­

About Jantiens ReisStijl

This author has not yet filled in any details.
So far Jantiens ReisStijl has created 433 blog entries.

Bijna dertig; tijd om m’n leven kapot te analyseren

De grijze haren en rimpels komen om de hoek kijken. Nog een maandje en dan ben ik dertig. Hoog tijd om mijn leven helemaal kapot te analyseren, want; waarom kan ik toch niet eens in Nederland blijven? Waarom ben ik nog single? (En waarom zegt m’n Facebookstatus anders?) Hoe denk ik dit te gaan doen als ik ooit nog kinderen wil? Ik analyseer er even op los, zoals een echte (bijna) dertiger betaamt.

Ik snap er niets van 

Hoe ouder we worden, hoe meer we nadenken, hoe minder we snappen. Tot zover begrijp ik het nog. Maar waarom we alles zo willen analyseren, dat begrijp ik soms niet. Want je kunt de mooiste en meest fijne dingen helemaal kapot maken door ze te willen begrijpen. En geloof me, ik weet er alles van want als schrijver doe ik niet anders. Maar waarom kunnen we niet gewoon naar een potje voetbal kijken zonder er achteraf van alles van te moeten vinden? Of nog beter; waarom kunnen we niet zelf een potje voetbal spelen?

Voor- en na-beschouwen

Volgens mijn analyse is dat wat we doen als we de dertig in zicht krijgen. Alles voorbeschouwen en na-beschouwen. De voor- en nabeschouwing lijkt ineens the main event te zijn geworden. Nadenken over alles, want ja… Je moet toch een keertje serieus worden? Wat heb je tot nu toe gedaan? Wat wil je doen? Overal zoeken we antwoorden op. Maar waar the fuck blijft het main event? Terwijl we aan het beschouwen zijn gebeurt het leven. We gebruiken quotes als “Don’t grow up, it’s a trap” en “Age ain’t nothing but a number”, maar ondertussen loopt er een horde dolende dertigers rond die denkt dat ze iets zouden ‘moeten’ in plaats van genieten van wat ze eigenlijk aan het doen zijn. En geloof me, ik herken het gevoel maar ik stel mezelf met regelmaat de vraag; “Is er op dit moment een probleem in m’n leven?” En meestal is het antwoord nee. In het moment zelf is er niets mis. Het zijn de gedachten en de verwachtingen erover die het verpesten. Het voor- en na-beschouwen. Het oordeel.

Analyseer lekker mee 

Omdat ik mijn verhalen openbaar deel en ik sowieso een open boek ben, denkt iedereen trouwens lekker met me mee te mogen analyseren. “Jantien, je hebt gewoon een Achterhoekse kerel nodig.” “Jantien, je hebt een fear of commitment.” “Trek je niets aan van wat mensen zeggen.” “Wat ben je toch egoïstisch geworden.” “Je vraagt zelf om problemen.” Het gaat er soms lekker op en als ik ieder advies zou volgen wat ik krijg, dan zou ik nu waarschijnlijk met een burn-out thuis zitten. Maar weet je, ik ben dat geanalyseer soms zo zat. Ik word er doodmoe van en mijn fuck it gehalte wordt steeds groter. Fuck it, maakt het me nu gelukkig? Let’s do it. Het kan soms best simpel zijn.

De beste jaren ooit 

Als ik weer even terug kom op dit moment. Waar ik nu sta. Hoe voel ik me dan? Als ik eerlijk ben denk ik dat deze leeftijd de beste ooit is. Ik ben blijer met mezelf dan ooit. Ik ben blijer met m’n werk, met m’n lichaam, met m’n keuzes, met m’n levensstijl. Voor m’n gevoel is dit voor mij de leeftijd dat alles bij elkaar komt. Ik ben oud en wijs genoeg om voor mezelf te kiezen maar ik ben ook nog jong genoeg om belachelijke dingen te doen (al denk ik dat je hier nooit te oud voor kunt zijn). Het typische is dat ik onderweg ook echt het gevoel heb dat ik vrijer ben dan ooit en dat mijn keuzes helemaal niet gek of verkeerd zijn. Dat er niet een draaiboek is voor hoe je het zou moeten doen. Maar terug in Nederland word ik er toch mee geconfronteerd. Als je bijna de dertig aantikt moet je toch wel over wat serieuzere dingen na gaan denken, toch? Deze levensstijl als digital nomad houd je toch niet vol? Wil je dan geen kinderen?

Waar gaat dat heen?

Waar dit heen gaat? Naar de klote. Vast en zeker. Alles. Best een geruststellende gedachte, toch? Als je denkt dat het allemaal naar de klote gaat, dan kan het dus alleen maar meevallen. Maar even serieus. Waarom zouden we het op deze leeftijd ineens moeten weten? Of ik dit volhoud? Het gaat me nu prima af. Of ik geen kinderen wil? Ik weet het niet en eigenlijk hoef ik het zelf ook nog niet zo te weten. Waarom ik nog single ben? Nou, omdat ik net vorig jaar heb besloten dat ik even alleen wilde zijn en volop wil genieten van m’n vrijheid. En ja, ik weet dat je die in een relatie ook kunt vinden maar ik vind het nu eerst nog in m’n eentje en daarbij, je dwingt niet alles af en ik ga niet voor ‘wel leuk’ want ik heb het alleen ook wel leuk.

Potje voetballen 

Het grappige is trouwens dat ik het single zijn zelf over het algemeen heerlijk vind. Ik maak er optimaal gebruik van en ik zie het als een groot avontuur dat ik kan daten met mensen van over de hele wereld (kan het iedereen aanraden). Het is niet de situatie zelf van het single zijn die ik lastig vind (al kan het dat soms wel zijn), het is meer de gedachte erover. Alsof het niet hoort. Alsof ik iemand zou moeten hebben. Of alsof ik niemand ‘kan krijgen’ (terwijl iemand ‘hebben’ me heel onhandig lijkt). Alsof de tijd wegtikt. Maar ja, kan de tijd überhaupt verdoen als je plezier hebt? Sinds ik op reis ben heb ik alleen nog maar gedate met jongens jonger dan ik. Waarom? Omdat ze ook niet te veel aan het voor- en na-beschouwen zijn maar op het veld staan. Gewoon een potje willen voetballen. Onvolwassen van mij om alleen een potje te voetballen? Vast. Fear of commitment? Sure. Maar de echte vraag is, doet het er toe? Waarom kan het niet gewoon genoeg zijn om te genieten van het moment? Voor zolang dat het duurt.

Of geldt dit alleen voor mij?

Ik denk dat dat de grootste uitdaging is voor mij als (bijna) dertiger. Leren om te stoppen met voor- en na-beschouwen en nog meer in het moment te leven. Wat is het toch dat wij dingen willen snappen? Dat we het net zolang willen analyseren totdat het kapot is. Totdat de magie ervan af is en we verward achterblijven. Waarom kunnen we niet gewoon genieten van het onbekende? Van het feit dat we er allemaal geen drol van begrijpen. En dat zodra we het denken te begrijpen, het saai wordt en er weer iets onbegrijpelijks uit de kast getrokken moet worden. Of geldt dit alleen voor mij?

Zie je de humor van je leven in? 

Een tijd terug werd ik op Facebook getagd onder deze quote:
Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je niet meer weet of je met de zoons of met de vaders wilt daten.

Ik vond het hilarisch, want het is waar. En het typische is, in principe zegt dat alles over dertiger zijn. Het is dat de perfecte leeftijd want de wereld ligt letterlijk aan je voeten. Als dertiger heb je het beste van beide werelden, maar dat is best moeilijk om te zien vanuit de studio voor de voor- en nabeschouwing. Zeker als het allemaal maar serieus en bedacht moet zijn (waar is de humor gebleven?). De meeste adrenaline komt vrij tijdens het spel op het veld waar je de werkelijke passie voelt voor wat je aan het doen bent. Of dat nou een gezin is, een carriere, je er op los feest of dat je iedere avond in je eentje zit te netflixen. Als het maar jouw leven is en laat de rest maar lekker analyseren.

Mijn doel als dertiger? Op het veld blijven staan! Ik speel nog een potje. Succes met de nabeschouwing 🙂

Liefs Jantien

Home is where your memories are…

I opened my Facebook page this morning and the first thing I saw, was my Syrian colleague from the initiative Living Together sharing an update of five years ago. A photo with tens of Syrian children, gassed in their sleep. My first response was to quickly scroll away. I don’t wanna see this. It hurts. I remember the first time seeing this photo and how much it hurt back then. At that time I felt determined to do something for the refugees in need. I worked my ass off to open up a pop-up restaurant to raise money. In one day the team of volunteers and I raised 4200,- that we offered the Red Cross. It felt good for that moment, but soon I asked myself; did it really make a difference?

Meanwhile, it’s already five years ago that the first photos of Syria hit my timeline and I realize that, how selfish it might be, I just don’t wanna see it anymore. Seeing it makes me feel powerless and that’s a horrible feeling so I rather just look the other way to spend my time on nicer stuff, like traveling the world.

A powerful story 

However, I can’t keep looking away, because some things just come your way, and that’s a good thing. I decided to volunteer for Living Together, an initiative that supports the whole idea of youth from different cultures and backgrounds living together worldwide. By volunteering, I got in contact with refugees and I had the possibility (and responsibility) to hear a glimpse of their stories and to do something with that. I heard the story of Rania, who made a documentary about her Escape from Syria for the Guardian. It’s been watched millions of times and it really got to me. Why? Because it doesn’t just show a painful and heartbreaking story. It shows courage. It’s powerful and to me, it doesn’t show our differences, but our similarities. How we all want to live in freedom (and how I’m really the only person in the world who doesn’t watch Game of Thrones).

Besides the story of Rania, I’ve heard more stories from refugees who got separated from their family or friends and have to build up a whole new life. A home. I remember them saying it’s difficult because it can go three ways. Or people don’t want to have anything to do with you when you are a refugee (luckily this is just a small group), or they pity you and just see you as a victim. Both not very helpful for integrating. And of course, there are many people who really want to help or just want to be friends, but who have no clue what to do. Probably like me. You want to do the right thing, but how the hell do you do that?

home living together

A feeling of home 

Now I had the opportunity to just ask and that was very helpful. It made me realize that it’s not always about raising money or trying to change the world. Just start by making a change for a few people. How? To talk about it and be open to different opinions. Respect the differences and focus on the similarities. What does it mean to you to live with people from different backgrounds and cultures? What did you learn from each other? What did you like? What didn’t you like? How can you make each other feel more at home?

Memories 

Talking about home. All these talks and discussions about Living Together made me think about the feeling of home. As a digital nomad, I’ve learned to easily feel at home anywhere, but I also know the feeling of not hundred percent feeling home anywhere. I thought about what makes me feel really at home and I realize, it’s all about memories. It can be a smell, a sound or a familiar face that makes me feel at home. And even though my memories are probably a bit sweeter and less frightening than the memories of a lot of my colleagues from Living Together, that doesn’t mean that their memories and home should be forgotten or ignored. Maybe for the most of us, it’s again a photo from a war that hits or Facebook timeline and we just don’t want to see it again. For some of us, it’s home. Although you can make new memories all around the world, that won’t mean that the old ones are forgotten.

So what can you do?

Talk
Talk about it with friends and family. What does it mean to you to live together with the people you are living with? Would you be open to living together with people from different backgrounds? What could you do to make people feel at home with you?

Share
At our website, Youth Together, you can share your own story. You can write about it or make a video to show your support. It would mean the world to me, to our team and to many many more!

Boomerang
Support the initiative Living Together to show that you believe that it’s possible to live together with people from different countries and backgrounds.

  • Make a cool boomerang, share it on Facebook and Insta with the #living2gether #boomerang2gether
  • Tag 3 of your friends who should make a boomerang too
  • And it goes on and on and on…

Support
And of course, show your support by following us on Facebook and Instagram, share this story and invite your friends to do the same. Together we can make a difference and for that, we don’t even have to do much. We just have to care a lot!

Lots of love,

Jantien

P.S. I’m very curious, what is your favorite memory of home? Feel free to share stories and photos 🙂

scan_20170404-3

Mine is my mom’s delicious apple pie and playing outside at the farm with my brother and sisters.

Mijn zomer tot zover in een notendop

Boedapest, Oekraïne, Slovenië, Sziget, werken voor Living Together, hard werk samen met m’n business coach en heel veel bezoekjes van vrienden en het maken van nieuwe vrienden later… Mijn zomer was absoluut een van de beste ooit en ik kan niet eens uitleggen hoe dankbaar ik ben dit ik gewoon kan kiezen waar en met wie ik m’n tijd doorbreng en waar en met wie en waar ik wil werken. En op een of andere manier heb ik het gevoel dat het alleen nog maar beter wordt! Zo zag mijn zomer er tot nu toe uit (want het feest is nog niet afgelopen)…

Zomer!

De zomer! Ik heb het altijd al de beste tijd van het jaar gevonden en het mooie is dat ik vanaf nu het hele jaar door zomer heb, als ik dat wil. Toch is de zomer in Europa wel echt bijzonder en ik ben heel blij dat ik ervoor heb gekozen deze zomer door te brengen in Boedapest. De stad heeft zoveel opties als het aankomt op geschikte koffietentjes om te werken. Overal waar je kijkt zie je prachtige historische gebouwen. Er zijn te gekke feestje en veel nomads om mee te connecten. Ik zat hier helemaal op m’n plek!

20180704_211758-1906176746.jpg

20180719_203616-2070331165.jpg

Even inkomen…

De eerste week was wel even inkomen. Ik zat in een appartement van een vriend van een vriend. Ja, zo werken die dingen. Het was er donker en ik was veel alleen. Dan merk ik toch dat ik mensen om me heen nodig heb. Als je reist maak je heel gemakkelijk contact omdat dat je dagtaak is. Maar wanneer je werkt heb je daar minder tijd voor dus dan is het fijn dat er wat andere nomads zijn om mee op te trekken. Gelukkig zijn die hier ook wel!

fb_img_1530082349420-2020806086.jpg

20180706_1133381635417909.png

20180630_004144-1164680621.jpg

20180804_211507-1455080730.jpg

Een random feestje op een brug… 

Na een weekje kreeg ik al bezoek van Valeria en Igor (die ik op de Nomad Cruise heb leren kennen, zoals de meeste mensen in m’n netwerk). Heel fijn, want we hadden allemaal dezelfde werkhouding. Work hard, chill hard. In de eerste tijd in Boedapest was ik super productief en hebben we lekker veel genetflixt samen. Ik houd ervan dat je ineens een appartement deelt met mensen die je nog maar net kent en dat dat dan perfect werkt.

Roadtrippen naar Oekraïne

Na twee weken Boedapest ben ik met Valeria naar Lviv in Oekraïne gegaan. Ze was onderweg naar Kiev, dus ik reed een stukje mee omdat ik wel nieuwsgierig was naar Oekraïne. Lviv vond ik een heerlijk stadje. Heel klein, gezellig, leuke mensen, spotgoedkoop en een perfecte plek om te werken. En veel mooie natuur in de buurt. Ook deze week zijn we samen super productief geweest en hebben we nog een meet-up georganiseerd voor mensen die nieuwsgierig zijn naar onze levensstijl. Echt een te gekke tijd gehad samen!

20180715_100344-1556160977.jpg

20180715_105011304891805.jpg

Bodei was calling!

Na een weekje ging ik terug naar Boedapest, want m’n lieve vriendin Bodei kwam spontaan op bezoek. Een week ervoor zaten we aan de telefoon en ik zei dat ik niet zo goed wist wat te doen na Lviv en Bodei had ook nog geen plan. Tijdens het telefoongesprek boekte ze een ticket naar Boedapest. Zo gemakkelijk kan het gaan als je allebei locatie onafhankelijk kan werken! We hebben eerst samen tien dagen in Boedapest doorgebracht, lekker veel gewerkt, wat sightseeing gedaan en weer een meet-up georganiseerd over storytelling. Zo grappig hoe gemakkelijk je dingen kunt organiseren als je de juiste mensen om je heen hebt!

img_20180717_215613_551-1548374150.jpg

img-20180729-wa0006362174562.jpg

img-20180729-wa00041704736883.jpg

img_20180728_183931_764-1655810250.jpg

Na tien dagen besloten we dat we wat meer rust en natuur wilden en pakten we de bus naar Slovenië. Maar zes uurtjes rijden en het was er zo prachtig! Niet normaal hoe relaxed en mooi Slovenië is. Zeker als je de natuur in gaat. Beste beslissing ooit.

Sziget!

Helaas moest Bodei daarna verder, maar ik was maar een paar dagen alleen in Boedapest, want een andere vriend, Jeroen kwam me opzoeken voor Sziget. Echt te gek dat de hele zomer door mensen mijn kant uit kwamen om samen wat tijd door te brengen. Overdag werkte ik op Sziget voor het initiatief Living Together en ‘s avonds ging ik gezellig met Jeroen en andere bekenden die ik tegenkwam, feesten. Ik vond Sziget helemaal geweldig, maar ook heel zwaar. Zeven dagen lang werken en feesten en het voelde als 40 graden en er was zoveel stof dat mensen werkelijk maskers droegen. Na een week was ik helemaal kapot. Keelpijn en ziek. Maar het feest op zich was wel echt te gek! Ik ben trouwens ook nog wat vriendinnen uit Nederland tegen gekomen en m’n zus en haar vriend waren er ook gezellig bij! Super tof. Sziget heeft zoveel opties, zoveel te gekke artiesten en kleine barretjes. Misschien dat ik hier nog wel apart een artikel over schrijf.

20180808_175337-379993957.jpg

received_680302008989938-173560367.jpeg

Living Together

Trouwens ook leuk om te melden hoe ik bij het werk voor Living Together terecht ben gekomen. Een vriend van me uit Boedapest deed de website voor het initiatief (dat promoot dat je kunt samen leven met mensen van verschillende culturele achtergronden) en vertelde dat hij voor ze ging werken op Sziget. Ik liet weten dat het me ook wel wat leek en ik werd direct gebeld door de initiatiefnemer, die weer werkt voor Terre des hommes, dat ik onderdeel mocht zijn van het team. Heel bijzonder om me hiervoor in te mogen zetten omdat ik er honderd procent achter sta. Dus te gek om een festival te kunnen combineren met werken voor een goed doel.

received_2264089447336931202735643.jpeg

fb_img_15337318641432032633493.jpg

img-20180811-wa0004-1279394160.jpg

In de afgelopen week heb ik m’n eigen werk weer opgepakt want tijdens Sziget was dat bijna niet te doen. Ik merk dat ik ook echt zin heb om weer te werken. Jeroen is nog altijd hier en Natalia, een andere vriendin uit Zwitserland (ook van de cruise) kwam me ook opzoeken en is er nog. Ik word er echt heel blij van als mensen de moeite nemen om me ergens ter wereld op te zoeken. Te gek dat dat gewoon kan!

Het volgende feestje…

Morgen vlieg ik terug naar Nederland en ik heb een hele goede reden om naar huis te gaan, want m’n zus gaat trouwen! Heel veel zin in. Verder ga ik me weer even helemaal op werk storten, wil ik het sporten weer wat meer oppakken en heb ik zin om iedereen weer te zien. Ik blijf een maandje in Nederland, dus daar heb ik ook tijd voor!

Vanaf volgende week geef ik ook weer masterclasses waar je je nog voor op kunt geven!

27 augustus Masterclass Creatief Schrijven

3 september Workshop Bloggen voor Ondernemers

5 september Training Ontdek je unieke bedrijfsverhaal

Wie weet zie ik je bij een van de trainingen 🙂

Ik ben ook benieuwd, hoe was jouw zomer?

Liefs Jantien

De kracht van een beslissing

De ventilator blaast wind in m’n gezicht terwijl ik in m’n eentje in een donker en bloedheet appartement in Boedapest zit. Ik voel hoe de tranen in m’n ogen branden. Ik adem diep in een laat ze stromen. Tranen van geluk. Tranen van trots. Tranen van kracht. Potverdomme, wat voel ik me fucking goed! Ik heb zojuist een beslissing gemaakt die voor mij alles verandert en ik kan onmogelijk uitleggen hoeveel energie ik hiervan krijg. Maar ik ga het wel proberen.

Iets met betrouwbaarheid en verantwoordelijkheid 

Vorig jaar ben ik begonnen met een samenwerking die eigenlijk vanaf het begin al niet goed voelde. Mijn samenwerkingspartner heeft me overgehaald om het toch te doen en na enig aandringen begon ik de voordelen ook te zien, dus heb ik ingestemd. In de afgelopen maanden merkte ik keer op keer dat de samenwerking me geen energie gaf. Het maakte me onzeker, ik had het gevoel dat het tekort deed aan m’n waarden en m’n visie, maar ik had eenmaal ja gezegd en ik vind het ook belangrijk om betrouwbaar te zijn en iets werkelijk een kans te geven. Ik had tenslotte zelf ja gezegd en nu had ik de verantwoordelijkheid er iets van te maken. Dus heb ik mezelf gepusht en gepusht om het te laten werken. Ik heb mezelf soms aan de kant gezet en alles met een hoger doel in gedachten gedaan. Totdat vorige week de realisatie kwam dat dit hogere doel niet behaald kan worden als ik niet bij mezelf blijf. Dat het onmogelijk is om iets van waarde te creëren als ik met iemand werk die mij helemaal niet begrijpt of die hele andere waarden heeft.

Mezelf kleiner maken

Het typische is dat ik best een sterke persoonlijkheid heb en dat ik heel duidelijk heb waar ik voor sta, maar met bepaalde type mensen merk ik dat ik mezelf kleiner maak en het moeilijk vind om werkelijk voet bij stuk te houden. Maar deze week heb ik besloten dat het klaar is. Betrouwbaar zijn heeft veel meer te maken met eerlijk zijn, open communiceren en op een lijn zijn met wat je gelooft, wat je doet en wat je communiceert, dan dat het te maken heeft met afspraken nakomen en vasthouden aan iets wat niet werkt.

Voor mezelf staan 

Daarom heb ik deze week de knoop doorgehakt en heb ik de samenwerking gestopt. Ik had er al dagen buikpijn van. Wist niet hoe ik het moest zeggen. Stelde het uit en zocht naar excuses. Maar gelukkig heb ik heel veel lieve mensen in m’n omgeving die me hebben gesterkt in m’n keus en me het vertrouwen hebben gegeven om voor de volle honderd procent voor mezelf te gaan staan en me niet weer over te laten halen.

Weerstand 

Ik kreeg onwijs veel weerstand op m’n boodschap dat ik de samenwerking ging stoppen. Het doet pijn om te horen dat iemand met wie ik een half jaar lang heb gewerkt me ineens een opgever vindt, iemand die niet tegen kritiek kan, iemand die gewoon de werkdruk niet aan kan en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is niet makkelijk maar oh, wat bewijst dit mij dat ik de juiste keus heb gemaakt. Dat mijn beslissing meer dan terecht was. En ik heb ook nog eens het gevoel dat ik dit op de beste en meest respectvolle manier heb aangepakt, zonder me te laten leiden door teleurstelling of woede maar juist door dankbaarheid en vertrouwen dat het voor ons beide goed gaat komen.

Dit gaat veel verder 

En nu zit ik hier in m’n appartement. In m’n uppie. Onwijs, maar dan ook echt onwijs trots te zijn op mezelf! Een potje janken omdat ik voel dat deze beslissing veel verder gaat dan alleen het beëindigen van iets dat niet werkt. Hiermee heb ik een grens getrokken en dit heeft me geleerd dat ik zelfs naast een hele sterke persoonlijkheid, zelf ook gigantisch sterk kan zijn. Dat ik de ballen heb om te staan voor wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Ik denk oprecht dat dit al mijn relaties in de toekomst positief gaat beïnvloeden.

Ik kan dan ook niet anders dan dankbaar zijn dat ik deze samenwerking een kans heb gegeven, want ik heb ervan geleerd hoe krachtig ik kan zijn en dat voelt verdomd goed!

Heb een fucking fantastisch weekend!

Liefs Jantien

Do I have a fear of commitment and does that fuck up my life?

Being a digital nomad, I joke a lot about my fear of commitment. I mean, I have some difficulties committing to a place or to one person or even to some projects that I’ve been working on. Being surrounded by digital nomads, I see this happening a lot. From the outside it looks like the only thing we can commit to, is short-term decisions like; let’s take a bus to Slovenia this week (yes, I just woke up in Slovenia). Or; let’s go for some sushi tonight. I was questioning myself; is this fear of commitment bringing me anywhere? And with that, I asked myself; do I actually have a fear of commitment?

Did I have a fear of commitment in the past?

When I was nine, I’d cried and begged for about two years in a row, because I really wanted to have my own horse. There was absolutely nothing in the world that I wanted to have more than my own horse. My parents were careful with giving me one because they wanted me to be responsible with it and for it. I remember one day I was crying my eyes out and my dad came up to tell me that they decided that it was time for me and my sister to get our own horse. Never in my life had I’ve felt so proud, happy and responsible. This horse would get the best home ever. My sister and I choose the sweetest horse in the world; Sunshine. Every morning before school I would get up early to brush him, clean the stable and leave him running outside in the field. I was fully committed. Not just for the first few weeks, but for the years that followed.

scan_20170404-7Later, when I started in my first job as a hairdresser, my employer challenged me to be the absolute best. I remember training till close to midnight and getting up early again to work the next day. It didn’t do it because he expected me to do it. I did it because I wanted to show my creativity and in order to do that, I had to learn the techniques to design the haircuts I had in mind to make. I was fully committed and would give anything. There were times I went home crying, having the feeling I couldn’t even hold a scissor after being busy for hours in a row with only one haircut. However, the same year I won a prize for being the most creative and young hairdresser of that year’s competition among seventy experienced hairdressers. Again, I felt proud and happy and knew I wasn’t that talented, I was just committed.

Going back through my past, I have a bunch of stories that show that I’ve never been really afraid of committing. I learned at a young age how to commit and that commitment can bring you something, nothing else in the world can bring you; satisfaction.

Do I have a fear of commitment now?

Over the past years, I’ve heard it quite a few times. “Jantien, you have a fear of commitment and you don’t finish stuff that you start with.” Hearing this several times, I started to believe it. I mean, it’s true, I start with things I don’t finish and I can’t even commit to one city for the whole summer (nature is calling, too).

However, going objectively through my past few years, I can’t actually say I haven’t been really committed. Yes, I started projects that I didn’t finish. But having a clear look at that, it actually shows me a lack of focus instead of a lack of commitment. Because the projects that turned out pretty well (like my book), I was absolutely committed to. With that, I started thinking. Once you get the label; fear of commitment, you might tend to live up to that and even start joking about it yourself. My total focus was on the things I was, indeed ‘afraid of committing’ to. Not because I was actually afraid, but because they were simply not important enough for me.

Maybe I just commit to other things

I figured that maybe I don’t commit to the things people expect me to commit to, or even I think I should commit to, but that doesn’t mean I’m afraid of commitment. It just means that I find other things more important. It’s all about priorities. In the time I was going to the office every day, had dinner, went to the gym and watched a series, I wasn’t any more committed to what I was doing. I was just building a routine.

Last year I made a list of my main values in life and if I have a look at that, I see I’ve been pretty serious about them. I’m talking about freedom, adventure, positivity, financial freedom, creativity and putting myself first. Even though the past year has been difficult, with a lot of personal and financial struggles, I put these values over anything. I think I’ve never been as determined as now to actually live up to my values and create the life that I want.

Wow, now that I’m writing this, I’m actually surprised with the outcome of this article. I really believed I had commitment issues (I’m actually committed to using that word, that’s for sure). Or maybe I have, but I just took a lot of time writing this article to convince myself I don’t. Does it really matter?

I gotta confess

In the past year, I’ve been a bit annoyed now and then by people who I actually thought myself were not really committed. However, now I see they might just have had different priorities. Labeling someone with a fear of commitment is almost like asking them to not commit to anything. It’s stupid and it doesn’t help anybody. Maybe that’s the thing that can actually fuck up someone’s life. Not the fear of commitment itself, but the label, or not even knowing what the hell you wanna commit to. I believe, once you find something that is important enough to you, fear is no longer an excuse but at the most just a label we tent to live up to.

Fuck yes!

For now, I wanna make it important to surround myself with people who found something that is important enough for them to actually commit to because I know it inspires me to keep doing the same thing. And the best things happen when you dare to say, fuck yes!

Jantien

Dating around the globe

Ik heb een flinke tijd terug eens geschreven over reizen terwijl je een relatie hebt. Ondertussen ben ik een jaartje vrijgezel en heb ik niet meer zoveel te melden over reizen terwijl je een relatie hebt, maar dating around the globe als digital nomad, daar kan ik je wel wat over verklappen. En het zou wel erg egoïstisch zijn om m’n ervaringen voor mezelf te houden, niet dan?

Hollands glorie

Laten we beginnen bij het begin. Nederlanders. Dat is namelijk mijn vergelijkingsmateriaal. Nederlandse mannen zijn in mijn ogen relatief knap (ik zeg relatief, want alles is relatief), zorgzaam, een beetje lui als het op vrouwen aankomt (iemand het hof maken, dat is toch niet van deze tijd?), betrouwbaar en ze hebben hun zaakjes graag geregeld. Bijna alle vrouwen die ik onderweg tegenkom worden wild van de Nederlandse mannen, maar mijn nieuwsgierigheid is sterker dan m’n liefde voor de Nederlandse man, dus ik ging eens een deurtje verder. Of een paar deurtjes.

No worries

Dus. Next. Wat komt er dan? Nou, ik heb een beetje geëxperimenteerd met de Australiërs. Wat kan ik er van zeggen? No worries, mate. Allemaal lekker vrijblijvend en casual maar om nou te zeggen dat ze onweerstaanbaar zijn? Neuh.

De Midden Amerikaners

Dan hebben we de Midden Amerikaners. Is dat een term? Bij mij nu wel. De Midden Amerikaanse man trekt mij dus niet. Vraag me niet waarom, want ik had dus gedacht dat ik er wild van zou worden. Getint, sexy Spaans, soepel in de heupen. Raw. Maar nee. Ze blijken klein uit te vallen. Relatief klein, want alles is relatief. En als ze dan groot zijn, dan val ik er nog steeds niet op. Want, heb ik geleerd over mezelf, lengte doet er niet zo toe. Er zijn andere dingen die ik belangrijker vind. Geur is er daar eentje van en ik heb het vermoeden dat hun geur me heel onbewust niet aanstaat. Lach maar, maar zo werkt het volgens mij wel. Ik wil m’n neus er gewoon niet insteken.

Oehlala samba

Alles wat niet danst valt bij mij af. Daarmee bedoel ik niet dat je perse soepele heupen moet hebben, want die heb ik ook niet. Gewoon het lef om te dansen is voldoende. Al waren de soepele heupen van de Brazilianen wel echt een toegevoegde waarde. Net zoals hun ogen, billen, tintje en dan over het belachelijk sexy Portugese accent nog maar niet te beginnen. Voor iedereen die denkt dat Spaans sexy is, die is nog nooit in Brazilië geweest. Just saying. En als kers op de taart, zijn Brazilianen echt gentlemen’s. Er is geen enkele man beter in versieren dan de Braziliaan en je kunt er van houden of niet, maar gegarandeerd dat het je een goed gevoel geeft. Ego boost nodig? Boek direct een ticket naar Brazilllll, lalalalalalala! Of ze een beetje betrouwbaar zijn, die Brazilianen? Vast niet, maar je kunt niet alles hebben en ze hebben al zoveel.

Met een dubbele tong

Er is alleen een ding waar het bij de Brazilianen een beetje mis gaat. Relatief mis natuurlijk, want alles is relatief. Ze zoenen met een dubbele tong. Ik overdrijf niet. Er is gewoon heel veel tong gaande en ik heb even rondvraag gedaan onder mijn mede Europeanen in Brazilië en mijn vermoedens werden bevestigd. Veel tong maar ook veel passie. Het is de vraag of wij Nederlandse vrouwen dat kunnen handelen.

Terug naar Europa

Dus, terug naar Europa en de normale tongen. Europa is zo gek nog niet. Er loopt hier her en der best wel wat rond en er zijn geen betere zoenen dan de Europese. Volledig objectief, dat begrijp je. Ik heb iets over mezelf ontdekt wat ik niet achter mezelf had gezocht. Namelijk mijn voorliefde voor het Oost Europese accent. Potverdomme. Veeg mij maar op. Dat zag ik niet aankomen. Sowieso blijkt dat ik geluid heel belangrijk vind. Nu kan ik me voorstellen dat iedereen geluid belangrijk vindt, maar ik wil het toch maar even gezegd hebben. Lekkere geur, dansmoves en een sexy accent. That’s all I need.

Onder het mom van research voor m’n boek

Ik kan wel stellen dat ik in het afgelopen jaar van een aantal walletjes heb gegeten en dat was helemaal niet vervelend. Iemand moet het doen. En het was ook nog eens van groot belang voor m’n volgende boek dat voornamelijk over reizen en daten gaat (en hoe je er een potje van maakt). Je moet natuurlijk wel eerst je research doen voordat je er iets over te melden kunt hebben. Dus dit was voor jou! You can thank me later.

No-guy-zone

Na al het onderzoek, merk ik dat het prettig is om gebruikt te maken van een no-guy-zone. Adempauze. Voor mij is die zone in Nederland, want ja, die Nederlanders ken ik wel. Al moet ik zeggen dat ik mijn adempauze graag iets langer doorzet. Mijn wens voor de zomer was; mooie plek, inspirerende en fijne meiden om me heen, goed internet, mooie natuur en even geen interessante mannen. Volle focus op werk. En mijn dromen komen gewoon uit in Boedapest. Die Hongaarse man schijnt het moeilijk te vinden oogcontact te maken. Schijnt, want m’n onderzoek reikt niet verder dan ik en m’n huisgenoten. Het viel ons op dat de gemiddelde Hongaarse man liever naar de grond kijkt dan daar de vrouwen om hem heen en dat is best prettige in tijden van adempauze. Ik zit wel even goed hier deze zomer, terwijl ik mijn boek afrond over alle versiertrucs van de niet Hongaarse mannen.

Ik kan niet wachten totdat het boek af is en de adempauze voorbij 😉

Ik ben wel benieuwd, wie is jouw favoriete man? Of vrouw? En vooral ook, waarom?

Kom maar door…

Liefs Jantien

P.S. Als je denkt dat ik nu alle mannen over één kam scheer? Dat heb je goed gezien.

Het dubbelleven van een digital nomad

Met je laptop op een terras je werk doen en na afloop een biertje drinken met je collega’s terwijl je kijkt naar weer een geweldige zonsondergang. Het leven van een digital nomad kan super relaxt zijn. Maar er zijn van die dingen die we misschien liever niet van de daken schreeuwen maar die net zo goed aan de orde zijn. Zo voelt het voor mij soms bijna alsof ik een dubbelleven heb.

Je niet begrepen voelen 

Er viel een rust over me toen ik voor het eerst voet aan boord zette van de Nomad Cruise. Al weken, maanden, misschien zelfs jaren, probeerde ik mensen uit te leggen hoe ik me voelde. Het gevoel dat ik thuis niet volledig op m’n plek zat. Soms kon ik uren ijsberen door de huiskamer omdat ik gewoon niet kon vinden wat ik zocht. Maar ondertussen was ik op reis ook nooit helemaal thuis, want te ambitieus om alleen maar rond te reizen en nergens aan te bouwen. Ik wilde het beste van beide; reizen en werken.

Toen ik me vorig jaar voor het eerst in m’n leven omringde met digital nomads, voelde ik me direct begrepen. Ik hoefde niet uit te leggen hoe ik me voelde, want iedereen heeft die drang naar vrijheid. Ambitieus en reislustig. Ik was zo gigantisch happy. Deze mensen gaven me energie. Ik wist dat ik hier meer van wilde in m’n leven.

Het is mooi om te zien hoe de juiste omgeving je energie kan geven. Mensen om je heen hebben die je gewoon begrijpen zonder dat je er al teveel woorden aan vuil hoeft te maken, dat is een cadeautje. Ik denk dat iedereen die deze groep gelijkgestemden heeft gevonden dat kan beamen.

Maar dan…

De start van m’n dubbelleven

Ik wist dus zeker dat ik hier meer van wil. Maar goed, als je het ene wil, dan is er simpelweg minder ruimte voor iets anders. Continue op reis zijn legt druk op bestaande relaties, of je nu wilt of niet. Het is namelijk verdomd lastig om nieuwe mensen in je leven te laten en ook vast te houden aan de mensen die er al zijn. Ik had al een groot sociaal leven en dat werd ineens verdubbeld. Waar richt je je energie dan op? Thuis zijn er mensen die al heel lang heel belangrijk voor me zijn en die wil ik graag in m’n leven houden. Aan de andere kant zijn veel van de mensen die ik onderweg tegenkom onderdeel van m’n toekomst en daar wil ik ook in investeren. Ik vind het echt een uitdaging om hier een balans in te vinden.

Fysieke afstand zorgt soms ook voor emotionele afstand. Ik heb hier veel met mede nomads over gepraat en merk dat velen van ons tegen dezelfde uitdagingen aanlopen. Ons leven is als een wervelwind. Iedere dag gebeurt er wel iets nieuws en we vinden het soms zelf al lastig bij te houden wat we allemaal aan het doen zijn, laat staan dat iemand anders het moet volgen. Dus als iemand vraagt hoe het is of wat je aan het doen bent, is het veel makkelijker om het aan de oppervlakte te houden want het is onmogelijk om werkelijk te vertellen wat er allemaal speelt. En als je wel alles vertelt, is dat misschien helemaal niet zo leuk voor de ander om te horen. Daarnaast wordt het andersom ook steeds lastiger om je een voorstelling te maken bij het leven in Nederland omdat je zelf vooral druk bent met de wervelwind om je heen. En laten we nou nomads zijn geworden omdat we graag wat meer in het moment leven.

Wat een gedoe

Ik merk soms ook dat mensen zoiets hebben van, wat doe je jezelf toch aan? Wat een gedoe, die levensstijl. En dat is het. Best een gedoe. De ene uitdaging naar de andere. Hoe zorg ik voor inkomen onderweg? Hoe onderhoud ik alle contacten? Waar slaap ik de komende weken? Het is veel makkelijker om in Nederland te blijven. Alleen is dat op dit moment niet eens meer een optie voor mij. Ik vind het soms lastig om uit te leggen hoe belangrijk deze levensstijl voor mij is, maar het gaat voor mij voor alles. Ik kies er niet alleen voor, ik bén een nomad. Ik voel me het allermeest mezelf als ik onderweg ben en ik wil er werkelijk alles voor te doen om dat te kunnen blijven doen. Ik had het er afgelopen week met een vriendin van me over dat je het misschien kunt vergelijken met uit de kast komen. Zodra je uit de kast bent gekomen, wil je ook niet dat iemand je er weer in duwt, zelfs als je weet dat je uitdagingen op je pad gaat krijgen. Het is geen optie om daarvan weg te lopen want je wilt gewoon jezelf zijn. Het klinkt misschien als een gekke vergelijking maar ik denk dat dit het dichts in de buurt komt van hoe ik het goed kan uitleggen.

Verder krijg ik ook nog weleens het idee dat mensen denken dat ik me te goed voel voor Nederland of de Achterhoek. Ook hierbij kan ik de vergelijking weer maken. Het gaat absoluut niet om te goed of niet goed genoeg. Als je op vrouwen valt zegt dat ook niet dat mannen niet goed genoeg zijn en andersom. Je wordt er alleen (op dat moment) niet gelukkig van.

Opnieuw investeren

En dan, de nieuwe relaties. Wat gebeurt daarmee? Ik merk dat het heel veel van je vraagt om relaties te onderhouden met nomads want we zijn namelijk allemaal steeds onderweg. Vaak zijn de relaties heel sterk als je een tijd samen doorbrengt en is het daarna de vraag, hoe te onderhouden? En ook, met wie wil je die relaties dan onderhouden? Met iedereen kan simpelweg niet en moet je ook niet willen. Dat is best lastig. Want je wordt gedwongen om om de haverklap afscheid te nemen van mensen. Dat hakt er best wel eens in vind ik, want je moet ook telkens weer ergens in investeren als je naar een nieuwe plek gaat. Nu heb ik het geluk dat ik het oprecht leuk vind om nieuwe mensen te leren kennen en daarin te investeren, maar met het vooruitzicht dat het tijdelijk is, is het soms wel pittig om je enthousiasme te behouden. Gelukkig is zeker niet alles tijdelijk, want ik heb nu heel veel geweldige mensen in m’n leven met wie heel goed contact heb en van wie ik ook weet dat het niet tijdelijk is. En het te gekke is, we zijn allemaal zo vrij dat we elkaar ook heel gemakkelijk weer op kunnen zoeken.

Alleen zijn

Ik schreef laatst nog een artikel over alleen op reis gaan (of in ieder geval alleen vertrekken) en vertelde daarin dat ik het soms best lekker vind om even alleen te zijn. Er is alleen een verschil tussen alleen zijn of je alleen voelen. Ik merk dat ik me soms ook wel een beetje alleen voel. Eigenlijk niet wanneer ik nomads om me heen heb, maar meer als ik me onbegrepen voel in de keuzes die ik maak. Ik kan aan de mensen thuis bijna niet uitleggen hoe ik nu leef en wat het met me doet en dat maakt dat ik me soms alleen voel. Ik zou het namelijk zo graag wel uitleggen of laten ervaren zodat mensen ook begrijpen dat ik niet bewust kies voor alle ‘gedoe’ in m’n leven maar dat ik het gedoe voor lief neem omdat er niets is dat ik liever wil dan leven als een nomad.

Het kan wel

Gelukkig zijn er ook relaties die wel heel erg vanzelf gaan. Sterker nog, er zijn mensen met wie ik nu closer ben dan voorheen. Waarschijnlijk omdat we elkaar goed begrijpen en respecteren en er ruimte is voor beide werelden. Ik vind het fijn om te weten dat ik niet altijd alle ballen in de lucht hoef te houden. Daar zou ik anders een dagtaak en hebben en ik heb ondertussen ook nog een bedrijf te runnen en ik kies ten slotte voor deze levensstijl omdat het me vrijheid biedt, niet omdat ik me graag zorgen wil maken of ik het wel goed genoeg doe voor een ander.

Ik heb in het afgelopen jaar een heleboel nieuwe vrienden gekregen maar ik heb ook zeker een aantal vriendschappen verloren. Dat is pijnlijk maar bijna niet te voorkomen. Langzaam aan hoop ik dat ik een balans vind in m’n relaties en dat m’n dubbel leven niet voor dubbel zoveel gedoe zorgt maar voor dubbel zoveel plezier. Ik geloof dat ik al aardig op weg ben 🙂

Ik ben benieuwd of je dit herkent?

Liefs Jantien

Hoe laat je de angst om te schrijven los

Tegenwoordig praat, denk en schrijf ik veel in het Engels en ik had deze titel dan ook in het Engels bedacht. How to get over the fear of writing? Sommige dingen klinken net iets leuker in het Engels, maar goed, ik ga het je fijn in het Nederlands uitleggen. Heb jij er ook last van? Dat je wel iets zou willen schrijven en het misschien ook wel eens moet, voor werk bijvoorbeeld? Maar dat je gewoon geen woord op papier krijgt of dat je bij alles denkt; ‘dit is stom, laat maar’? Dan staat de angst om te schrijven je in de weg en is dit artikel voor jou!

Angst om te schrijven

Je bent niet de enige met deze angst. Tijdens mijn Masterclass Creatief Schrijven is dit het eerste waar we mee aan de slag gaan, want werkelijk iedereen vindt het in meerdere of mindere mate spannend om iets op papier te zetten en te delen met de wereld. Als je het eenmaal deelt, kan iedereen er een mening over vormen. Of misschien nog wel erger, je vormt er zelf een oordeel over. Vaak gaat er al vanalles door ons hoofd voordat we een woord op papier hebben. Gevolg? Het ‘dit is stom, niemand zit erop te wachten, dus laat maar’ effect.

Maar wacht eens even… Je had toch wel een reden om te schrijven? Waarom heb je het anders in de eerste plaats bedacht?

De kunst van het schrijven

Wat ik heb geleerd, is dat het niet de kunst is van het perfect kunnen schrijven, regeltjes volgens en je daardoor zelfverzekerder voelen. Nee, om over de angst om te schrijven heen te komen, heb je iets anders te doen. Iets wat veel leuker is. Je focust je namelijk niet op de angst of perfectie, maar iets wat veel en veel belangrijker is dan dat. En dat is jouw verhaal.

Waarom wilde je ook alweer schrijven?

Waarom wilde je eigenlijk je verhaal delen? Waar gaat het om voor jou? En waarom is dat heel belangrijk? Wie help jij ermee? 

We hebben allemaal een reden om te schrijven. Het is een manier om ons verhaal te delen en te communiceren met de buitenwereld. En zodra je inziet dat jouw boodschap tienduizend keer belangrijker is dan spelfouten, mogelijke vervelende reacties, jezelf voor schut zetten of wat je angst dan ook is… Pas dan kun je vrij schrijven. Want als je er geen plezier in hebt en je de waarde van jouw verhaal niet duidelijk hebt, dan ga je het nooit goed overbrengen op je publiek. Dus, first things first (klinkt ook gewoon lekkerder in het Engels).

Hoe doe je dat dan?

Tijdens mijn Masterclass Creatief Schrijven en workshop bloggen ga ik hier dieper op in, maar ik wil graag alvast een eerste oefening met je delen, zodat je voor jezelf alvast over de grootste blokkade heen komt.

Brainstorm oefening:

Zet de timer op 4 minuten en schrijf binnen die 4 minuten zoveel mogelijk antwoorden op, op de vraag: Wat is het allerergste wat er kan gebeuren als ik mijn verhaal opschrijf en met de wereld deel?

Schrijf alles op wat je te binnen schiet. Hoe erger hoe beter. Wees niet voorzichtig en het gaat hierbij om kwantiteit. Dus, hoe meer hoe beter. Binnen 4 minuten moet je minstens op 10 dingen kunnen komen. Liefst meer.

  • Klaar? Ik ben benieuwd wat er uit is gekomen! Zelf zat ik aan dingen te denken als:
  • Ik heb geen werk meer
  • Ik kan anderen niet laten zien wat ik voor ze kan betekenen
  • Ik kan geen waarde toevoegen voor anderen
  • Ik word doodongelukkig

En zo kan ik nog wel even doorgaan.

Volgende brainstorm

Zet de timer op 4 minuten en schrijf binnen die 4 minuten zoveel mogelijk antwoorden op, op de vraag: Wat is het allerbeste wat er kan gebeuren als ik mijn verhaal opschrijf en met de wereld deel?

Dezelfde procedure.

  • Gedaan? Zelf zat ik te denken aan dingen als:
  • Ik maak een verschil voor mensen
  • Mensen weten me te vinden
  • M’n bedrijf loopt beter
  • Ik verdien meer
  • Ik geef mensen het gevoel dat ze niet alleen zijn
  • Ik word er super gelukkig van

En zo gaat de lijst nog wel even door.

Zodra je deze afweging werkelijk kunt maken, zie je ook in hoe belangrijk het voor je is om je boodschap op papier te zetten. Schrijven omdat je het gevoel hebt dat het moet is verschrikkelijk. Schrijven omdat je het werkelijk belangrijk vindt om je verhaal te delen, mensen te helpen en een verschil te maken. Dat is passie! Dat is feest! Ook als je af en toe een foutje maakt of zo nu en dan jezelf volledig voor lul zet.

Durf jezelf voor lul te zetten voor een hoger doel!

Tot slot wil ik je graag laten weten dat het echt onmogelijk is om een verschil te maken voor iemand, zonder dat je het risico loopt dat je jezelf voor lul zet of dat mensen iets van je vinden. Ik heb met regelmaat fouten in m’n artikelen staan en krijg ook met regelmaat berichtjes van mensen om dat tegen me te zeggen. Daarnaast vinden mensen mijn artikelen en columns soms stom en krijg ik dat ook gerust te horen. Maar het mooie is dat ik heb ontdekt dat het er helemaal niet om gaat wat anderen van me vinden. Het gaat erom wat ik van mezelf en m’n boodschap vind. Sta ik er achter? Zo ja, dan schrijf en deel ik het omdat ik mijn boodschap tienduizend keer belangrijk vind dan mijn onzekerheid en mijn ego. En de mensen die zich herkennen in mijn verhaal, of die mijn product of dienst nodig hebben, die zijn me dankbaar. Dat weet ik ondertussen.

Ik wens je heel veel schrijfplezier en als je graag wat extra hulp wilt bij het delen van jouw belangrijke boodschap, er staat weer een Masterclass Creatief Schrijven voor Ondernemers gepland. Zou leuk zijn als ik je daar zie!

schrijven

Liefs Jantien

M’n locatie bepalen als digital nomad: zo doe ik dat!

Je locatie bepalen als digital nomad: hoe doe je dat eigenlijk? Hier krijg ik vaak vragen over, dus hoog tijd om ze te beantwoorden!

Ten eerste, goeie vraag, want als ik zo om me heen kijk kan dat best een stuggle zijn voor veel digital nomads (waaronder ikzelf), zoals ik eerder deze week al schreef in de column die ik deelde op Facebook over the joy of missing out (zie onderaan deze blog). Als er zoveel keus is, hoe kies je dan in godsnaam?

Go with the flow

Dit jaar was voor mij een groot leerproces. Het eerste jaar als digital nomad kwam er zoveel op me af dat ik het best lastig vond om eigenlijk heel duidelijk te kiezen. ‘Go with the flow’, was m’n motto. Na mijn eerste Nomad Cruise in september 2017 kwamen we aan in Panama. Vanaf daar reisde ik door naar Costa Rica. Dat was geen weloverwogen plan. Ik was er nieuwsgierig naar, een aantal andere nomads met wie ik het goed kon vinden gingen ook en de hoofdstad van Costa Rica was op dat moment dichterbij dan die in Panama, voor het geval ik verder wilde vliegen. En dat wilde ik, want ik ging al snel door naar Colombia.

Waarom Colombia? Er zaten op dat moment veel nomads in Medellin en ik had van verschillende mensen gehoord dat het een te gekke stad is. Ik had voor mezelf al wel besloten dat ik een tijdje in dezelfde stad wilde wonen en iets meer rust en focus op werk wilde creëren. Medellin was de perfecte plek daarvoor!

Medellin Colombia

Zo kan ik nog wel even doorgaan over hoe het afgelopen jaar eruit heeft gezien, want het waren allemaal niet heel erg weloverwogen, maar toch goede keuzes achter elkaar. Ik ben super blij met alles wat ik heb gezien en met wie ik m’n tijd heb doorgebracht (wat minstens zo belangrijk is).

Wat ik heb geleerd

Na een jaartje zo met alle winden meewaaien, weet ik zelf veel duidelijker wat ik belangrijk vind. Ik heb van alles een beetje geprobeerd en heb voor deze zomer iets duidelijker gekozen met wie ik tijd wil doorbrengen en hoe dat eruit moet zien. Een paar dingen die ik heel belangrijk vind.

1. Mensen met dezelfde drive om me heen

Onderweg kom ik non-stop te gekke mensen tegen! Dus mensen vinden om mee verder te reizen, dat is niet zo moeilijk. Maar mensen vinden die dezelfde drive hebben, niet gewoon op vakantie zijn en alleen maar willen lamballen… Dat is een ander verhaal. Nu moet ik zeggen dat de meeste nomads erg gemotiveerd zijn, maar ik heb ook rondgereisd met minder gemotiveerde mensen en dat wil ik gewoon niet meer. Voor mij is een goede balans tussen werk en vrije tijd heel belangrijk, dus ik kies nu mensen om me heen die dezelfde instelling hebben.

2. Het gemak van de stad

Al ben ik niet opgegroeid in een stad en heb ik mezelf nooit als stadsmeisje gezien, als digital nomad vind ik het toch wel verdomd handig om in een stad te zitten. Alles wat je maar nodig hebt in de buurt. Niet afhankelijk van andere mensen. Ik vind dat wel lekker. Al vind ik het wel fijn om ergens te zitten waar ik ook heel gemakkelijk naar ‘buiten’ kan en er mooie natuur is in de buurt.

3. Mooi weer

Uiteraard is dit een vereiste voor mij. Als kind had ik al een hekel aan de winter. Ik weet dat ik al op jonge leeftijd ervan droomde om de winters in een warm land door te brengen en de zomers in Nederland. Nou, dat is wat ik nu doe. De winters het liefst in Zuid Amerika of Zuid Afrika en de zomers in Europa. Dat geeft al een beetje richting aan m’n plannen.

4. Prijzen

Niet geheel onbelangrijk, laat ik m’n plan ook een beetje afhangen van de kosten van het levensonderhoud. Zo kan ik op dit moment simpelweg niet een paar maanden in NYC zitten maar een paar maanden hier in Boedapest (waar ik momenteel zit), dat lukt dan wel weer. Mijn droom is natuurlijk dat ik kan kiezen zonder dit te hoeven afwegen, maar tot die tijd gaat dit heel prima!

5. Iets nieuws

Ik vind het heel fijn om met regelmaat iets nieuws te zien. Nu moet ik zeggen dat ik het niet zo sterk heb als eerder met backpacken, waarbij ik telkens verder wilde en nieuwe dingen wilde zien. Maar ik vind het wel leuk om een tijdje op een plek te zitten waar ik nog niet eerder ben geweest.

6. Events & afspraken

Zo af en toe zijn er events of afspraken waarvoor ik op een bepaalde plek moet zijn. Zo is de Nomad Cruise iets terugkerend waar ik bij wil zijn, heb ik af en toe afspraken in Nederland en zijn er dingen als bruiloften en festivals waar ik graag bij aanwezig ben. Dus daar houd ik natuurlijk rekening mee tijdens het kiezen van mijn locatie.

7. Logische reisroute

Tot slot probeer ik een logische reisroute te maken. Ik vind het namelijk zonde van m’n tijd, geld en het milieu om meer te vliegen dan nodig is en daarom probeer ik zoveel mogelijk over land te reizen en dus landen te kiezen die niet te ver van elkaar afliggen. Tot zover gaat dat redelijk.

Plannen voor het komende jaar

Deze zomer blijf ik in (Oost) Europa. Eind augustus ga ik terug naar Nederland omdat m’n zus gaat trouwen en ik heb direct wat werkafspraken gepland. Daarna ga ik denk ik naar Spanje, vanaf waar in november de volgende Nomad Cruise vertrekt die naar Brazilië gaat. Dus op zich heb ik voor dit jaar al een grove planning van wat ik ga doen.

Volgend jaar wil ik iets meer bewuste keuzes maken. Ondanks dat ik het heerlijk vind om helemaal vrij te zijn en niet teveel te plannen, wil ik een paar events toevoegen aan m’n plan. Er zijn zoveel gave conferenties en andere events die ik graag zou willen bijwonen maar dit jaar heb ik werkelijk niets gepland, had ik nergens tickets voor en ging alles langs me heen. Volgend jaar wil ik graag in het begin van het jaar alvast een plan maken van de dingen die ik sowieso wil bijwonen en dan plan ik m’n locaties daar omheen. Benieuwd hoe dat werkt!

Nou, nu heb je een beetje een idee van hoe ik mijn locatie bepaal sinds ik als digital nomad leef. Ik ben wel benieuwd, waar baseer jij op waar je naartoe wilt? Of het nou vakantie is of dat je ook een nomad bent.

Liefs Jantien

column digital nomad

De vervelendste mensen op je pad, die zijn nog ergens goed voor ook!

Wat kon ik me ergeren aan haar zeg! Het is ondertussen zo’n zes jaar geleden, maar ik ben niet vergeten hoe verschrikkelijk irritant ik haar vond. Ik ging op een trekking in Nepal en was tien dagen lang met een groep mensen die ik nog nooit eerder had gezien. Bijna iedereen vond ik leuk (of ik vond er gewoon niets van), maar deze ene meid werkte me op m’n zenuwen. Altijd overdreven vrolijk en aanwezig. Ik deed er alles aan om haar te vermijden, wat simpelweg niet lukte in zo’n kleine groep. Nu, zes jaar later, denk ik nog regelmatig aan haar, maar nu op een positieve manier.

Waarom ik me kapot ergerde

Zoals ik al zei, was deze meid altijd vrolijk. Nu ben ik over het algemeen best een positief en blij persoon maar zoals haar, zo ken ik er niet veel. Het schrok me af. “Hou toch op!” dacht ik dan. “Het is onmogelijk om werkelijk continu zo blij te zijn.” Ongeacht dat ik me stoorde aan haar, maakte ze me ook nieuwsgierig. We werden vrienden op Facebook en ik bleef haar ondanks de ergenissen toch volgen.

Hoe deed ze dat toch?

Zelf reisde ik verder door India, Sri Lanka, Thailand, Laos, Vietnam en Cambodja en ik had het goed naar m’n zin, al was ik telkens bezig met het volgende land dat ik wilde bezoeken. Ondertussen zag ik dat zij, op het moment dat ik al ergens in Laos zat, nog altijd in India was en super langzaam reisde. Ik vond India verschrikkelijk, maar als ik dingen van haar voorbij zag komen, leek India ineens geweldig. Waar ze ook was, het was er feest. Hoe deed ze dat? Ik ontdekte dat het niet kwam door het gezelschap met wie ze was, of door de plek of omstandigheden. Ze was net als ik in India, net als ik veel alleen of met mensen die ze net had leren kennen, en had net als ik geen groot budget om mee te reizen. En toch leek haar reis telkens leuker dan die van mij. Hoe dan?

Tijden van observatie

Na haar een tijdje te observeren en terug te gaan naar de tijd in Nepal, kwam ik tot de conclusie dat zij gewoon steengoed is in het beste maken van een situatie en werkelijk in het moment leven. Waar je haar ook dropt, ze maakt er een feestje van. En de reden dat ik me kapot ergerde aan haar, was zeer waarschijnlijk omdat dit mij nog niet altijd even gemakkelijk afging. Ja, ik had het vaak heel erg naar m’n zin, maar dat was dan wel afhankelijk van hoe mooi het ergens was, het weer, de mensen om me heen… Allemaal externe factoren.

nepal

Hoe maak ik ook overal een feestje van?

Na tot deze conclusie te zijn gekomen, ben ik het zelf gaan trainen. Volledig tevreden zijn met waar ik ben en met wie ik ben, zonder altijd in m’n achterhoofd te hebben dat het ergens anders misschien leuker zou kunnen zijn. Het klinkt misschien best simpel, maar dit is niet altijd even gemakkelijk. Zeker niet als digital nomad, waarbij de opties letterlijk allemaal open staan. Maar iedere keer vraag ik mezelf af, hoe kan ik hier zelf een feestje van maken? Net zoals zij dat deed. Hoe kan ik ervoor zorgen dat precies hier the place to be is? Niet omdat het dat perse is, maar omdat ik ervoor kies. Sinds ik hier bewust voor kies, is het werkelijk bijna overal waar ik kom een feestje. Natuurlijk zijn er soms mindere dagen en ben ik nog altijd niet een non-stop-blij-ei, want dat ben ik gewoon niet. Maar ik ben wel altijd happy met waar ik op dat moment ben en heb bijna nooit spijt van keuzes die ik maak.

Van strontvervelend naar leermeester

Ondanks dat ik haar op dat moment strontvervelend vond, heeft ze me enorm geïnspireerd en denk ik werkelijk nog maandelijks aan haar. Best gek, want ik heb haar nog geen twee weken meegemaakt. Het is bijzonder hoe iemand die misschien helemaal je type niet is, zo’n positieve invloed op je kan hebben. Ik heb van haar niet alleen geleerd om van iedere situatie het beste te maken, ik heb van haar ook geleerd om op zoek te gaan naar waarom iemand bij mij een ergernis oproept, want vaak ligt daar een verlangen. Tegenwoordig kan ik dat verlangen steeds beter herkennen en leer ik dus van de meest strontvervelende mensen om mij heen. Best fijn. Zo zijn die irritante types toch nog ergens goed voor.

Ik ben wel benieuwd of jij ook zo iemand hebt in je omgeving hebt die je eigenlijk heel irritant vindt, maar van wie je, als je heel eerlijk bent, heel veel hebt geleerd?

Bedank jij diegene dan? Ik ga dat nu namelijk wel doen 🙂

Liefs Jantien

Spring naar de toolbar