Ik werd vanmorgen wakker en pakte mijn mobiel erbij. Ik zag dat ik op Facebook een vriendschapsverzoek had van iemand die ik niet ken. Nieuwsgierig als ik ben keek ik even op haar profiel om te kijken of ik haar ergens van zou kunnen kennen. Toen las ik een stuk tekst op haar pagina waardoor ik direct klaarwakker was. Mijn god, dit wist ik nog niet van de asielzoekers en vergunninghouders in Lichtenvoorde. Het zette me direct aan het denken. We moeten ze harder aanpakken.

Om je een beeld te geven van waar ik het over heb, deel ik de tekst hier even. Uiteraard zonder naam, want het gaat me om de discussie en niet om de persoon.

Daar schrik je van

Ja, daar schrik je toch even van he. Dat had ik dus ook. Ik schrik van verschillende dingen in dit stuk en één ding is het taalgebruik. Of vooral de toon en de stijl. Wat me als eerste opvalt is dat ze praat over ‘wij vrouwen’ terwijl ik nergens uit op kan maken dat ze een wij is in plaats van ik. Misschien lees ik het verkeerd, of misschien heeft ze al een hele grote groep aanhangers, maar het valt me gewoon op. Afijn, maar wij worden dus opgeroepen om onze angsten te delen. Nu lijkt het me nooit heel erg verstandig om vanuit angst te handelen. Natuurlijk mag je het bespreekbaar maken maar om nou te zeggen dat we met z’n allen onze angsten van de daken moeten schreeuwen. Poeh, dat zou wat worden.

Asielzoekers en vergunninghouders

Ten tweede valt me op dat de bewuste groep mensen naar wie ze verwijst wordt benoemd als asielzoekers en vergunninghouders. Serieus? Vergunninghouders. Dat klinkt voor mij alsof het mensen zijn die net hun vergunning voor de nieuwe dakkapel hebben gekregen. Het zijn mensen die onder verschrikkelijke omstandigheden zijn gevlucht uit eigen land om redenen die hier iedere avond op de tv zijn maar welke wij liever negeren omdat je er niet gelukkig van wordt wanneer je ernaar kijkt. Deze mensen wachten niet op een vergunning. Deze mensen hopen op een plek waar zij in veiligheid kunnen leven. Waar zij wat rust kunnen vinden. Waar zij geaccepteerd zullen worden gezien ze uit eigen land verjaagd zijn. En volgens mij zouden de meeste ‘vergunninghouders’ het aller liefst terug gaan naar de plek waar zij zich thuis voelen, zodra daar de mogelijkheid toe is. Maar niet iedereen heeft de luxe dat thuis een veilige plek is. Ze mogen dan vergunninghouders genoemd worden, in mijn ogen zijn het net mensen.

We moeten dit niet pikken

Waar ik nog meer van schrik is van de incidenten zelf. Want ja, het is natuurlijk verschrikkelijk als je als vrouw op wat voor een manier dan ook wordt belaagd. Al moet ik eerlijk zeggen dat ik het wel knap vind dat de mannen de moeite hebben genomen woorden als ‘lekker blondje’ en ‘schatje’ te leren. Je zou het bijna als compliment zien. Al weet ik heel goed dat je in sommige gevallen echt niet op zo’n opmerking zit te wachten. Sterker nog, ik weet er alles van. Ik weet nog heel goed dat ik in een zalen-centrum in de buurt werkte achter de bar en dat er tijdens feestjes altijd vieze opmerkingen naar mij werden gemaakt. Voornamelijk door oude blanke mannen die dachten dat ze grappig waren. Het ging zelfs zo ver dat ze op een gegeven moment foto’s van me stonden te maken. Heel grappig. Ik ben daar gestopt met werken. Nog een ander incident. Een blanke vrijgezel aan de bar die het nodig vond om naar de wc te gaan en te vermelden dat hij zich even op mij ging aftrekken. Doodnormaal hier. Dat lach je toch weg. Oh, dan vergeet ik bijna die keer dat ik op straat door een bezopen Nederlandse blanke jongen kankerhoer werd genoemd waarna hij zijn sigaret in mijn oog uit wilde drukken. Z’n vrienden stonden dom te kijken en mijn zus greep in. Allemaal incidenten in de gemeente Oost Gelre gebeurd. Dus ja, ik ben het er helemaal mee eens dat ‘wij vrouwen’ dat soort tuig aan moeten pakken. Absoluut. Niet alleen ‘wij vrouwen’ maar wij als samenleving moeten zulke dingen niet tolereren. Maar dan ook van niemand.

We moeten ze samen aanpakken

En ja, dat is nou net het punt. Het is altijd zo makkelijk een bepaald bevolkingsgroep, of in dit geval ‘vergunninghouders’ de schuld te geven van de ‘onrust’ op straat. Al moet ik heel eerlijk toegeven dat ik zulke onrust van ‘vergunninghouders’ nog nooit in mijn leven persoonlijk heb ervaren. Ik heb ook nog nooit zelf iemand gesproken in Oost Gelre die is belaagd door ‘vergunninghouders’. Maar ik wil het stukje tekst hierboven best geloven hoor. Ik geloof best dat deze incidenten zijn gebeurt en ik vind ook dat we de mensen die dit hebben gedaan aan moeten pakken. De mensen die dit hebben gedaan. Niet een hele groep die er niets mee te maken heeft. Dit zie ik echt als het oproepen van haat. Ik ga nu toch ook niet oproepen dat we alle oude blanke mannen in Oost Gelre harder aan moeten pakken omdat ik me een aantal keer geïntimideerd heb gevoel. Het waren incidenten. Dit zijn allemaal incidenten. Incidenten die niet meer mogen gebeuren. En daar moeten we inderdaad met z’n allen ons best voor doen.

Ik hoop dat we samen verstandig genoeg zijn om geen bevolkingsgroepen buiten te sluiten en elkaar te helpen in plaats van aan te vallen. We moeten het samen doen. Niet alleen wij vrouwen, maar wij met z’n allen. De hele samenleving. Inclusief asielzoekers en ‘vergunninghouders’.

Iedereen wil graag een plek waar die zich veilig voelt en ik geloof ook dat wij die samen kunnen creëren.  

Sterker nog, er is geen andere manier dan samen..

Liefs Jantien

Lees hier ook mijn vorige column over het vluchtelingenprobleem.