De grijze haren en rimpels komen om de hoek kijken. Nog een maandje en dan ben ik dertig. Hoog tijd om mijn leven helemaal kapot te analyseren, want; waarom kan ik toch niet eens in Nederland blijven? Waarom ben ik nog single? (En waarom zegt m’n Facebookstatus anders?) Hoe denk ik dit te gaan doen als ik ooit nog kinderen wil? Ik analyseer er even op los, zoals een echte (bijna) dertiger betaamt.

Ik snap er niets van 

Hoe ouder we worden, hoe meer we nadenken, hoe minder we snappen. Tot zover begrijp ik het nog. Maar waarom we alles zo willen analyseren, dat begrijp ik soms niet. Want je kunt de mooiste en meest fijne dingen helemaal kapot maken door ze te willen begrijpen. En geloof me, ik weet er alles van want als schrijver doe ik niet anders. Maar waarom kunnen we niet gewoon naar een potje voetbal kijken zonder er achteraf van alles van te moeten vinden? Of nog beter; waarom kunnen we niet zelf een potje voetbal spelen?

Voor- en na-beschouwen

Volgens mijn analyse is dat wat we doen als we de dertig in zicht krijgen. Alles voorbeschouwen en na-beschouwen. De voor- en nabeschouwing lijkt ineens the main event te zijn geworden. Nadenken over alles, want ja… Je moet toch een keertje serieus worden? Wat heb je tot nu toe gedaan? Wat wil je doen? Overal zoeken we antwoorden op. Maar waar the fuck blijft het main event? Terwijl we aan het beschouwen zijn gebeurt het leven. We gebruiken quotes als “Don’t grow up, it’s a trap” en “Age ain’t nothing but a number”, maar ondertussen loopt er een horde dolende dertigers rond die denkt dat ze iets zouden ‘moeten’ in plaats van genieten van wat ze eigenlijk aan het doen zijn. En geloof me, ik herken het gevoel maar ik stel mezelf met regelmaat de vraag; “Is er op dit moment een probleem in m’n leven?” En meestal is het antwoord nee. In het moment zelf is er niets mis. Het zijn de gedachten en de verwachtingen erover die het verpesten. Het voor- en na-beschouwen. Het oordeel.

Analyseer lekker mee 

Omdat ik mijn verhalen openbaar deel en ik sowieso een open boek ben, denkt iedereen trouwens lekker met me mee te mogen analyseren. “Jantien, je hebt gewoon een Achterhoekse kerel nodig.” “Jantien, je hebt een fear of commitment.” “Trek je niets aan van wat mensen zeggen.” “Wat ben je toch egoïstisch geworden.” “Je vraagt zelf om problemen.” Het gaat er soms lekker op en als ik ieder advies zou volgen wat ik krijg, dan zou ik nu waarschijnlijk met een burn-out thuis zitten. Maar weet je, ik ben dat geanalyseer soms zo zat. Ik word er doodmoe van en mijn fuck it gehalte wordt steeds groter. Fuck it, maakt het me nu gelukkig? Let’s do it. Het kan soms best simpel zijn.

De beste jaren ooit 

Als ik weer even terug kom op dit moment. Waar ik nu sta. Hoe voel ik me dan? Als ik eerlijk ben denk ik dat deze leeftijd de beste ooit is. Ik ben blijer met mezelf dan ooit. Ik ben blijer met m’n werk, met m’n lichaam, met m’n keuzes, met m’n levensstijl. Voor m’n gevoel is dit voor mij de leeftijd dat alles bij elkaar komt. Ik ben oud en wijs genoeg om voor mezelf te kiezen maar ik ben ook nog jong genoeg om belachelijke dingen te doen (al denk ik dat je hier nooit te oud voor kunt zijn). Het typische is dat ik onderweg ook echt het gevoel heb dat ik vrijer ben dan ooit en dat mijn keuzes helemaal niet gek of verkeerd zijn. Dat er niet een draaiboek is voor hoe je het zou moeten doen. Maar terug in Nederland word ik er toch mee geconfronteerd. Als je bijna de dertig aantikt moet je toch wel over wat serieuzere dingen na gaan denken, toch? Deze levensstijl als digital nomad houd je toch niet vol? Wil je dan geen kinderen?

Waar gaat dat heen?

Waar dit heen gaat? Naar de klote. Vast en zeker. Alles. Best een geruststellende gedachte, toch? Als je denkt dat het allemaal naar de klote gaat, dan kan het dus alleen maar meevallen. Maar even serieus. Waarom zouden we het op deze leeftijd ineens moeten weten? Of ik dit volhoud? Het gaat me nu prima af. Of ik geen kinderen wil? Ik weet het niet en eigenlijk hoef ik het zelf ook nog niet zo te weten. Waarom ik nog single ben? Nou, omdat ik net vorig jaar heb besloten dat ik even alleen wilde zijn en volop wil genieten van m’n vrijheid. En ja, ik weet dat je die in een relatie ook kunt vinden maar ik vind het nu eerst nog in m’n eentje en daarbij, je dwingt niet alles af en ik ga niet voor ‘wel leuk’ want ik heb het alleen ook wel leuk.

Potje voetballen 

Het grappige is trouwens dat ik het single zijn zelf over het algemeen heerlijk vind. Ik maak er optimaal gebruik van en ik zie het als een groot avontuur dat ik kan daten met mensen van over de hele wereld (kan het iedereen aanraden). Het is niet de situatie zelf van het single zijn die ik lastig vind (al kan het dat soms wel zijn), het is meer de gedachte erover. Alsof het niet hoort. Alsof ik iemand zou moeten hebben. Of alsof ik niemand ‘kan krijgen’ (terwijl iemand ‘hebben’ me heel onhandig lijkt). Alsof de tijd wegtikt. Maar ja, kan de tijd überhaupt verdoen als je plezier hebt? Sinds ik op reis ben heb ik alleen nog maar gedate met jongens jonger dan ik. Waarom? Omdat ze ook niet te veel aan het voor- en na-beschouwen zijn maar op het veld staan. Gewoon een potje willen voetballen. Onvolwassen van mij om alleen een potje te voetballen? Vast. Fear of commitment? Sure. Maar de echte vraag is, doet het er toe? Waarom kan het niet gewoon genoeg zijn om te genieten van het moment? Voor zolang dat het duurt.

Of geldt dit alleen voor mij?

Ik denk dat dat de grootste uitdaging is voor mij als (bijna) dertiger. Leren om te stoppen met voor- en na-beschouwen en nog meer in het moment te leven. Wat is het toch dat wij dingen willen snappen? Dat we het net zolang willen analyseren totdat het kapot is. Totdat de magie ervan af is en we verward achterblijven. Waarom kunnen we niet gewoon genieten van het onbekende? Van het feit dat we er allemaal geen drol van begrijpen. En dat zodra we het denken te begrijpen, het saai wordt en er weer iets onbegrijpelijks uit de kast getrokken moet worden. Of geldt dit alleen voor mij?

Zie je de humor van je leven in? 

Een tijd terug werd ik op Facebook getagd onder deze quote:
Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je niet meer weet of je met de zoons of met de vaders wilt daten.

Ik vond het hilarisch, want het is waar. En het typische is, in principe zegt dat alles over dertiger zijn. Het is dat de perfecte leeftijd want de wereld ligt letterlijk aan je voeten. Als dertiger heb je het beste van beide werelden, maar dat is best moeilijk om te zien vanuit de studio voor de voor- en nabeschouwing. Zeker als het allemaal maar serieus en bedacht moet zijn (waar is de humor gebleven?). De meeste adrenaline komt vrij tijdens het spel op het veld waar je de werkelijke passie voelt voor wat je aan het doen bent. Of dat nou een gezin is, een carriere, je er op los feest of dat je iedere avond in je eentje zit te netflixen. Als het maar jouw leven is en laat de rest maar lekker analyseren.

Mijn doel als dertiger? Op het veld blijven staan! Ik speel nog een potje. Succes met de nabeschouwing 🙂

Liefs Jantien