­

About Jantiens ReisStijl

This author has not yet filled in any details.
So far Jantiens ReisStijl has created 438 blog entries.

Dating around the globe

Ik heb een flinke tijd terug eens geschreven over reizen terwijl je een relatie hebt. Ondertussen ben ik een jaartje vrijgezel en heb ik niet meer zoveel te melden over reizen terwijl je een relatie hebt, maar dating around the globe als digital nomad, daar kan ik je wel wat over verklappen. En het zou wel erg egoïstisch zijn om m’n ervaringen voor mezelf te houden, niet dan?

Hollands glorie

Laten we beginnen bij het begin. Nederlanders. Dat is namelijk mijn vergelijkingsmateriaal. Nederlandse mannen zijn in mijn ogen relatief knap (ik zeg relatief, want alles is relatief), zorgzaam, een beetje lui als het op vrouwen aankomt (iemand het hof maken, dat is toch niet van deze tijd?), betrouwbaar en ze hebben hun zaakjes graag geregeld. Bijna alle vrouwen die ik onderweg tegenkom worden wild van de Nederlandse mannen, maar mijn nieuwsgierigheid is sterker dan m’n liefde voor de Nederlandse man, dus ik ging eens een deurtje verder. Of een paar deurtjes.

No worries

Dus. Next. Wat komt er dan? Nou, ik heb een beetje geëxperimenteerd met de Australiërs. Wat kan ik er van zeggen? No worries, mate. Allemaal lekker vrijblijvend en casual maar om nou te zeggen dat ze onweerstaanbaar zijn? Neuh.

De Midden Amerikaners

Dan hebben we de Midden Amerikaners. Is dat een term? Bij mij nu wel. De Midden Amerikaanse man trekt mij dus niet. Vraag me niet waarom, want ik had dus gedacht dat ik er wild van zou worden. Getint, sexy Spaans, soepel in de heupen. Raw. Maar nee. Ze blijken klein uit te vallen. Relatief klein, want alles is relatief. En als ze dan groot zijn, dan val ik er nog steeds niet op. Want, heb ik geleerd over mezelf, lengte doet er niet zo toe. Er zijn andere dingen die ik belangrijker vind. Geur is er daar eentje van en ik heb het vermoeden dat hun geur me heel onbewust niet aanstaat. Lach maar, maar zo werkt het volgens mij wel. Ik wil m’n neus er gewoon niet insteken.

Oehlala samba

Alles wat niet danst valt bij mij af. Daarmee bedoel ik niet dat je perse soepele heupen moet hebben, want die heb ik ook niet. Gewoon het lef om te dansen is voldoende. Al waren de soepele heupen van de Brazilianen wel echt een toegevoegde waarde. Net zoals hun ogen, billen, tintje en dan over het belachelijk sexy Portugese accent nog maar niet te beginnen. Voor iedereen die denkt dat Spaans sexy is, die is nog nooit in Brazilië geweest. Just saying. En als kers op de taart, zijn Brazilianen echt gentlemen’s. Er is geen enkele man beter in versieren dan de Braziliaan en je kunt er van houden of niet, maar gegarandeerd dat het je een goed gevoel geeft. Ego boost nodig? Boek direct een ticket naar Brazilllll, lalalalalalala! Of ze een beetje betrouwbaar zijn, die Brazilianen? Vast niet, maar je kunt niet alles hebben en ze hebben al zoveel.

Met een dubbele tong

Er is alleen een ding waar het bij de Brazilianen een beetje mis gaat. Relatief mis natuurlijk, want alles is relatief. Ze zoenen met een dubbele tong. Ik overdrijf niet. Er is gewoon heel veel tong gaande en ik heb even rondvraag gedaan onder mijn mede Europeanen in Brazilië en mijn vermoedens werden bevestigd. Veel tong maar ook veel passie. Het is de vraag of wij Nederlandse vrouwen dat kunnen handelen.

Terug naar Europa

Dus, terug naar Europa en de normale tongen. Europa is zo gek nog niet. Er loopt hier her en der best wel wat rond en er zijn geen betere zoenen dan de Europese. Volledig objectief, dat begrijp je. Ik heb iets over mezelf ontdekt wat ik niet achter mezelf had gezocht. Namelijk mijn voorliefde voor het Oost Europese accent. Potverdomme. Veeg mij maar op. Dat zag ik niet aankomen. Sowieso blijkt dat ik geluid heel belangrijk vind. Nu kan ik me voorstellen dat iedereen geluid belangrijk vindt, maar ik wil het toch maar even gezegd hebben. Lekkere geur, dansmoves en een sexy accent. That’s all I need.

Onder het mom van research voor m’n boek

Ik kan wel stellen dat ik in het afgelopen jaar van een aantal walletjes heb gegeten en dat was helemaal niet vervelend. Iemand moet het doen. En het was ook nog eens van groot belang voor m’n volgende boek dat voornamelijk over reizen en daten gaat (en hoe je er een potje van maakt). Je moet natuurlijk wel eerst je research doen voordat je er iets over te melden kunt hebben. Dus dit was voor jou! You can thank me later.

No-guy-zone

Na al het onderzoek, merk ik dat het prettig is om gebruikt te maken van een no-guy-zone. Adempauze. Voor mij is die zone in Nederland, want ja, die Nederlanders ken ik wel. Al moet ik zeggen dat ik mijn adempauze graag iets langer doorzet. Mijn wens voor de zomer was; mooie plek, inspirerende en fijne meiden om me heen, goed internet, mooie natuur en even geen interessante mannen. Volle focus op werk. En mijn dromen komen gewoon uit in Boedapest. Die Hongaarse man schijnt het moeilijk te vinden oogcontact te maken. Schijnt, want m’n onderzoek reikt niet verder dan ik en m’n huisgenoten. Het viel ons op dat de gemiddelde Hongaarse man liever naar de grond kijkt dan daar de vrouwen om hem heen en dat is best prettige in tijden van adempauze. Ik zit wel even goed hier deze zomer, terwijl ik mijn boek afrond over alle versiertrucs van de niet Hongaarse mannen.

Ik kan niet wachten totdat het boek af is en de adempauze voorbij 😉

Ik ben wel benieuwd, wie is jouw favoriete man? Of vrouw? En vooral ook, waarom?

Kom maar door…

Liefs Jantien

P.S. Als je denkt dat ik nu alle mannen over één kam scheer? Dat heb je goed gezien.

Het dubbelleven van een digital nomad

Met je laptop op een terras je werk doen en na afloop een biertje drinken met je collega’s terwijl je kijkt naar weer een geweldige zonsondergang. Het leven van een digital nomad kan super relaxt zijn. Maar er zijn van die dingen die we misschien liever niet van de daken schreeuwen maar die net zo goed aan de orde zijn. Zo voelt het voor mij soms bijna alsof ik een dubbelleven heb.

Je niet begrepen voelen 

Er viel een rust over me toen ik voor het eerst voet aan boord zette van de Nomad Cruise. Al weken, maanden, misschien zelfs jaren, probeerde ik mensen uit te leggen hoe ik me voelde. Het gevoel dat ik thuis niet volledig op m’n plek zat. Soms kon ik uren ijsberen door de huiskamer omdat ik gewoon niet kon vinden wat ik zocht. Maar ondertussen was ik op reis ook nooit helemaal thuis, want te ambitieus om alleen maar rond te reizen en nergens aan te bouwen. Ik wilde het beste van beide; reizen en werken.

Toen ik me vorig jaar voor het eerst in m’n leven omringde met digital nomads, voelde ik me direct begrepen. Ik hoefde niet uit te leggen hoe ik me voelde, want iedereen heeft die drang naar vrijheid. Ambitieus en reislustig. Ik was zo gigantisch happy. Deze mensen gaven me energie. Ik wist dat ik hier meer van wilde in m’n leven.

Het is mooi om te zien hoe de juiste omgeving je energie kan geven. Mensen om je heen hebben die je gewoon begrijpen zonder dat je er al teveel woorden aan vuil hoeft te maken, dat is een cadeautje. Ik denk dat iedereen die deze groep gelijkgestemden heeft gevonden dat kan beamen.

Maar dan…

De start van m’n dubbelleven

Ik wist dus zeker dat ik hier meer van wil. Maar goed, als je het ene wil, dan is er simpelweg minder ruimte voor iets anders. Continue op reis zijn legt druk op bestaande relaties, of je nu wilt of niet. Het is namelijk verdomd lastig om nieuwe mensen in je leven te laten en ook vast te houden aan de mensen die er al zijn. Ik had al een groot sociaal leven en dat werd ineens verdubbeld. Waar richt je je energie dan op? Thuis zijn er mensen die al heel lang heel belangrijk voor me zijn en die wil ik graag in m’n leven houden. Aan de andere kant zijn veel van de mensen die ik onderweg tegenkom onderdeel van m’n toekomst en daar wil ik ook in investeren. Ik vind het echt een uitdaging om hier een balans in te vinden.

Fysieke afstand zorgt soms ook voor emotionele afstand. Ik heb hier veel met mede nomads over gepraat en merk dat velen van ons tegen dezelfde uitdagingen aanlopen. Ons leven is als een wervelwind. Iedere dag gebeurt er wel iets nieuws en we vinden het soms zelf al lastig bij te houden wat we allemaal aan het doen zijn, laat staan dat iemand anders het moet volgen. Dus als iemand vraagt hoe het is of wat je aan het doen bent, is het veel makkelijker om het aan de oppervlakte te houden want het is onmogelijk om werkelijk te vertellen wat er allemaal speelt. En als je wel alles vertelt, is dat misschien helemaal niet zo leuk voor de ander om te horen. Daarnaast wordt het andersom ook steeds lastiger om je een voorstelling te maken bij het leven in Nederland omdat je zelf vooral druk bent met de wervelwind om je heen. En laten we nou nomads zijn geworden omdat we graag wat meer in het moment leven.

Wat een gedoe

Ik merk soms ook dat mensen zoiets hebben van, wat doe je jezelf toch aan? Wat een gedoe, die levensstijl. En dat is het. Best een gedoe. De ene uitdaging naar de andere. Hoe zorg ik voor inkomen onderweg? Hoe onderhoud ik alle contacten? Waar slaap ik de komende weken? Het is veel makkelijker om in Nederland te blijven. Alleen is dat op dit moment niet eens meer een optie voor mij. Ik vind het soms lastig om uit te leggen hoe belangrijk deze levensstijl voor mij is, maar het gaat voor mij voor alles. Ik kies er niet alleen voor, ik bén een nomad. Ik voel me het allermeest mezelf als ik onderweg ben en ik wil er werkelijk alles voor te doen om dat te kunnen blijven doen. Ik had het er afgelopen week met een vriendin van me over dat je het misschien kunt vergelijken met uit de kast komen. Zodra je uit de kast bent gekomen, wil je ook niet dat iemand je er weer in duwt, zelfs als je weet dat je uitdagingen op je pad gaat krijgen. Het is geen optie om daarvan weg te lopen want je wilt gewoon jezelf zijn. Het klinkt misschien als een gekke vergelijking maar ik denk dat dit het dichts in de buurt komt van hoe ik het goed kan uitleggen.

Verder krijg ik ook nog weleens het idee dat mensen denken dat ik me te goed voel voor Nederland of de Achterhoek. Ook hierbij kan ik de vergelijking weer maken. Het gaat absoluut niet om te goed of niet goed genoeg. Als je op vrouwen valt zegt dat ook niet dat mannen niet goed genoeg zijn en andersom. Je wordt er alleen (op dat moment) niet gelukkig van.

Opnieuw investeren

En dan, de nieuwe relaties. Wat gebeurt daarmee? Ik merk dat het heel veel van je vraagt om relaties te onderhouden met nomads want we zijn namelijk allemaal steeds onderweg. Vaak zijn de relaties heel sterk als je een tijd samen doorbrengt en is het daarna de vraag, hoe te onderhouden? En ook, met wie wil je die relaties dan onderhouden? Met iedereen kan simpelweg niet en moet je ook niet willen. Dat is best lastig. Want je wordt gedwongen om om de haverklap afscheid te nemen van mensen. Dat hakt er best wel eens in vind ik, want je moet ook telkens weer ergens in investeren als je naar een nieuwe plek gaat. Nu heb ik het geluk dat ik het oprecht leuk vind om nieuwe mensen te leren kennen en daarin te investeren, maar met het vooruitzicht dat het tijdelijk is, is het soms wel pittig om je enthousiasme te behouden. Gelukkig is zeker niet alles tijdelijk, want ik heb nu heel veel geweldige mensen in m’n leven met wie heel goed contact heb en van wie ik ook weet dat het niet tijdelijk is. En het te gekke is, we zijn allemaal zo vrij dat we elkaar ook heel gemakkelijk weer op kunnen zoeken.

Alleen zijn

Ik schreef laatst nog een artikel over alleen op reis gaan (of in ieder geval alleen vertrekken) en vertelde daarin dat ik het soms best lekker vind om even alleen te zijn. Er is alleen een verschil tussen alleen zijn of je alleen voelen. Ik merk dat ik me soms ook wel een beetje alleen voel. Eigenlijk niet wanneer ik nomads om me heen heb, maar meer als ik me onbegrepen voel in de keuzes die ik maak. Ik kan aan de mensen thuis bijna niet uitleggen hoe ik nu leef en wat het met me doet en dat maakt dat ik me soms alleen voel. Ik zou het namelijk zo graag wel uitleggen of laten ervaren zodat mensen ook begrijpen dat ik niet bewust kies voor alle ‘gedoe’ in m’n leven maar dat ik het gedoe voor lief neem omdat er niets is dat ik liever wil dan leven als een nomad.

Het kan wel

Gelukkig zijn er ook relaties die wel heel erg vanzelf gaan. Sterker nog, er zijn mensen met wie ik nu closer ben dan voorheen. Waarschijnlijk omdat we elkaar goed begrijpen en respecteren en er ruimte is voor beide werelden. Ik vind het fijn om te weten dat ik niet altijd alle ballen in de lucht hoef te houden. Daar zou ik anders een dagtaak en hebben en ik heb ondertussen ook nog een bedrijf te runnen en ik kies ten slotte voor deze levensstijl omdat het me vrijheid biedt, niet omdat ik me graag zorgen wil maken of ik het wel goed genoeg doe voor een ander.

Ik heb in het afgelopen jaar een heleboel nieuwe vrienden gekregen maar ik heb ook zeker een aantal vriendschappen verloren. Dat is pijnlijk maar bijna niet te voorkomen. Langzaam aan hoop ik dat ik een balans vind in m’n relaties en dat m’n dubbel leven niet voor dubbel zoveel gedoe zorgt maar voor dubbel zoveel plezier. Ik geloof dat ik al aardig op weg ben 🙂

Ik ben benieuwd of je dit herkent?

Liefs Jantien

Hoe laat je de angst om te schrijven los

Tegenwoordig praat, denk en schrijf ik veel in het Engels en ik had deze titel dan ook in het Engels bedacht. How to get over the fear of writing? Sommige dingen klinken net iets leuker in het Engels, maar goed, ik ga het je fijn in het Nederlands uitleggen. Heb jij er ook last van? Dat je wel iets zou willen schrijven en het misschien ook wel eens moet, voor werk bijvoorbeeld? Maar dat je gewoon geen woord op papier krijgt of dat je bij alles denkt; ‘dit is stom, laat maar’? Dan staat de angst om te schrijven je in de weg en is dit artikel voor jou!

Angst om te schrijven

Je bent niet de enige met deze angst. Tijdens mijn Masterclass Creatief Schrijven is dit het eerste waar we mee aan de slag gaan, want werkelijk iedereen vindt het in meerdere of mindere mate spannend om iets op papier te zetten en te delen met de wereld. Als je het eenmaal deelt, kan iedereen er een mening over vormen. Of misschien nog wel erger, je vormt er zelf een oordeel over. Vaak gaat er al vanalles door ons hoofd voordat we een woord op papier hebben. Gevolg? Het ‘dit is stom, niemand zit erop te wachten, dus laat maar’ effect.

Maar wacht eens even… Je had toch wel een reden om te schrijven? Waarom heb je het anders in de eerste plaats bedacht?

De kunst van het schrijven

Wat ik heb geleerd, is dat het niet de kunst is van het perfect kunnen schrijven, regeltjes volgens en je daardoor zelfverzekerder voelen. Nee, om over de angst om te schrijven heen te komen, heb je iets anders te doen. Iets wat veel leuker is. Je focust je namelijk niet op de angst of perfectie, maar iets wat veel en veel belangrijker is dan dat. En dat is jouw verhaal.

Waarom wilde je ook alweer schrijven?

Waarom wilde je eigenlijk je verhaal delen? Waar gaat het om voor jou? En waarom is dat heel belangrijk? Wie help jij ermee? 

We hebben allemaal een reden om te schrijven. Het is een manier om ons verhaal te delen en te communiceren met de buitenwereld. En zodra je inziet dat jouw boodschap tienduizend keer belangrijker is dan spelfouten, mogelijke vervelende reacties, jezelf voor schut zetten of wat je angst dan ook is… Pas dan kun je vrij schrijven. Want als je er geen plezier in hebt en je de waarde van jouw verhaal niet duidelijk hebt, dan ga je het nooit goed overbrengen op je publiek. Dus, first things first (klinkt ook gewoon lekkerder in het Engels).

Hoe doe je dat dan?

Tijdens mijn Masterclass Creatief Schrijven en workshop bloggen ga ik hier dieper op in, maar ik wil graag alvast een eerste oefening met je delen, zodat je voor jezelf alvast over de grootste blokkade heen komt.

Brainstorm oefening:

Zet de timer op 4 minuten en schrijf binnen die 4 minuten zoveel mogelijk antwoorden op, op de vraag: Wat is het allerergste wat er kan gebeuren als ik mijn verhaal opschrijf en met de wereld deel?

Schrijf alles op wat je te binnen schiet. Hoe erger hoe beter. Wees niet voorzichtig en het gaat hierbij om kwantiteit. Dus, hoe meer hoe beter. Binnen 4 minuten moet je minstens op 10 dingen kunnen komen. Liefst meer.

  • Klaar? Ik ben benieuwd wat er uit is gekomen! Zelf zat ik aan dingen te denken als:
  • Ik heb geen werk meer
  • Ik kan anderen niet laten zien wat ik voor ze kan betekenen
  • Ik kan geen waarde toevoegen voor anderen
  • Ik word doodongelukkig

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Volgende brainstorm

Zet de timer op 4 minuten en schrijf binnen die 4 minuten zoveel mogelijk antwoorden op, op de vraag: Wat is het allerbeste wat er kan gebeuren als ik mijn verhaal opschrijf en met de wereld deel?

Dezelfde procedure.

  • Gedaan? Zelf zat ik te denken aan dingen als:
  • Ik maak een verschil voor mensen
  • Mensen weten me te vinden
  • M’n bedrijf loopt beter
  • Ik verdien meer
  • Ik geef mensen het gevoel dat ze niet alleen zijn
  • Ik word er super gelukkig van

En zo gaat de lijst nog wel even door.

Zodra je deze afweging werkelijk kunt maken, zie je ook in hoe belangrijk het voor je is om je boodschap op papier te zetten. Schrijven omdat je het gevoel hebt dat het moet is verschrikkelijk. Schrijven omdat je het werkelijk belangrijk vindt om je verhaal te delen, mensen te helpen en een verschil te maken. Dat is passie! Dat is feest! Ook als je af en toe een foutje maakt of zo nu en dan jezelf volledig voor lul zet.

Durf jezelf voor lul te zetten voor een hoger doel!

Tot slot wil ik je graag laten weten dat het echt onmogelijk is om een verschil te maken voor iemand, zonder dat je het risico loopt dat je jezelf voor lul zet of dat mensen iets van je vinden. Ik heb met regelmaat fouten in m’n artikelen staan en krijg ook met regelmaat berichtjes van mensen om dat tegen me te zeggen. Daarnaast vinden mensen mijn artikelen en columns soms stom en krijg ik dat ook gerust te horen. Maar het mooie is dat ik heb ontdekt dat het er helemaal niet om gaat wat anderen van me vinden. Het gaat erom wat ik van mezelf en m’n boodschap vind. Sta ik er achter? Zo ja, dan schrijf en deel ik het omdat ik mijn boodschap tienduizend keer belangrijk vind dan mijn onzekerheid en mijn ego. En de mensen die zich herkennen in mijn verhaal, of die mijn product of dienst nodig hebben, die zijn me dankbaar. Dat weet ik ondertussen.

Ik wens je heel veel schrijfplezier en als je graag wat extra hulp wilt bij het delen van jouw belangrijke boodschap, er staat weer een Masterclass Creatief Schrijven voor Ondernemers gepland. Zou leuk zijn als ik je daar zie!

schrijven

Liefs Jantien

M’n locatie bepalen als digital nomad: zo doe ik dat!

Je locatie bepalen als digital nomad: hoe doe je dat eigenlijk? Hier krijg ik vaak vragen over, dus hoog tijd om ze te beantwoorden!

Ten eerste, goeie vraag, want als ik zo om me heen kijk kan dat best een stuggle zijn voor veel digital nomads (waaronder ikzelf), zoals ik eerder deze week al schreef in de column die ik deelde op Facebook over the joy of missing out (zie onderaan deze blog). Als er zoveel keus is, hoe kies je dan in godsnaam?

Go with the flow

Dit jaar was voor mij een groot leerproces. Het eerste jaar als digital nomad kwam er zoveel op me af dat ik het best lastig vond om eigenlijk heel duidelijk te kiezen. ‘Go with the flow’, was m’n motto. Na mijn eerste Nomad Cruise in september 2017 kwamen we aan in Panama. Vanaf daar reisde ik door naar Costa Rica. Dat was geen weloverwogen plan. Ik was er nieuwsgierig naar, een aantal andere nomads met wie ik het goed kon vinden gingen ook en de hoofdstad van Costa Rica was op dat moment dichterbij dan die in Panama, voor het geval ik verder wilde vliegen. En dat wilde ik, want ik ging al snel door naar Colombia.

Waarom Colombia? Er zaten op dat moment veel nomads in Medellin en ik had van verschillende mensen gehoord dat het een te gekke stad is. Ik had voor mezelf al wel besloten dat ik een tijdje in dezelfde stad wilde wonen en iets meer rust en focus op werk wilde creëren. Medellin was de perfecte plek daarvoor!

Medellin Colombia

Zo kan ik nog wel even doorgaan over hoe het afgelopen jaar eruit heeft gezien, want het waren allemaal niet heel erg weloverwogen, maar toch goede keuzes achter elkaar. Ik ben super blij met alles wat ik heb gezien en met wie ik m’n tijd heb doorgebracht (wat minstens zo belangrijk is).

Wat ik heb geleerd

Na een jaartje zo met alle winden meewaaien, weet ik zelf veel duidelijker wat ik belangrijk vind. Ik heb van alles een beetje geprobeerd en heb voor deze zomer iets duidelijker gekozen met wie ik tijd wil doorbrengen en hoe dat eruit moet zien. Een paar dingen die ik heel belangrijk vind.

1. Mensen met dezelfde drive om me heen

Onderweg kom ik non-stop te gekke mensen tegen! Dus mensen vinden om mee verder te reizen, dat is niet zo moeilijk. Maar mensen vinden die dezelfde drive hebben, niet gewoon op vakantie zijn en alleen maar willen lamballen… Dat is een ander verhaal. Nu moet ik zeggen dat de meeste nomads erg gemotiveerd zijn, maar ik heb ook rondgereisd met minder gemotiveerde mensen en dat wil ik gewoon niet meer. Voor mij is een goede balans tussen werk en vrije tijd heel belangrijk, dus ik kies nu mensen om me heen die dezelfde instelling hebben.

2. Het gemak van de stad

Al ben ik niet opgegroeid in een stad en heb ik mezelf nooit als stadsmeisje gezien, als digital nomad vind ik het toch wel verdomd handig om in een stad te zitten. Alles wat je maar nodig hebt in de buurt. Niet afhankelijk van andere mensen. Ik vind dat wel lekker. Al vind ik het wel fijn om ergens te zitten waar ik ook heel gemakkelijk naar ‘buiten’ kan en er mooie natuur is in de buurt.

3. Mooi weer

Uiteraard is dit een vereiste voor mij. Als kind had ik al een hekel aan de winter. Ik weet dat ik al op jonge leeftijd ervan droomde om de winters in een warm land door te brengen en de zomers in Nederland. Nou, dat is wat ik nu doe. De winters het liefst in Zuid Amerika of Zuid Afrika en de zomers in Europa. Dat geeft al een beetje richting aan m’n plannen.

4. Prijzen

Niet geheel onbelangrijk, laat ik m’n plan ook een beetje afhangen van de kosten van het levensonderhoud. Zo kan ik op dit moment simpelweg niet een paar maanden in NYC zitten maar een paar maanden hier in Boedapest (waar ik momenteel zit), dat lukt dan wel weer. Mijn droom is natuurlijk dat ik kan kiezen zonder dit te hoeven afwegen, maar tot die tijd gaat dit heel prima!

5. Iets nieuws

Ik vind het heel fijn om met regelmaat iets nieuws te zien. Nu moet ik zeggen dat ik het niet zo sterk heb als eerder met backpacken, waarbij ik telkens verder wilde en nieuwe dingen wilde zien. Maar ik vind het wel leuk om een tijdje op een plek te zitten waar ik nog niet eerder ben geweest.

6. Events & afspraken

Zo af en toe zijn er events of afspraken waarvoor ik op een bepaalde plek moet zijn. Zo is de Nomad Cruise iets terugkerend waar ik bij wil zijn, heb ik af en toe afspraken in Nederland en zijn er dingen als bruiloften en festivals waar ik graag bij aanwezig ben. Dus daar houd ik natuurlijk rekening mee tijdens het kiezen van mijn locatie.

7. Logische reisroute

Tot slot probeer ik een logische reisroute te maken. Ik vind het namelijk zonde van m’n tijd, geld en het milieu om meer te vliegen dan nodig is en daarom probeer ik zoveel mogelijk over land te reizen en dus landen te kiezen die niet te ver van elkaar afliggen. Tot zover gaat dat redelijk.

Plannen voor het komende jaar

Deze zomer blijf ik in (Oost) Europa. Eind augustus ga ik terug naar Nederland omdat m’n zus gaat trouwen en ik heb direct wat werkafspraken gepland. Daarna ga ik denk ik naar Spanje, vanaf waar in november de volgende Nomad Cruise vertrekt die naar Brazilië gaat. Dus op zich heb ik voor dit jaar al een grove planning van wat ik ga doen.

Volgend jaar wil ik iets meer bewuste keuzes maken. Ondanks dat ik het heerlijk vind om helemaal vrij te zijn en niet teveel te plannen, wil ik een paar events toevoegen aan m’n plan. Er zijn zoveel gave conferenties en andere events die ik graag zou willen bijwonen maar dit jaar heb ik werkelijk niets gepland, had ik nergens tickets voor en ging alles langs me heen. Volgend jaar wil ik graag in het begin van het jaar alvast een plan maken van de dingen die ik sowieso wil bijwonen en dan plan ik m’n locaties daar omheen. Benieuwd hoe dat werkt!

Nou, nu heb je een beetje een idee van hoe ik mijn locatie bepaal sinds ik als digital nomad leef. Ik ben wel benieuwd, waar baseer jij op waar je naartoe wilt? Of het nou vakantie is of dat je ook een nomad bent.

Liefs Jantien

column digital nomad

De vervelendste mensen op je pad, die zijn nog ergens goed voor ook!

Wat kon ik me ergeren aan haar zeg! Het is ondertussen zo’n zes jaar geleden, maar ik ben niet vergeten hoe verschrikkelijk irritant ik haar vond. Ik ging op een trekking in Nepal en was tien dagen lang met een groep mensen die ik nog nooit eerder had gezien. Bijna iedereen vond ik leuk (of ik vond er gewoon niets van), maar deze ene meid werkte me op m’n zenuwen. Altijd overdreven vrolijk en aanwezig. Ik deed er alles aan om haar te vermijden, wat simpelweg niet lukte in zo’n kleine groep. Nu, zes jaar later, denk ik nog regelmatig aan haar, maar nu op een positieve manier.

Waarom ik me kapot ergerde

Zoals ik al zei, was deze meid altijd vrolijk. Nu ben ik over het algemeen best een positief en blij persoon maar zoals haar, zo ken ik er niet veel. Het schrok me af. “Hou toch op!” dacht ik dan. “Het is onmogelijk om werkelijk continu zo blij te zijn.” Ongeacht dat ik me stoorde aan haar, maakte ze me ook nieuwsgierig. We werden vrienden op Facebook en ik bleef haar ondanks de ergenissen toch volgen.

Hoe deed ze dat toch?

Zelf reisde ik verder door India, Sri Lanka, Thailand, Laos, Vietnam en Cambodja en ik had het goed naar m’n zin, al was ik telkens bezig met het volgende land dat ik wilde bezoeken. Ondertussen zag ik dat zij, op het moment dat ik al ergens in Laos zat, nog altijd in India was en super langzaam reisde. Ik vond India verschrikkelijk, maar als ik dingen van haar voorbij zag komen, leek India ineens geweldig. Waar ze ook was, het was er feest. Hoe deed ze dat? Ik ontdekte dat het niet kwam door het gezelschap met wie ze was, of door de plek of omstandigheden. Ze was net als ik in India, net als ik veel alleen of met mensen die ze net had leren kennen, en had net als ik geen groot budget om mee te reizen. En toch leek haar reis telkens leuker dan die van mij. Hoe dan?

Tijden van observatie

Na haar een tijdje te observeren en terug te gaan naar de tijd in Nepal, kwam ik tot de conclusie dat zij gewoon steengoed is in het beste maken van een situatie en werkelijk in het moment leven. Waar je haar ook dropt, ze maakt er een feestje van. En de reden dat ik me kapot ergerde aan haar, was zeer waarschijnlijk omdat dit mij nog niet altijd even gemakkelijk afging. Ja, ik had het vaak heel erg naar m’n zin, maar dat was dan wel afhankelijk van hoe mooi het ergens was, het weer, de mensen om me heen… Allemaal externe factoren.

nepal

Hoe maak ik ook overal een feestje van?

Na tot deze conclusie te zijn gekomen, ben ik het zelf gaan trainen. Volledig tevreden zijn met waar ik ben en met wie ik ben, zonder altijd in m’n achterhoofd te hebben dat het ergens anders misschien leuker zou kunnen zijn. Het klinkt misschien best simpel, maar dit is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet als digital nomad, waarbij de opties letterlijk allemaal open staan. Maar iedere keer vraag ik mezelf af, hoe kan ik hier zelf een feestje van maken? Net zoals zij dat deed. Hoe kan ik ervoor zorgen dat precies hier the place to be is? Niet omdat het dat perse is, maar omdat ik ervoor kies. Sinds ik hier bewust voor kies, is het werkelijk bijna overal waar ik kom een feestje. Natuurlijk zijn er soms mindere dagen en ben ik nog altijd niet een non-stop-blij-ei, want dat ben ik gewoon niet. Maar ik ben wel altijd happy met waar ik op dat moment ben en heb bijna nooit spijt van keuzes die ik maak.

Van strontvervelend naar leermeester

Ondanks dat ik haar op dat moment strontvervelend vond, heeft ze me enorm geïnspireerd en denk ik werkelijk nog maandelijks aan haar. Best gek, want ik heb haar nog geen twee weken meegemaakt. Het is bijzonder hoe iemand die misschien helemaal je type niet is, zo’n positieve invloed op je kan hebben. Ik heb van haar niet alleen geleerd om van iedere situatie het beste te maken, ik heb van haar ook geleerd om op zoek te gaan naar waarom iemand bij mij een ergernis oproept, want vaak ligt daar een verlangen. Tegenwoordig kan ik dat verlangen steeds beter herkennen en leer ik dus van de meest strontvervelende mensen om mij heen. Best fijn. Zo zijn die irritante types toch nog ergens goed voor.

Ik ben wel benieuwd of jij ook zo iemand hebt in je omgeving hebt die je eigenlijk heel irritant vindt, maar van wie je, als je heel eerlijk bent, heel veel hebt geleerd?

Bedank jij diegene dan? Ik ga dat nu namelijk wel doen 🙂

Liefs Jantien

Mag ik gewoon tevreden zijn? Dankuwel

Leuker, beter, groter, succesvoller… Ik kan m’n tijdlijn niet openen of allerlei vrouwelijke (business) coaches komen voorbij die me uitdagen m’n onderneming en m’n leven succesvoller, leuker en beter te maken. Uiteraard weet Facebook exact dat ik een vrouwelijke ondernemer ben en dat ik geïnteresseerd ben ik persoonlijke en zakelijke ontwikkeling. Maar weet je, soms word ik er een beetje moe van. Waarom moet het altijd maar beter, groter en succesvoller? En waarom moet iedereen tegenwoordig uitzonderlijk zijn? Mag ik ook gewoon even tevreden zijn met wat ik nu aan het doen ben?

Moeten we dan allemaal uitzonderlijk zijn?

Er zit meer in! Je kan beter. Ga niet voor minder. Het lijkt tegenwoordig wel alsof we allemaal volle zalen moeten trekken en ons uitzonderlijke talent met de rest van de wereld zouden moeten delen. Maar zijn we wel allemaal zo uitzonderlijk? Ik vraag het me weleens af. En ik vraag me ook af of dat dan een probleem is. We zijn simpelweg niet allemaal de nieuwe Elon Musk of de nieuwe Brene Brown. Begrijp me niet verkeerd, ik denk dat we allemaal uitzonderlijk zijn voor een aantal mensen in ons leven en dat we allemaal voor een aantal mensen een verschil kunnen maken. En volgens mij is dat soms ook gewoon genoeg. We kunnen simpelweg niet allemaal gigantisch uitblinken, want als iedereen dat zou doen dan valt het ook niet meer op. Ik denk dat het veel interessanter is om jezelf af te vragen, hoe kan ik een verschil maken voor mezelf en de mensen om me heen? Voor de mensen voor wie ik uitzonderlijk ben.

Even sudderen

Ik had het er laatst met een vriendin over dat we allebei een beetje moe worden van het altijd maar blijven ontwikkelen. Nu zijn we allebei types die zelf al erg ondernemend zijn en simpelweg geen schop onder de kont nodig hebben. Wij doen de dingen al wel zonder dat iemand daar bovenop moet zitten. Sterker nog, we doen eerder teveel dan te weinig. Onze uitdaging zit er niet in om beter, leuker of succesvoller te worden. Onze uitdaging is om het eens te laten liggen. Niet te willen verbeteren. “Ik ben even aan het sudderen”, zei m’n vriendin. Dat vond ik een mooie uitspraak. Soms worden dingen namelijk simpelweg lekkerder, leuker en beter door ze even met rust te laten. Te laten sudderen. Niet om de haverklap de deksel van de pan. Borrel maar eens een beetje.

Mijn nieuwe business coach

Ik heb dus sinds kort een business coach. Dat klinkt misschien gek, gezien ik net zei dat ik er een beetje moe van ben. Het punt is dat mijn business coach, Lucia de Boer, precies het tegenovergestelde doet van alle coaches die ik in m’n tijdlijn voorbij zie komen. Ze pusht me niet naar succesvoller, groter, beter, meer. Ze laat me inzien dat mijn standaard niet altijd sky high hoeft te zijn. Wat vind ik eigenlijk echt belangrijk? Want misschien ben ik al veel succesvoller dan ik eigenlijk dacht. Misschien gaat het niet altijd om verlangen naar anders of meer, maar juist inzien dat er al heel veel is. Als je niet blij bent maar waar je nu staat, is de kans groot dat je dat in de toekomst ook niet bent en dan blijf je maar bezig met groei in plaats van geluk. Het enige waar ik me nu echt op focus, is op focus. Niet meer, maar minder. Kiezen wat ik echt belangrijk vind en de rest lekker laten vallen. Ik heb al veel kennis, ik heb al een mooi netwerk, ik heb al een vrij leven. Ik mag kiezen, sudderen en tevreden zijn.

Tevreden zijn

Juist nu, in een maatschappij die inspeelt op het verlangen naar meer, beter, groter en succesvoller is het best uitzonderlijk om gewoon tevreden te zijn. Om ervoor te kiezen even stil te staan. Stilstand mag dan achteruitgang betekenen, maar voor zover ik weet was vroeger alles beter dus in principe ga ik als een speer vooruit.

tevreden zijn

Heb jij ook zin om deze zomer even te sudderen?

Liefs Jantien

Alleen reizen: hoe doe ik dat?

Vandaag vertrek ik naar Budapest! Na een maand Nederland vind ik het weer hoog tijd om de hort op te gaan. Het viel me op hoeveel mensen er in de afgelopen maand naar me toe zijn gekomen met vragen als: “Wat knap dat je dat doet! Hoe werkt dat nou eigenlijk? Vind je het niet eng om alleen te gaan? Ga je dan ook alleen uit eten? Wat doe je als je ergens alleen aankomt?” Grappig, voor mij is alleen reizen (lees, alleen weggaan, want echt alleen ben ik niet vaak) best vanzelfsprekend geworden en heeft dus niets met knap te maken. Maar ik snap dat je misschien nieuwsgierig bent hoe dat dan werkt. Ik vertel je er meer over (en ik verklap je een geheimpje over wat ik mezelf vertel als ik het spannend vind)!

Alleen vertrekken

Je boeltje pakken en werkelijk alleen vertrekken. Ik denk persoonlijk dat dit voor veel mensen het spannendste punt is van de hele reis. Geloof me, ik heb ook vaak genoeg met klamme handjes in de auto, trein of het vliegtuig gezeten met de vraag wat ik me nu weer in de kop had gehaald. Maar tegenwoordig is reizen zo’n tweede natuur geworden voor mij, dat het me niet zoveel uitmaakt of ik de trein naar Arnhem, of het vliegtuig naar een onbekende stad pak. Ik heb vertrouwen gekregen in het proces en weet nu honderd procent zeker dat er overal ter wereld lieve mensen zijn de me verder helpen als ik niet weet welke bus ik moet pakken of als ik de aansluiting mis.

Wat doe je als je aankomt?

alleen-reizen

“Hoe werkt dat dan? Dan kom je aan in een nieuwe stad, en dan?” Een veelgestelde vraag en ik heb er niet een eenduidig antwoord op. Ik ben nogal ongeorganiseerd dus ik zoek van tevoren nooit iets op en zie het vaak wel als ik er eenmaal ben. Mijn favoriete landen zijn de landen waar ze Uber hebben (en waar dit geen drol kost). Uber is echt het antwoord op alles. Hebben ze dat niet, dan pak ik het openbaar vervoer naar daar waar ik overnacht. Vaak heb ik de eerste nacht wel ergens iets geregeld en ik zorg ook dat ik altijd in daglicht aankom als ik alleen ben. Wel zo prettig!

Ga je dan ook alleen uit eten?

In je eentje op een terras achter je salade en wijntje? Ja hoor, waarom niet? Ik weet nog dat ik jaren geleden met m’n zus een roadtrip maakte door de USA en dat ik daar voor het eerst in m’n leven iemand alleen uit eten zag gaan (ja, er ging een wereld voor me open). Ik vond het bijzonder en misschien zelfs een beetje sneu. Ondertussen denk ik daar heel anders over. In de tijd dat ik door Zuidoost Azië reisde ging ik veel alleen uit eten en op stap. Niet dat het nodig was, want het is super gemakkelijk om mensen te leren kennen (dit zal iedere solo-reiziger beamen). Maar ik vind het oprecht fijn om soms even alleen te zijn. Alleen naar de bioscoop, alleen wat eten, alleen rondstruinen. Fijn! Zeker als afwisseling gezien ik de hele dag door nieuwe mensen leer kennen. Ik houd er ook echt van om te zitten en mesen te observeren en gesprekken af te luisteren 🙂 Zorgt voor inspiratie.

Ben ik eigenlijk nog veel alleen als digital nomad?

Sinds ik als digital nomad leef, is het alleen reizen wel een beetje veranderd. Ik spreek namelijk vaak af met andere nomads. Zo huren we bijvoorbeeld samen een airbnb (of logeer ik bij bekenden) en spreken we af om ergens samen te werken, lunchen, dineren, stappen en erop uit te gaan. Ik hoef niet meer alleen te zijn en het fijne is dat de meeste mensen ook iets langer op een plek blijven waardoor je jezelf niet meer dagelijks aan nieuwe mensen hoeft voor te stellen.

digital-nomad

Zo logeer ik in Budapest bij een vriend van een vriend. Iemand die ik nog niet ken dus, maar daar gaat snel verandering in komen. Van zulke spontane uitnodigingen word ik echt super blij! Hoe te gek dat je ineens de hele wereld over kunt reizen en bij ‘bekenden’ kunt verblijven?!

Alleen reizen: is dat dan niet eng?

Over het algemeen vind ik het absoluut niet (meer) eng. Hoe meer reiservaring ik heb, hoe meer ik ervan overtuigd ben dat de wereld een veilige plek is en dat mensen te vertrouwen zijn. Verder vertrouw ik heel erg op mijn inschattingsvermogen en het feit dat ik super makkelijk contact maak met nieuwe mensen.

Dit doe ik als ik het eng vind

Als ik het dan wel eng vind, wat dus sporadisch gebeurt, dan heb ik een middel gevonden om mezelf gerust te stellen. Stel je voor, ik loop over straat in Delhi India en ik heb geen idee meer wie ik wel of niet kan vertrouwen… Dan doe ik dus net alsof ik Floortje Dessing ben en een cameraploeg bij me heb. Kin omhoog, net alsof ik zelfverzekerd ben voor op beeld. Je mag me uitlachen, maar het heeft mij weleens door benauwde situaties geholpen dus probeer het maar eens als je het spannend vindt. Wedden dat het helpt!

Hopelijk heb je nu iets beter inzichtelijk gekregen hoe alleen reizen voor mij werkt. Als je nog specifieke vragen hebt, stel ze dan gerust!

Ik ben benieuwd of jij het ook wel eens doet?

Liefs Jantien

Hoe bloggen mijn leven heeft veranderd!

Ik overdrijf niet als ik zeg dat bloggen m’n leven heeft veranderd. Ik zat laatst te denken, wat nou als ik drieëneenhalf jaar geleden niet het lef had gehad om gewoon te beginnen? Dan denk ik oprecht dat ik heel veel kansen die ik nu heb gehad, nooit had gekregen. Soms moet je gewoon het lef hebben om iets te doen! Zit jij al een tijd te denken om te gaan bloggen voor jezelf of voor je onderneming? Ik vertel je wat het voor mij heeft gedaan en daarna wil je gegarandeerd ook aan de slag!

Bloggen; let’s do this!

Drieëneenhalf jaar geleden lag ik wakker van een idee dat me niet losliet (zoals wel vaker trouwens). Ik wilde een blog starten. Een maand ervoor had ik m’n baan opgezegd omdat ik niet langer van negen tot vijf wilde werken. Ik stond op het punt om Nederland te verlaten voor een reis door Australië en had ontzettend veel zin om weer te gaan schrijven. Na mijn studie journalistiek vond ik schrijven echt niet meer leuk omdat ik veel te veel regeltjes kreeg opgedragen. Maar het begon weer te kriebelen. En die nacht dat ik wakker lag, besloot ik het gewoon te gaan doen. M’n eigen blog. De naam schoot me te binnen toen ik op de wc zat (zoals wel vaker trouwens).

Shit, mensen volgen me

De volgende ochtend klapte ik m’n laptop open, zocht ik naar een goed platform voor een blog (het werd wordpress) en ik maakte een facebook pagina aan. Ik weet nog hoe hard ik schrok toen mensen me diezelfde dag al gingen volgen terwijl ik nog niets had. Geen gelikte site, geen content. Ineens had ik al over de honderd volgers. Shit, en nu? Ik begon maar met schrijven over dat ik op reis zou gaan en hier m’n verhalen zou delen. De site zag er niet best uit maar goed, het was slechts om te proberen.

Ik ging gestaag verder

De eerste maand had ik er zo’n plezier in. Ik kreeg veel nieuwe volgers en leuke reacties en ik kon precies schrijven wat ik wilde schrijven. Dit was van mij en dat voelde goed. Tijdens de reis probeerde ik meerdere artikelen per week te schrijven en dat was niet altijd even makkelijk. Geen internet, geen stroom, geen zin. Maar ik had gehoord dat het goed is om zeker op het begin regelmaat in te bouwen, dus dat deed ik. Ik merkte dat de flow van het begin weg was maar ik bleef plezier houden in het schrijven, dus ik ging gestaag verder en dat was een hele goede beslissing.

Ineens had ik een bedrijf

Ik denk dat het wel een jaar duurde voordat m’n blog echt ging groeien. Tot die tijd had ik ook helemaal niet duidelijk wat ik ermee wilde, behalve dat ik zin had om m’n verhalen te delen en graag een groot publiek wilde inspireren met mijn levensstijl. Onderweg had ik eigenlijk ook geen idee wat m’n blog met mensen deed maar eenmaal thuis kreeg ik ineens zoveel reacties van mensen die me hadden gevolgd en waren geïnspireerd. Met regelmaat kreeg ik persoonlijke mailtjes van volgers die mede dankzij mijn verhalen bepaalde keuzes hadden gemaakt in hun leven. Zo te gek en bizar! Langzaam aan begonnen ook bedrijven me te benaderen met opdrachten. Soms campagnes voor op m’n blog en perstripjes maar ook kreeg ik steeds vaker de vraag of ik voor bedrijven wilde schrijven en de marketing wilde doen en werd ik ingehuurd als infuencer. Daarnaast kreeg ik vragen van volgers of ik ze kon helpen met schrijven door feedback te geven op artikelen. Dit inspireerde me weer om workshops en masterclasses in schrijven te geven. Zonder dat ik het bewust deed was ik ineens een bedrijf aan het opbouwen.

M’n visitekaartje

Ik sprak laatst met een collega digital nomad van me die ik via de Nomad Cruise heb leren kennen. Ze vroeg waar ik eigenlijk m’n klanten vandaan haal. Ik hoefde er niet lang over na te denken. Bijna iedereen die met me wil samenwerken kent me via m’n blog of via m’n boek Op kop door de Achterhoek (dat ik trouwens heb geschreven omdat ik al een publiek had opgebouwd met m’n blog).

Ik zou natuurlijk tegen bedrijven kunnen zeggen dat ik voor ze kan schrijven en dat ik goed ben ik marketing. Ik kan het ook laten zien door het zelf te doen. Ik heb geleerd dat mijn blog mijn allerbeste visitekaartje is. Ik zie het niet als m’n bedrijf op zich maar ik zie het wel als de fundering voor alles. Zonder had ik waarschijnlijk zelf niet eens geweten wat mijn kracht is. Nu zagen anderen mijn kracht en kreeg ik er ineens vraag naar.

Bloggen voor ondernemers

Ondertussen weet ik wat bloggen kan doen voor je onderneming (ook als je niet als blogger bent begonnen). Een blog is de uitgelezen kans om jezelf (gratis en voor niets!) aan de wereld te laten zien. Wie ben je? Wat houdt je bezig? Maar vooral ook, wat heb je te bieden? Deel informatie, kennis, persoonlijke verhalen, struggles, overwinningen. Het is de manier om een band op te bouwen met je publiek en je (potentiële) klanten. Wie wil dat nou niet?

Ik hoor zo vaak van bedrijven dat ze weten dat ze er eigenlijk ‘iets mee moeten’ maar niet weten wat en hoe en eigenlijk ook niet zoveel zin hebben eraan te beginnen. Een gemiste kans, want ik denk dat een blog, zeker op de lange termijn, zoveel kan opleveren!

Omdat ik er veel vragen over krijg heb ik besloten een workshop te geven over Bloggen voor Ondernemers. Wil jij nu ook echt eens aan de slag met bloggen voor je bedrijf (of in de hoop er een bedrijf van te maken)? Te gek!

bloggen voor ondernemers

Je leest hier alles over de Workshop Bloggen voor Ondernemers en kunt direct je plekje reserveren.

Het is maandagavond 18 juni om 19.00 in Lichtenvoorde.
Ik begin met een klein groepje dus er is beperkt plek. Wees er dus op tijd bij!

Tot slot wil ik iedereen bedanken die me al die tijd heeft gevolgd en gesteund. It keeps me going 🙂 

Liefs Jantien

7 redenen om als bedrijf met digital nomads te werken

Digital nomads; het type volk dat met de laptop op het strand zit te werken maar eigenlijk geen flikker uitvoert. Toch? Dus waarom zou je er in godsnaam mee gaan samenwerken als je ook kunt kiezen voor iemand die bij je om de hoek woont en op wie je iets meer ‘zicht’ hebt? Nou, heb je even?

Sinds ik als digital nomad leef en me dus ook omring met nomads, valt me een aantal dingen op bij dit ‘type volk’. Er zijn namelijk een aantal skills en eigenschappen die bijna iedere digital nomad heeft die extreem waardevol zijn voor bedrijven.

Dit zou je als werkgever moeten weten over digital nomads

Digital nomads zijn vooruitstrevend en effectief

Om te kunnen werken als een digital nomad moet je simpelweg vooruitstrevend zijn. Het is onmogelijk om te werken vanuit waar dan ook te wereld, als je niet de juiste tools gebruikt en de makkelijkste manieren uitvindt om effectief te kunnen samenwerken. Geen urenlange vergaderingen die eigenlijk nergens toe leiden (en geloof me, die zijn er een hoop en het kost alleen maar tijd en geld) maar lekker to the point en effectief.

Digital nomads hebben een groot netwerk (met extreem veel kennis en skills) en delen graag

Als digital nomad is je netwerk alles. Je hebt je collega’s namelijk niet alleen ‘nodig’ op je werk, je leeft er ook echt mee. Het netwerk krijgt daarom een compleet andere waarde en de relaties zijn heel sterk. Mensen met volledig uiteenlopende kennis en vaardigheden leven met elkaar en zo leer je dus veel sneller nieuwe dingen bij (ook van buiten je vakgebied). De ene keer zit ik met een advocaat om tafel, dan weer met een programmeur of een business coach. En dat is niet alleen wanneer ik bewust ga netwerken. Dit is dagelijkse kost en daarom zo waardevol!

Digital nomads zijn super oplossingsgericht

We weten allemaal dat als je reist er nog weleens dingen misgaan. Daarom zijn nomads gewend om snel te kunnen schakelen en problemen op te lossen. Of sterker nog, van een probleem een voordeel te maken.

Digital nomads werken wanneer ze productief zijn

Ik denk dat we het er over eens kunnen zijn dat iedereen een ander productiviteits tijdstip heeft. Ik heb bijvoorbeeld ontdekt dat ik extreem productief ben op de zondagavond (vraag me niet waarom) en verder graag in de ochtenden werk. Om me heen zie ik collega’s die pas ‘savonds opbloeien of juist wel gewoon negen tot vijf aanhouden. Wat het ook is, wij weten wanneer we productief zijn en gebruiken die tijd optimaal zodat we daarna ook echt vrije tijd hebben.

Digital nomads zijn te ambitieus voor bullshit

Iets doen om te doen, dat is niet aan nomads besteeds. De meeste nomads zijn uit het ‘nine to five’ leventje gestapt omdat ze er niet meer tegen konden. Geen uitdaging. Gelummel op kantoor. Uren maken omdat het nou eenmaal van je verwacht wordt op kantoor te zitten terwijl iedereen weet dat de helft van het personeel iedere dag een uur op Facebook doorbrengt en al na de lunchpauze zit in te kakken. Ik las van de week nog dit artikel over bullshit jobs en het feit dat mensen zich vaak niet meer uitgedaagd voelen. Ik kan wel stellen dat alle nomads die ik ben tegengekomen niet van bullshit houden. Ze zijn er te ambitieus voor en willen echt verschil maken. En waarom zou je net doen alsof je druk bent als je ook gewoon op het moment dat je je productief voelt heel veel werk kunt verzetten om daarna zonder laptop op het strand te kunnen zitten. Wel zo prettig.

Digital nomads doen waar ze zin in hebben

Dit klinkt misschien niet erg handig, maar geloof me, dat is het wel. Nomads hebben namelijk het lef om te doen wat ze belangrijk vinden. Als ze jouw klus aannemen, dan is dat zeer waarschijnlijk omdat ze het belangrijk vinden en zeker niet uit sleur of moeite met nee zeggen. Deze hele instelling zorgt simpelweg voor duidelijkheid en (daar ben ik van overtuigd) meer succes en geluk aan beide zijden. Als je ziet hoeveel mensen dingen aan het doen zijn die ze niet gelukkig maakt (en daardoor niet meer gemotiveerd of productief zijn), dan mag ja als werkgever blij zijn als iemand zijn of haar grenzen aan kan geven en durft te staan voor wat die belangrijk vindt.

Je maakt ze de pis niet lauw…

De meeste nomads zijn avonturiers. Mensen die van extreme dingen houden en goed kunnen omgaan met onverwachte situaties. Die dienen zich namelijk regelmatig aan als je onderweg bent. Ik zie dan ook dat nomads daardoor super flexibel zijn en nergens meer van schrikken. Je maakt ze de kop niet zomaar gek. Wel zo fijn om iemand in het team te hebben die in alle gevallen kalm kan blijven en mogelijkheden blijft zien.

Het is duidelijk, bescheidenheid staat niet op het lijstje met karaktereigenschappen 😉

Ik zou gerust nog even door kunnen gaan maar ik denk dat m’n punt is gemaakt. Ik merk soms dat er nog wat twijfel ligt bij bedrijven om samen te werken met nomads en dat vind ik een gemiste kans. Wat mij betreft is locatie onafhankelijk werken de toekomst!

Zou jij als bedrijf een digital nomad aannemen?

digital-nomad-ferry

P.S. Dit soort afbeelding maken we vooral voor de lol. Het meeste werk gebeurt gewoon vanuit koffietentjes en co-workings. 

Liefs Jantien

Ben ik een loser?

Ik houd het treinkaartje voor het check in poortje. Niet geldig, staat er op het scherm. Ik kijk op het kaartje. Shit, inderdaad al een paar dagen ongeldig. Vluchtig probeer ik een nieuw treinkaartje te kopen. Geen saldo, geeft ie deze keer aan. Fuck, hoe kan dit? Ik check m’n app en zie dat ik inderdaad geen saldo meer heb. De tranen branden in m’n ogen en rollen onder m’n roze zonnebril vandaan. Hoe typerend. Roze, zo zie ik de wereld maar ondertussen sta ik met lege handen.

Waarom gaat het verdomme niet makkelijk?

Ik pak m’n fiets en fiets dezelfde weg terug hoe ik nog geen tien minuten geleden gekomen ben. Langs de groene weilanden en door het bos. Al zag het er tien minuten geleden totaal anders uit. Ik ademde de frisse lucht diep in terwijl ik zat te genieten van het geluid van de vogeltjes. Ik verheugde me enorm op deze dag. Gisterenavond laat ben ik thuis gekomen vanuit Frankfurt om vandaag naar Utrecht te gaan en m’n lieve huisgenootjes Bodei en Inge te zien en vanavond wilde ik naar huis om m’n ouders te verrassen en m’n nichtje voor de eerste keer te zien. Het zou een fantastische dag worden. Maar ondertussen fiets ik verslagen naar het huis van m’n beste vriendin en rollen de tranen over m’n wangen. Ik voel me een loser. Bijna dertig en nog altijd geen stabiel inkomen. Volledig afhankelijk van de grillen van m’n onderneming. Ene maand een mooi inkomen en de andere maand de eindjes aan elkaar knopen. Waarom gaat het verdomme niet gewoon makkelijker? Hoe kan het dat het anderen wel lukt?

Ik adem nog eens diep in en laat het allemaal gaan. M’n tranen, m’n zelfmedelijden, m’n negatieve gedachten… Het komt er allemaal uit. Inclusief snottebellen.

Get my shit together

‘I gotta get my shit together!’ denk ik bij mezelf. Zelfmedelijden heeft nog nooit iemand verder geholpen. Ik vraag mezelf oprecht af, ben ik een loser? Is mijn gedachte waar? Ik denk aan wat ik de afgelopen jaren heb gedaan. Ik heb in m’n eentje de wereld rondgereisd. Ben voor mezelf begonnen, heb een boek geschreven en zelf uitgebracht, geef trainingen en masterclasses, spreek voor publiek (iets wat ik jaren doodeng vond), ik ben met m’n tweede boek bezig die ik internationaal ga uitgeven(!!! dit wordt zo gaaf!), ik krijg regelmatig mailtjes van mensen die ik heb geïnspireerd om ook hun droom te volgen en ik heb vorig jaar besloten m’n veilige thuisbasis in te ruilen voor een volledig onzeker leven. Geen vaste thuisbasis, geen vaste mensen om me heen én geen vast inkomen. Tot nu toe heb ik me prima gered. Sterker nog, ik ben nog nooit zo gelukkig geweest. Ben ik dan een loser zodra m’n bankpas aangeeft dat ik geen saldo heb? Werkt het zo? Ik besluit van niet.

Hobbel op de weg

Nee, ik ben geen loser. Ik loop alleen even vast. Een hobbel op de weg. Ik heb voor hetere vuren gestaan en weet donders goed dat er belangrijkere dingen in het leven zijn dan geld (al zou het nu verdomd makkelijk zijn). Daarna vraag ik mezelf af of het bij anderen altijd wel lukt? Is dat waar? En ik denk aan alle gesprekken die ik heb gehad met andere ondernemers en digital nomads. De struggles die zij hebben. Natuurlijk weet ik dat het bij niemand vanzelf gaat. Dat is gewoon grote onzin. Ondernemen is één groot risico en dan over ondernemen als digital nomad nog niet gesproken. En in principe heb ik mijn leven zo omgegooid dat ik m’n hele bedrijf opnieuw moet uitvogelen. Maar als er één ding is waar ik master in ben, dan is het in risico’s nemen. Ik ken weinig angst en ga er altijd vol voor. Ik visualiseer me iets en werk daar naartoe en vaker wel dan niet, lukt het me ook om m’n doel te realiseren. Dat klinkt eigenlijk helemaal niet als een loser. M’n zorgen over m’n banksaldo zijn van tijdelijke aard. M’n karakter, skills en doorzettingsvermogen heb ik voor altijd.

Live your dream, and share your passion

Ondertussen ben ik aangekomen bij m’n beste vriendin. Ze geeft me een dikke knuffel. “Risico van het vak,” zeg ik als een boer met kiespijn. Ik klap m’n laptop open en besluit ‘m’n shit together te krijgen’. Ik open Momentum en zie een afbeelding van The Great Barrier Reef. Ha, daar ben ik mooi geweest. Onderaan de pagina zie ik de quote ‘Live your dream, and share your passion’. Ik vraag me af hoe ik van deze situatie het beste kan maken en bedenk me weer eens goed wat m’n passie is. Verhalen delen en daarmee ervoor zorgen dat mensen zich niet eenzaam voelen maar juist gezien en geaccepteerd. Dat is wat ik belangrijk vind.

De schijn ophouden

Zou ik dit verhaal delen? Vraag ik mezelf af. Komt dat niet zwak over? Wat nou als opdrachtgevers zien dat ik op het moment struggle? Is dat wel professioneel? Gaat het anderen überhaupt iets aan wat mijn financiële situatie is? Ik hoor het m’n moeder al zeggen, “Niet iedereen hoeft dat te weten, Jantien.” En ze heeft gelijk, niet iedereen hoeft het te weten. Maar als we allemaal de schijn ophouden dat het leven alleen maar perfect is, dan helpen we elkaar geen steek verder. Sterker nog, dan maken we elkaar doodongelukkig. En dat heeft helemaal niets te maken met ‘Living the dream, and sharing your passion’.

Eerst app ik een aantal vriendinnen/collega’s van me om m’n situatie uit te leggen. Binnen no-time krijg ik lieve appjes en telefoontjes en het aanbod om me te helpen. Hoe lief ook, ik voel dat ik dit zelf wil doen. Maar het gevoel dat ik zo’n sterk vangnet heb, dat geeft me opnieuw tranen. Wat ben ik gezegend. Juist als het kut gaat zie je hoe je kunt bouwen op je omgeving. En, bedenk ik me… De enige manier hoe mensen er voor me kunnen zijn, is door zelf open te zijn over m’n situatie. Hoe kunnen mensen er voor me zijn als ik niet vertel wat me dwars zit?

Ja, ik wil dit verhaal graag delen. Ik wil m’n struggles delen. Ik voel me niet zwak. Ik voel me sterk. Ik heb het gevoel dat ik alles aan kan. Ook dit. Ik voel me juist extra gemotiveerd om ‘m’n shit together te krijgen’. En ik ben sterk genoeg om te durven delen dat m’n leven niet perfect is.

Hoe cliché ook, dat is simpelweg onbetaalbaar.

Nu, excuseer me even. Ik ga een dansje maken om te vieren dat ik dit gewoon ga overleven!

Liefs Jantien

P.S. Ik ben heel benieuwd wat jouw struggle op dit moment is en of jij dit durft te delen?

Spring naar de toolbar