdpijn en lichamelijke klachten. Daarnaast moest ik ook naar een bekkenbodem specialist. Het duurde maanden voordat ik mijn lichaam weer een beetje kon ontspannen. Maar ik was allang blij dat er iets gebeurde. Mijn seksuoloog raadde me aan om ook nog naar een psychologe te gaan. Ik heb er verschillende geprobeerd, maar kon in eerste instantie geen goede vinden. Je moet wel echt zorgen dat je een klik hebt. Want persoonlijke dingen bespreken met iemand die jou niet ligt, dat gaat nooit werken.

Mijn toenmalige vriend ging regelmatig mee. Helaas heeft dat niet mogen baten. Alle problemen waren al zo tussen ons in komen te staan dat we er niet meer uitkwamen. Heel jammer, maar deze keer hoefde ik in ieder geval geen spijt te hebben dat we het niet hadden geprobeerd. En alle therapie en goede gesprekken zijn gelukkig niet voor niets geweest, want zo’n jaar nadat ik mijn verhaal op tafel had gegooid ging het super goed met me. En dan vooral lichamelijk. Het was mogelijk om seks te hebben zonder pijn of afkeer van seks of van mezelf te hebben. Want dat was het ook. Ik had zo’n hekel aan mezelf gekregen dat ik mezelf niet meer als volwaardig en seksueel persoon kon zien. Dit was dus al een hele stap en grote opluchting.

Omdat ik nog altijd erg onzeker was over mezelf ben ik toch nog op zoek gegaan naar een psychologe. Deze keer kwam ik bij een super aardige, maar ook pittige tante terecht. Precies wat ik nodig had. Ik vertelde haar over alle situaties die mij super erg hadden gekwetst. Bijvoorbeeld opmerkingen van mijn ex-vriendjes als ‘’Ik wou dat ik nooit verliefd op je was geworden’’ en ‘’Wees blij dat ik bij je blijf. Andere jongens waren al weggeweest’’. Dit was al even geleden, maar ik zat er blijkbaar nog steeds mee en het had me heel onzeker gemaakt. Ondanks dat ik het hen nooit kwalijk heb genomen, aangezien zij ook in een kut situatie zaten, had het me wel heel erg pijn gedaan. Mijn psychologe toonde geen medelijden, maar was eerder boos dat ik dit had laten zeggen. Ze gaf me echt een schop onder de kont. Dit heeft mij doen inzien dat ik net zoals iedereen de moeite waard ben. Het heeft geen zin om zelfmedelijden te hebben. Dat heeft nog nooit iemand ergens gebracht. Je moet er gewoon zelf van overtuigd zijn dat je de moeite waard bent en dan zullen anderen dat ook zien. Dit klinkt makkelijker gezegd dan gedaan, maar met goede begeleiding kan iedereen dit leren. Het is zelfs mij gelukt!

Op het moment gaat het super goed met mij. Soms ben ik nog wel wat onzeker maar gelukkig weet ik nu dat praten helpt en heb ik oefeningen bij de hand om ervoor te zorgen dat ik me weer helemaal kan ontspannen. Verder ben ik echt een stuk zelfverzekerder geworden. Eigenlijk heeft het me allemaal best veel gebracht.

De belangrijkste dingen die ik heb geleerd van dit alles, is dat een probleem zoveel groter kan lijken dan het is, wanneer je het niet kunt delen. Ik heb me zo alleen en eenzaam gevoeld en dacht soms echt dat een mooie toekomst voor mij niet was weggelegd. Nadat ik mijn verhaal op tafel had gegooid, viel er zo’n last van mijn schouders. Dit geldt denk ik voor alle soorten problemen. Waar je ook mee zit, praat er over. Je zult zien dat het oplucht en vanuit daar kun je verdere stappen nemen. Ik heb ook geleerd dat je problemen het best snel kunt aanpakken. Ik wacht nu echt geen vijf jaar meer! Als ik ergens mee zit, hup, op tafel. Aanpakken en oplossen.

Tot slot het allerbelangrijkste. Ik heb geleerd hoe belangrijk het is om jezelf gewoon te accepteren. Toen ik mijn verhaal vertelde tegen een aantal mensen die dicht bij mij staan, merkte ik al dat iedereen wel iets heeft. Zodra je er over praat, zullen ook anderen makkelijker praten en merk je dat iedereen zijn onzekerheden heeft. Waarom zouden we dat allemaal geheim houden als we daar ongelukkig van worden? En waarom zouden we allemaal normaal willen zijn, als het eigenlijk heel normaal is om anders te zijn?!

Zoals ik al begon, vind ik het super spannend om dit zomaar open en bloot op het internet te gooien. Iedereen kan hier een mening over vormen en dat is doodeng. Maar gelukkig sta ik nu stevig in mijn schoenen en vind ik het vooral belangrijk dat ik hier misschien mensen mee kan helpen. Niet alleen mensen met vaginisme, maar gewoon iedereen die ergens mee zit en dit niet durft te bespreken. Ik weet dat in de tijd dat ik me alleen voelde, ik het heel erg miste dat anderen open waren over hun problemen. Zo las ik weleens iets over vaginisme, maar dat was dan altijd een anoniem verhaal in tijdschriften. Wat dat voor mij uitstraalde was, dat je je moet schamen voor je verhaal. Want waarom schrijf je het anders anoniem? Ik heb er dus voor gekozen het open en bloot te doen. This is me en ik heb niks om me voor te schamen!

Voor iedereen die zich herkent in dit verhaal maar nog niet de stap durft te nemen om naar een professional te gaan, je mag me gerust een persoonlijk berichtje doen. Ik ben geen specialist, maar wel een ervaringsdeskundige, dus wie weet kan ik ergens mee helpen om te zorgen dat de eerste stappen genomen worden!

Tot de volgende blogpost, die waarschijnlijk iets minder persoonlijk zal zijn 🙂

Xx Jantien