Ik opende vanmorgen m’n Facebook een zag een berichtje in beeld van een bezorgde vrouw die aan alle ouders opriep om ervoor te zorgen dat kinderen licht op de fiets hebben. Een onderwerp dat jaarlijks terugkeert in deze donkere herfstmaanden. Het wordt vroeg donker en dus is het belangrijk om licht op de fiets te hebben. Goed dat dit weer besproken wordt. Alleen de manier waarop, daar had ik een beetje moeite mee.

Goed dat dit besproken wordt

Laat ik beginnen met het positieve. Zoals ik al zei, is het goed dat het besproken wordt en dat mensen er weer op worden geattendeerd om het licht voor zowel zichzelf, als eventueel hun kinderen, in orde te hebben. Ik rijd zelf auto en weet hoe gevaarlijk het kan zijn wanneer iemand geen licht op heeft. Dus ik begrijp het berichtje heel goed. De beste vrouw was behoorlijk geschrokken van het feit dat ze bijna een jongen onder de auto had, gezien ze hem niet had kunnen zien. Verschrikkelijk, want niemand wilt dat dit gebeurt. Echt niemand. De ouders dus ook niet. En dat is nou net het punt.

Ik moet de eerste ouders nog tegenkomen die het niet verschrikkelijk vinden als hun kind iets overkomt

Wat bij mij dus heel hard binnenkwam toen ik het berichtje las, is dat het gericht was aan de ouders en dat die er keihard van beschuldigd werden dat ze niet voorzichtig waren. Alsof ze niet het beste voor hebben met hun kinderen. Ik moet echt de eerste ouders nog tegenkomen die het niet verschrikkelijk vinden als hun kind iets overkomt en ik ben er ook van overtuigd dat iedere ouder z’n best doet om zijn of haar kind veilig over straat te laten gaan. Dat het niet altijd lukt, dat is een feit. Als een kind van een jaar of tien de fiets pakt en even naar een vriendje fietst en zelf het licht niet aan doet, dan kan dat gebeuren. Ouders hebben verantwoordelijkheid, maar kunnen niet alles regelen of voorkomen. Je hebt niet alles in de hand. Soms gaat het simpelweg mis. Bij iedereen. Ik weet honderd procent zeker dat iedereen weleens een situatie heeft gehad waarin er bijna (of helemaal) iets misgaat, terwijl het wellicht voorkomen had kunnen worden. Als dit, of als dat… Maar weet je wat het punt is. Ongelukken gebeuren omdat het ongelukken zijn. Als het met opzet was gedaan dan was het geen ongeluk meer. Het zijn ongelukkige dingen, die ongelukken. Niemand wil dat ze gebeuren, maar ze gebeuren. En we kunnen met z’n allen met het vingertje gaan wijzen, maar ik weet zeker dat daar niet minder ongelukken door gebeuren.

We kunnen alleen ons best doen

Als we alle ongelukken hadden kunnen voorkomen, dan deden we dat wel. We kunnen alleen ons best doen. Dat is alles. En ja, we kunnen ons best doen om ervoor te zorgen dat we zelf en onze kinderen, zichtbaar maken voor automobilisten. Meer niet. Ik had het laatst zelf nog, terwijl ik weet hoe gevaarlijk het is. Ik fietste thuis weg en bedacht me halverwege pas dat het schemerig was en ik geen licht aan had. Super stom en gevaarlijk natuurlijk, maar dat gebeurt soms.

We mogen elkaar er best op attenderen.

Kijk, ik ben er voorstander van dat we elkaar erop attenderen en elkaar proberen te helpen. Wat dat betreft snap ik het berichtje helemaal en ik weet ook zeker dat het goed is bedoeld. De reden dat er zoveel op gereageerd wordt is omdat iedereen het herkent. We hebben allemaal weleens in zo’n situatie gezeten, dus het is goed om elkaar erop te wijzen dat we ons licht aan moeten doen.

Wat ik zo jammer vind, is dat het meer op vingertje wijzen lijkt, dan op helpen. ‘Jullie doen het fout en ik zal wel zeggen hoe het moet.’ Dat proef ik. Stel je voor dat joch had echt een ongeluk had gehad na het betreffende voorval en berichtje. Hoe hadden zijn ouders zich moeten voelen? Behoorlijk schuldig of niet. Denk je nou echt dat ouders erom staan te springen dat hun kinderen een ongeluk krijgen? Ik denk dat het de grootste nachtmerrie is van iedere ouder. Ik denk dat je het jezelf nooit meer vergeeft en schijnbaar bevestigt iedereen dan ook nog eens hoe fout je bent geweest. Denk je zelf dat het iemand helpt? Ik denk dat ik het antwoord niet eens hoef te geven.

Wanneer komt de tijd dat we allemaal fouten maken

Ik ben weleens benieuwd wanneer de tijd komt dat we allemaal fouten maken. Het is altijd zo makkelijk om een ander een schuldgevoel aan te praten en te zeggen wat de ander allemaal fout doet. We maken allemaal fouten en er gebeuren ongelukken, omdat ongelukken ongelukken zijn. Zo simpel is het. Het zou zo veel meer helpen als we elkaar zouden helpen en steunen. Help elkaar er aan herinneren dat het licht aan moet, omdat je het beste met elkaar voor hebt. Niet omdat jij het beter weet. Niet omdat je hartstikke fout bent als het eens misgaat. Het gaat bij iedereen weleens mis. Bij mij in ieder geval wel. Ik maak duizend fouten en ik zou het heerlijk vinden als ik daar niet op veroordeeld werd, maar dat mensen me helpen om de fouten niet meer te maken.

Het is goed bedoeld

Ik ben er van overtuigd dat het goed bedoeld is wanneer mensen zulk soort berichtjes delen. Het gaat alleen vaak mis in de communicatie. Ik geloof namelijk niet dat er nu ook maar één ouder toe zou durven geven ook weleens fouten te maken. Wanneer er begrip zou zijn voor de situatie, is het ook veel gemakkelijker om te spreken over fouten of problemen. Zeg nou eerlijk, het is toch best prettig om te weten dat we allemaal fouten maken.

Laten we elkaar steunen in plaats van veroordelen.

Dat geeft ons licht in donkere dagen. Licht dat duidelijk hard nodig is.

mountainbiken-geilo-noorwegen

Liefs Jantien