Als kind hoopte ik altijd heel erg op sneeuw tijdens kerst. Ik was echt een buitenkind en vond het zo leuk om buiten te spelen in de sneeuw. Niet heel lang hoor, want het mooiste gedeelte van buiten spelen in de kou vond ik binnen komen voor een kop warme chocolademelk en dan een kerstfilm kijken met mensen bij wie de tenen afvroren. Dat was dan ook direct het spannendste moment van de hele kerst. Ondertussen is kerst behoorlijk veranderd bij mij. Het breekt m’n hart waarom, maar ik denk dat we er allemaal iets mee kunnen én misschien wel moeten doen.. Ik leg uit.

Maak je druk

Ik vergeet ze nooit meer, die kerstfilms. Met z’n allen kijken hoe de tenen afvroren bij de gestrande reizigers in de film met bij ons een bakje nibbits op schoot, terwijl de hond op de achtergrond de chocolade kerstkransjes uit de boom snoepte. M’n grootste zorg was op zo’n moment of iedereen wel evenveel nibbits kreeg en of er wel kerstkransjes voor mij overbleven. Later veranderden die zorgen. Toen ik een bijbaantje kreeg en ik tijdens kerst moest werken, maakte ik me vooral zorgen of ik wel op tijd kon stoppen om daarna nog met de vriendinnen te kunnen stappen. Dan zat ik de hele avond al op de klok te kijken. En als ik dan eindelijk op stap ging, dan maakte ik me zorgen of m’n haar niet stonk naar het eten van het restaurant en of ik wel leuke kleding aan had. Want ja, het was kerst. Gelukkig waaide die periode over toen ik in de kapsalon ging werken. Toen kon ik me vooral druk maken over het feit of iedereen haar permanentje of kleur er nog wel in kreeg voor kerst. Altijd een paar weken kerstdrukte waarin het leek alsof werkelijk iedereen de haren mooi wilde hebben voor die tweeënhalve dag.

Toen ik stopte met het werk in de kapsalon was het voor het eerst dat ik voor de kerst niet zoveel moest, maar dat ik gewoon rustig kerst kon vieren. Tenminste, rustig op de planningen en het koken na. Want als we die dag daar vieren en die dag daar en hebben we daar nog een uurtje voor die en kunnen wellicht ook nog daar een drankje doen. Maar dan moeten we wel nu boodschappen doen en de gerechtjes klaarmaken, want anders redden we het niet. Herkenbaar? Mij maak je de pis niet zo snel lauw (om het even duidelijk te zeggen) en ik maak me tijdens de kerst maar weinig zorgen over afspraken en eten maar op één of andere manier ontstaat er toch altijd een soort planning voor dingen die ik niet belangrijk vind. Voor dingen die er zeker nu even niet toe doen voor mij..

Wat een luxe

Ik realiseerde me gisteren in één klap weer hoe luxe (en tegelijkertijd belachelijk) het is dat wij ons zo druk kunnen maken over alle bovengenoemde dingen en misschien nog wel veel meer. Hoe kerst iets is geworden wat het niet is. Toen ik hoorde over de aanslag in Berlijn kreeg ik het even benauwd. Snel appte ik een vriend van mij die er woont. Gelukkig is hij in orde. Dit was niet de eerste keer deze week dat ik het benauwd kreeg. Iedere keer wanneer ik nieuws over Aleppo zie dan word ik daar naar van. Toen ik dit filmpje afgelopen zaterdag keek, kon ik niet stoppen met huilen. Wat een verschrikking.

A place where children have stopped crying

Die ene zin is alles omvattend. Kippenvel en weer een enorme drang om iets te doen. Ik moet iets doen. Ik moet iets doen. Ik ben al een paar dagen een beetje van slag. M’n eerste ingeving is om weer geld in te zamelen. Ondanks dat dit geld zeer waarschijnlijk goed gebruikt kan worden, weet ik ook dat dit nu zeker de oplossing niet is. Het is een politiek conflict, een smerig spel. Dat lost zich niet op door een inzamelingsactie, hoe mooi ik het ook vind wanneer mensen het toch proberen.

Voor mezelf heb ik nu besloten dat ik misschien toch iets kan doen, zonder werkelijk iets te doen. Namelijk hier maximaal genieten van de vrijheid en van de mensen om me heen. M’n waardering uitspreken en tijd vrij maken voor mensen die er voor mij toe doen. Samen zijn en er écht zijn. Niet druk zijn met duizend moetjes. Zorgen om het eten, gekapte haren en tijd tekort. We hebben hier alles. We leven in overvloed. Eten, warmte, liefde, kansen. We hebben het allemaal en ik vind het mijn plicht (en misschien wel onze plicht) om dat allemaal eens te omarmen en waarderen. Er écht zijn en te genieten van ieder beetje dat ons wordt gegeven. Het klinkt misschien sentimenteel maar echt..

Wanneer je een dak boven je hoofd hebt, er eten op tafel staat en je vrienden en familie om je heen hebt, dan weet je nog niet half hoe rijk je bent.

Ik hoop dat wij nog jaren van exact die rijkdom mogen genieten en dat we het mogen delen. Dat kerst een periode is waarin niet alleen de kinderen graag buiten spelen, maar waarin wij als volwassenen leren met ze mee te spelen. Onschuldig en vanuit liefde voor iedereen om ons heen.

Samen.

Voor wie en voor wat ben jij dankbaar? Spreek het deze kerst eens uit.

Liefs Jantien