Met je laptop op een terras je werk doen en na afloop een biertje drinken met je collega’s terwijl je kijkt naar weer een geweldige zonsondergang. Het leven van een digital nomad kan super relaxt zijn. Maar er zijn van die dingen die we misschien liever niet van de daken schreeuwen maar die net zo goed aan de orde zijn. Zo voelt het voor mij soms bijna alsof ik een dubbelleven heb.

Je niet begrepen voelen 

Er viel een rust over me toen ik voor het eerst voet aan boord zette van de Nomad Cruise. Al weken, maanden, misschien zelfs jaren, probeerde ik mensen uit te leggen hoe ik me voelde. Het gevoel dat ik thuis niet volledig op m’n plek zat. Soms kon ik uren ijsberen door de huiskamer omdat ik gewoon niet kon vinden wat ik zocht. Maar ondertussen was ik op reis ook nooit helemaal thuis, want te ambitieus om alleen maar rond te reizen en nergens aan te bouwen. Ik wilde het beste van beide; reizen en werken.

Toen ik me vorig jaar voor het eerst in m’n leven omringde met digital nomads, voelde ik me direct begrepen. Ik hoefde niet uit te leggen hoe ik me voelde, want iedereen heeft die drang naar vrijheid. Ambitieus en reislustig. Ik was zo gigantisch happy. Deze mensen gaven me energie. Ik wist dat ik hier meer van wilde in m’n leven.

Het is mooi om te zien hoe de juiste omgeving je energie kan geven. Mensen om je heen hebben die je gewoon begrijpen zonder dat je er al teveel woorden aan vuil hoeft te maken, dat is een cadeautje. Ik denk dat iedereen die deze groep gelijkgestemden heeft gevonden dat kan beamen.

Maar dan…

De start van m’n dubbelleven

Ik wist dus zeker dat ik hier meer van wil. Maar goed, als je het ene wil, dan is er simpelweg minder ruimte voor iets anders. Continue op reis zijn legt druk op bestaande relaties, of je nu wilt of niet. Het is namelijk verdomd lastig om nieuwe mensen in je leven te laten en ook vast te houden aan de mensen die er al zijn. Ik had al een groot sociaal leven en dat werd ineens verdubbeld. Waar richt je je energie dan op? Thuis zijn er mensen die al heel lang heel belangrijk voor me zijn en die wil ik graag in m’n leven houden. Aan de andere kant zijn veel van de mensen die ik onderweg tegenkom onderdeel van m’n toekomst en daar wil ik ook in investeren. Ik vind het echt een uitdaging om hier een balans in te vinden.

Fysieke afstand zorgt soms ook voor emotionele afstand. Ik heb hier veel met mede nomads over gepraat en merk dat velen van ons tegen dezelfde uitdagingen aanlopen. Ons leven is als een wervelwind. Iedere dag gebeurt er wel iets nieuws en we vinden het soms zelf al lastig bij te houden wat we allemaal aan het doen zijn, laat staan dat iemand anders het moet volgen. Dus als iemand vraagt hoe het is of wat je aan het doen bent, is het veel makkelijker om het aan de oppervlakte te houden want het is onmogelijk om werkelijk te vertellen wat er allemaal speelt. En als je wel alles vertelt, is dat misschien helemaal niet zo leuk voor de ander om te horen. Daarnaast wordt het andersom ook steeds lastiger om je een voorstelling te maken bij het leven in Nederland omdat je zelf vooral druk bent met de wervelwind om je heen. En laten we nou nomads zijn geworden omdat we graag wat meer in het moment leven.

Wat een gedoe

Ik merk soms ook dat mensen zoiets hebben van, wat doe je jezelf toch aan? Wat een gedoe, die levensstijl. En dat is het. Best een gedoe. De ene uitdaging naar de andere. Hoe zorg ik voor inkomen onderweg? Hoe onderhoud ik alle contacten? Waar slaap ik de komende weken? Het is veel makkelijker om in Nederland te blijven. Alleen is dat op dit moment niet eens meer een optie voor mij. Ik vind het soms lastig om uit te leggen hoe belangrijk deze levensstijl voor mij is, maar het gaat voor mij voor alles. Ik kies er niet alleen voor, ik bén een nomad. Ik voel me het allermeest mezelf als ik onderweg ben en ik wil er werkelijk alles voor te doen om dat te kunnen blijven doen. Ik had het er afgelopen week met een vriendin van me over dat je het misschien kunt vergelijken met uit de kast komen. Zodra je uit de kast bent gekomen, wil je ook niet dat iemand je er weer in duwt, zelfs als je weet dat je uitdagingen op je pad gaat krijgen. Het is geen optie om daarvan weg te lopen want je wilt gewoon jezelf zijn. Het klinkt misschien als een gekke vergelijking maar ik denk dat dit het dichts in de buurt komt van hoe ik het goed kan uitleggen.

Verder krijg ik ook nog weleens het idee dat mensen denken dat ik me te goed voel voor Nederland of de Achterhoek. Ook hierbij kan ik de vergelijking weer maken. Het gaat absoluut niet om te goed of niet goed genoeg. Als je op vrouwen valt zegt dat ook niet dat mannen niet goed genoeg zijn en andersom. Je wordt er alleen (op dat moment) niet gelukkig van.

Opnieuw investeren

En dan, de nieuwe relaties. Wat gebeurt daarmee? Ik merk dat het heel veel van je vraagt om relaties te onderhouden met nomads want we zijn namelijk allemaal steeds onderweg. Vaak zijn de relaties heel sterk als je een tijd samen doorbrengt en is het daarna de vraag, hoe te onderhouden? En ook, met wie wil je die relaties dan onderhouden? Met iedereen kan simpelweg niet en moet je ook niet willen. Dat is best lastig. Want je wordt gedwongen om om de haverklap afscheid te nemen van mensen. Dat hakt er best wel eens in vind ik, want je moet ook telkens weer ergens in investeren als je naar een nieuwe plek gaat. Nu heb ik het geluk dat ik het oprecht leuk vind om nieuwe mensen te leren kennen en daarin te investeren, maar met het vooruitzicht dat het tijdelijk is, is het soms wel pittig om je enthousiasme te behouden. Gelukkig is zeker niet alles tijdelijk, want ik heb nu heel veel geweldige mensen in m’n leven met wie heel goed contact heb en van wie ik ook weet dat het niet tijdelijk is. En het te gekke is, we zijn allemaal zo vrij dat we elkaar ook heel gemakkelijk weer op kunnen zoeken.

Alleen zijn

Ik schreef laatst nog een artikel over alleen op reis gaan (of in ieder geval alleen vertrekken) en vertelde daarin dat ik het soms best lekker vind om even alleen te zijn. Er is alleen een verschil tussen alleen zijn of je alleen voelen. Ik merk dat ik me soms ook wel een beetje alleen voel. Eigenlijk niet wanneer ik nomads om me heen heb, maar meer als ik me onbegrepen voel in de keuzes die ik maak. Ik kan aan de mensen thuis bijna niet uitleggen hoe ik nu leef en wat het met me doet en dat maakt dat ik me soms alleen voel. Ik zou het namelijk zo graag wel uitleggen of laten ervaren zodat mensen ook begrijpen dat ik niet bewust kies voor alle ‘gedoe’ in m’n leven maar dat ik het gedoe voor lief neem omdat er niets is dat ik liever wil dan leven als een nomad.

Het kan wel

Gelukkig zijn er ook relaties die wel heel erg vanzelf gaan. Sterker nog, er zijn mensen met wie ik nu closer ben dan voorheen. Waarschijnlijk omdat we elkaar goed begrijpen en respecteren en er ruimte is voor beide werelden. Ik vind het fijn om te weten dat ik niet altijd alle ballen in de lucht hoef te houden. Daar zou ik anders een dagtaak en hebben en ik heb ondertussen ook nog een bedrijf te runnen en ik kies ten slotte voor deze levensstijl omdat het me vrijheid biedt, niet omdat ik me graag zorgen wil maken of ik het wel goed genoeg doe voor een ander.

Ik heb in het afgelopen jaar een heleboel nieuwe vrienden gekregen maar ik heb ook zeker een aantal vriendschappen verloren. Dat is pijnlijk maar bijna niet te voorkomen. Langzaam aan hoop ik dat ik een balans vind in m’n relaties en dat m’n dubbel leven niet voor dubbel zoveel gedoe zorgt maar voor dubbel zoveel plezier. Ik geloof dat ik al aardig op weg ben 🙂

Ik ben benieuwd of je dit herkent?

Liefs Jantien