Het is nog donker wanneer ik naar buiten stap met Sari. We lopen langs een rij huizen waar binnen licht schijnt. Ik zie een vrouw een kop koffie pakken en aan de keukentafel de krant lezen. Sari huppelt vrolijk voor mij uit en ik denk terug aan de tijd dat ik dagelijks een half uur moest fietsen naar m’n werk. ’S avonds in het donker langs alle huizen waar binnen licht scheen. Waar werd gegeten, de kerstboom werd versierd, ruzie gemaakt en tv gekeken.

Ik kijk graag bij mensen naar binnen. Misschien omdat ik heel nieuwsgierig ben naar de verhalen die achter de lichtjes schuilen. Of misschien is het gewoon ordinaire nieuwsgierigheid. Wie zal het zeggen. Sari pakt een tak beet een rent voor me uit. Ik gluur nog eens bij een woning naar binnen en zie een oude man in de stoel zitten. Naast hem zit een hond die hem vragend aankijkt. Een Friese Stabij als ik het goed heb. Ik blijf even stilstaan en zie hoe de man de hond over z’n bol aait en vanuit z’n stoel een bakje brokken voorzet. De hond eet het gretig op terwijl de man hem tevreden aankijkt. Ik weet niet waarom, maar ik krijg een brok in m’n keel. Zo’n intiem en persoonlijk momentje dat ik hier sta te observeren. Ik loop snel verder langs de andere lichtjes.

Zoveel lichtjes en zoveel verhalen. En dan woon ik nog maar in een relatief klein dorp. Als ik er over nadenk raak ik altijd een beetje verward. Dat er zoveel mensen naast elkaar leven. Allemaal hun eigen lichtje en eigen verhaal terwijl we elkaars verhaal niet kennen. Ik denk dat ik dat altijd zo leuk vond aan het fietsen in de winter. Niet de hagel en sneeuwbuien die ik op m’n kop kreeg, maar de mogelijkheid om een kijkje te nemen in andermans leven. De ander iets beter te begrijpen en de wereld iets minder te begrijpen. Want als ik aan al die lichtjes denk, wereldwijd, dan lijkt een klein verhaal er niet zoveel toe te doen. Maar als ik voel wat ik zojuist voelde, toen de oude man de z’n hond tevreden aankeek, dan weet ik dat het allemaal over die kleine verhalen gaat. Intiem. Een klein lichtje met een groot bereik in deze koude, donkere decemberdagen.

Wanneer ik thuis kom doe ik Sari wat brokjes in haar bakje en kijk ik haar tevreden aan.
Mijn eigen december lichtje.

snapseed

Liefs Jantien

Wie is jouw december lichtje?