­

About Jantiens ReisStijl

This author has not yet filled in any details.
So far Jantiens ReisStijl has created 437 blog entries.

Meer met minder; mijn minimalistische leven

Twee weken geleden verkocht ik mijn laatste bezit dat niet in m’n koffer past; m’n auto. Ondanks dat het ding al een jaar stilstond, deed het me toch even pijn om hem te verkopen. Ik doe er alles aan om meer vrijheid te creëren in m’n leven en wat heeft mij Cliootje me veel vrijheid gegeven. Maar goed, het paste niet in m’n koffer, dus het moest weg. Zo heb ik de afgelopen tijd veel keuzes gebaseerd op minder in plaats van meer en ik merk nu al dat het me meer oplevert. Benieuwd hoe ik dat doe en of het ook iets voor jou zou kunnen zijn? Ik vertel je meer over mijn overwegingen!

Genieten van wat er is

Ik denk dat onze maatschappij zo is georganiseerd dat je altijd het gevoel hebt dat je niet genoeg hebt en misschien zelfs niet genoeg bent. ‘Koop dit product en je voelt je beter.’ We zijn er zo aan gewend geraakt dat het misschien niet eens meer opvalt. Het is volledig geaccepteerd maar dat betekent niet dat het gezond is. Het zorgt er namelijk voor dat het steeds moeilijker wordt om tevreden te zijn met wat je hebt en je blijft altijd bezig met wat er nog mist. Ergens zorgt dat voor een drive om altijd vooruit te willen, waar in principe niets mis mee is, zolang je ook nog maar kunt genieten van wat er al wel is.

Maakt het m’n leven makkelijker of leuker?

Afijn, ik heb gelukkig nooit heel veel waarde gehecht aan dingen. De huizen waarin ik woonde waren altijd heel praktisch ingericht en het enige waar ik m’n geld aan uitgeef zijn dingen die in dienst staan van mij in plaats van andersom. Maar toch heb ik besloten hier nog meer alert op te zijn. Sinds ik als digital nomad leef kan ik simpelweg niet veel meenemen waardoor ik ook kritisch word op wat ik aanschaf. Zo is een paar nieuwe schoenen voor mij helemaal niet logisch, want ik kan maar twee paar mee en daarvan is er sowieso al eentje een paar hardloopschoenen. Bij alles wat ik aanschaf moet ik dus overwegen of het een logische aanschaf is en of het m’n leven makkelijker of leuker maakt op de lange termijn. En dat is voor mij een maatstaf geworden.

Soms moet iets gewoon weg

Ondertussen kan ik mezelf al wel een minimalist noemen denk ik. Hier ben ik eigenlijk nooit bewust mee bezig geweest maar het is meer een gevolg van de waarden waarnaar ik leef; vrijheid, vertrouwen en verbinden. Voor al deze dingen zijn geen spullen nodig. Het is niet zo dat ik een die-hard minimalist ben die vindt dat iedereen minimalistisch zou moeten leven. Maar ik denk wel dat het goed is dat we er allemaal wat meer bij stilstaan waar we ons geld in investeren, want het heeft veel invloed op de maatschappij en het milieu waarin we leven. Het punt is dat mensen vaak denken dat de kwaliteit van leven afhangt van de spullen die je hebt. ‘Als ik die nieuwe telefoon heb, of dat paar nieuwe schoenen, dan ben ik nog gelukkiger.’ En het kan zijn dat spullen je leven leuker of makkelijker maken en als dat zo is, koop het dan! Maar ik denk alleen dat het in veel gevallen niet zo is. Ik vraag me dus bij iedere aankoop af; heb ik het echt nodig? Maakt dit me op langere termijn gelukkiger? Maakt het m’n leven makkelijker? Kijk, als ik een nieuwe laptop koop waar ik jaren mee vooruit kan en die m’n leven makkelijker maakt, dan zie ik dat als een geweldige investering en word ik heel blij als ik het koop. Maar als ik een auto houd, puur en alleen om het ‘schijn idee’ dat het me nu nog vrijheid brengt, dan houd ik mezelf voor de gek. Dus dan moet het gewoon weg.

minimalistisch

Deze mindset heeft m’n leven verrijkt

Ik word tegenwoordig zelden afgeleid door dingen die ik nog wil hebben omdat de dingen die ik echt nodig heb er al zijn en als ik echt denk dat iets me gelukkiger maakt, dan investeer ik erin en anders kan ik steeds makkelijker laten liggen. Ik heb echt het gevoel dat deze mindset m’n leven verrijkt, want ik ben veel meer bezig met wat er al is.

Minder is meer

Behalve dat dit geldt voor spullen, geldt dit ook voor waar je je energie in steekt. Ik vind duizend dingen leuk en kan soms best moeite hebben met focus houden maar ik merk dat hiervoor ook geldt, minder is meer. Hoe meer ik durf te kiezen wat wel of niet bij me past, hoe meer het me oplevert. Altijd maar groter, beter en meer is niet de weg naar meer succes of geluk. Juist durven kiezen voor wat bij je past en nee durven te zeggen tegen dingen die je op de lange termijn niets opleveren, dat brengt je verder.

Tot zover ben ik heel blij met m’n minimalistische leven dat ik per ongeluk (of misschien stiekem toch wel heel gericht) heb gecreëerd. Ik ben benieuwd hoe bewust jij met je geld, spullen en tijd omgaat? Geloof jij ook in meer met minder?

Liefs Jantien

Een jaar als digital nomad; wat heeft het me opgeleverd en wat wil ik anders doen

De nacht voordat ik vertrok schrok ik ineens wakker en raakte ik in paniek. What the fuck was ik aan het doen?! Alles opgezegd en van plan om voor onbepaalde tijd te vertrekken om te zien of ik onderweg m’n werk zou kunnen doen. Relatie uit, geen huis meer, zelfs de hond moest ik achterlaten bij m’n ouders. Waarom was dit ook alweer een goed idee? Ondertussen leef ik al een jaar als digital nomad, zonder vaste thuisbasis. Tijd om even te relativeren en analyseren (omdat ik daar zo van houd). Wat heeft het me opgeleverd? Wat lever ik ervoor in? En wat wil ik vanaf nu anders doen?

Waar het avontuur begon

Afscheid nemen was shit, zoals bij alle eerdere reizen die ik had gemaakt. Al was dit nog net iets heftiger want ik had niet het plan om werkelijk terug te komen. Toen m’n vriendin me oppikte om me naar het vliegveld te rijden en ik m’n neefjes en nichtjes, zussen, broer, ouders en hond in de achteruitkijkspiegel van de auto kleiner zag worden, bleven de tranen vloeien. Aangekomen in Spanje voelde ik me nog altijd kut maar gelukkig had ik niet veel tijd om na te denken, want ik ging mee met de Nomad Cruise. Onder het motto, fake it till you make it, ging ik met een lach op m’n gezicht het schip op. Twee weken cruisen vanaf Spanje naar Panama met allemaal nomads en ondernemers.

digital-nomad

Vanaf het moment dat ik voet op het schip zette hoefde ik niet meer te faken. Wat een fantastische ervaring! Mijn hele angst om deze levensstijl vorm te geven was in een keer overboord. Ik had me geen betere kickstart van m’n digital nomad leven kunnen voorstellen. Het was de perfecte bubbel met alles wat ik belangrijk vind in m’n leven. Vrijheid, ondernemen, gelijkgestemde mensen, goed eten en drinken en prachtige zonsondergangen. Het hakte er dan ook wel even in toen ik aankwam in Panama en ineens zonder plan stond. Wat nu?

Gelukkig was de nomad bubbel er niet alleen op de cruise. Vanaf Panama ging ik naar Costa Rica en Colombia, waar ik nog altijd met nomads zat en super zat te genieten van de ochtenden werken en de middagen er op uit of uitvogelen hoe ik m’n onderneming nu op zou zetten. Ik had eerst nog wel een beetje budget om ook werkelijk uit te vogelen wat ik wilde, dus dat gaf rust. Maar dat duurde niet heel lang. Al was het levensonderhoud een stuk goedkoper dan in Nederland, als er weinig binnenkomt dan dalen de cijfers op je bankrekening op een gegeven moment toch echt.

Eenmaal in Colombia voelde ik wel echt de druk om er iets van te maken. Het feit dat ik een (eindelijk) goedlopende onderneming in Nederland achterliet en weer opnieuw moest beginnen was wel shit. Ik wist namelijk dat ik in Nederland net een groot netwerk had opgebouwd, maar goed ik promootte de Achterhoek, wat een beetje lastig gaat vanuit Colombia. Ik heb maanden lang keihard gewerkt om iets op te zetten maar vond het heel moeilijk er werkelijk structuur in te krijgen en de vinger erop te leggen wat ik nou exact zou kunnen aanbieden als schrijvende nomad.

Ik hoef het niet alleen te doen

Deze zomer heb ik besloten hulp in te schakelen en toen viel alles ineens op z’n plek. Lucia de Boer, wie ik op de Nomad Cruise had leren kennen, begon me te coachen. Sindsdien heb ik heel duidelijk wat ik onderweg kan aanbieden en waar ik echt verschil in wil en kan maken. Dat is zo’n opluchting, want het geeft me ineens heel veel stabiliteit in mijn gigantisch onstabiele leven. Iets waar je echt voor kan gaan en een stabieler inkomen zijn daarin wel belangrijk voor me. Als jij ook merkt dat je telkens loopt te zoeken en rommelen en denkt dat je het allemaal alleen moet doen, dat hoeft dus niet. Je kan gewoon Lucia (of iemand als Lucia) inschakelen!

Waar ben ik in een jaar tijd geweest?

Afijn, ondertussen is het jaar bijna rond en heb ik een hele lijst aan landen bezocht. Van Spanje naar St. Kitts, Curaçao, Aruba, Panama, Costa Rica, Colombia, Brazilië, Nederland, Spanje, Malta, Griekenland, Bulgarije, Duitsland, Nederland, Hongarije, Oekraïne, Hongarije, Slovenië, Hongarije, Nederland en nu Italië met Frankrijk, Spanje en Brazilië weer op komst. Het is bizar hoe mijn leven er nu uitziet en ik had dit werkelijk nooit durven dromen. Ik weet dat er mensen zijn die al in de stress schieten als ze er aan denken, maar ik geniet echt van de vrijheid en mogelijkheden die het met zich meebrengt.

Wat heeft het me gebracht?

Ik denk dat het belangrijkste wat ik hiervan heb geleerd is dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik kan best heel zelfstandig zijn en ook het idee hebben dat ik het allemaal alleen moet uitzoeken, maar er zijn zoveel mensen onderweg die me weer verder willen en kunnen helpen. Nomads zijn super behulpzaam en we maken er echt samen iets moois van. Dat is een heel fijn idee. Verder merk ik opnieuw hoe belangrijk vertrouwen is. Vertrouwen dat het altijd wel weer goed komt, vertrouwen in de mensen om je heen en in jezelf. Mijn levensstijl brengt heel veel onzekerheden met zich mee maar ik weet altijd zeker dat ik er niet alleen voor sta en dat ik best heel sterk ben. Het afgelopen jaar heb ik behoorlijk wat uitdagingen op m’n bordje gehad en ik zat er soms helemaal doorheen maar ik ben altijd blijven staan voor wat ik belangrijk vind en daar ben ik gewoon super trots op en heel blij mee! Ik kan soms bijna niet geloven hoe mijn leven is verrijkt met zoveel nieuwe ervaringen en mensen om me heen die net zo vrij in het leven staan als ik.

Wat lever ik ervoor in?

Zoals ik zei, had ik in Nederland natuurlijk net alles lopen. M’n boek was pas uit, ik kreeg veel nieuwe opdrachten en ineens heb ik dat allemaal laten vallen dus het was echt wel een groot risico wat ik nam (al zag ik het niet zo). Ik denk dat als je iets heel graag wilt je niet zo bezig bent met risico’s maar veel meer met de stip op de horizon en dat waar je naartoe wilt. Mijn blik was op oneindig. Gaan met die banaan. Maar behalve werk, heb ik er wel meer voor moeten inleveren of aanpassen. Ik schreef een tijd terug al eens dat het zo lastig is om relaties goed te onderhouden als je er bijna nooit bent. Het kan wel hoor, maar daar heb ik wel echt m’n weg in moeten vinden. Je bent simpelweg niet overal bij en je kunt niet met iedereen intensief contact onderhouden. Er is bij mij veel veranderd en ik heb daar best wel moeite mee gehad maar ondertussen geloof ik dat ik hier balans in heb gevonden en de draai te pakken heb. Ik doe het op mijn manier en voor mij voelt het goed nu.

Wat ga ik anders doen?

Ik zag dit eerste jaar echt als een groot uitprobeersel. Een beetje spelen met de mogelijkheden. Dat heb ik ook gedaan, ik ben er vol ingedoken en dat was helemaal fantastisch, maar het was ook best vermoeiend. Ondanks dat ik de vrijheid heel belangrijk vind wil ik proberen om het komende jaar iets meer lijn te krijgen in wat ik aan het doen ben. Voor mijn onderneming ben ik hier al mee bezig. Ik weet nu heel duidelijk wat ik aanbied; ik schrijf bedrijfsverhalen. En ik weet waar ik voor sta; meer jezelf durven laten zien en minder labels of ‘zoals het hoort’. Voor mezelf persoonlijk wil ik ook iets sterker m’n eigen plan trekken. Afgelopen jaar was nogal overweldigend en ik vond alles fantastisch waardoor ik ook overal bij was en van hot naar her vloog. Dit jaar wil ik iets bewustere keuzes maken als het op bestemmingen aankomt en met wie ik eigenlijk mijn tijd wil doorbrengen. Ik wil bewust kiezen voor een aantal mensen thuis en voor de mensen onderweg. Ik zie het als een mooie uitdaging om hier wat meer balans in te krijgen zodat ik wat meer mijn eigen stabiliteit kan creëren in mijn hectische leven.

Spijt?

Ik kreeg laatst van iemand de vraag of ik ooit spijt heb gehad van mijn keus om nomad te worden. Eerlijk? Geen seconde. Uiteraard vraag ik mezelf weleens af wat ik toch aan het doen ben als ik weer afscheid moet nemen en in tranen in een vliegtuig zit. Maar ik weet ook dat dit helemaal bij me past en ik veel liever hectiek heb dan teveel zekerheid en dat ik ervan houd als ik niet weet wat de dag, de week of mijn leven me brengt. Dus tot nu toe neem ik de consequenties graag voor lief.

Ik kan niet wachten om te ontdekken wat het komende jaar als digital nomad me gaat brengen!

Liefs Jantien

Labels die me gigantisch frustreren

“80% van de jonge puber meiden valt door de mand bij loverboys test,” las ik gisteren op m’n LinkedIn. “Gevoelig voor de aandacht, de complimenten en wellicht eeuwige roem gaan velen (soms binnen enkele seconden!) met de nep-loverboy mee.” Ik schrok hier nogal van. Niet perse van het cijfer als ik eerlijk ben, maar veel meer van de formulering. Valt door de mand. Hoe kun je hiermee door de mand vallen? Wat een oordeel. Alsof we nog niet voldoende labels in de wereld hebben?

Schijnbaar was er een grote test uitgevoerd in Doetinchem waarbij jongens zich voordeden als loverboys om te testen hoeveel meiden en jongens hun gegevens zouden verstrekken voor een erotische fotoshoot. Het idee is om deze jongeren uiteindelijk voorlichting te geven. Ik begrijp de insteek en het mag duidelijk zijn dat er voorlichting nodig is, dus goed dat het initiatief er is. Maar de formulering triggert en frustreert me nogal. Ik vind aan ‘door de mand vallen’ namelijk een gigantisch waardeoordeel kleven en het doen lijken alsof de meiden verkeerd bezig zijn (hoe kun je zo dom zijn dat je daar intrapt?!). Ook al heb je altijd gezegd dat je er nooit voor zou vallen, dan hoef je je nog altijd niet te schamen als het wel gebeurt. Het probleem ligt natuurlijk in het feit dat er jongens en mannen zijn die deze meiden (en jongens) erin luizen en dat moet bij de kern worden aangepakt als je het mij vraagt.

Had je maar geen kort rokje moeten dragen

De reden dat dit me zo triggert gaat verder dan alleen deze test of deze formulering. Ik zie het namelijk best vaak voorbij komen dat de focus wordt gelegd op hoe meiden (of vrouwen) zich zouden moeten gedragen, in plaats van hoe jongens (of mannen) zich zouden moeten gedragen. In de categorie, ‘Had je maar geen kort rokje aan moeten doen’, ‘Als je je zo kleed vraag je ook om problemen,’ ‘Had je maar je gegevens niet moeten geven,’ en zoals we bij veel celebrities hebben gezien, ‘Had je maar geen naaktfoto’s moeten maken’.

Dit lijkt me niet de juiste boodschap

Allemaal dikke vette bullshit. Het probleem zit niet in het maken van de naaktfoto of het dragen van een kort rokje. Het probleem zit hem in het feit dat er mensen zijn die denken dat het oké is om die foto’s te verspreiden en dat er mensen zijn die denken dat een kort rokje een vrijbrief is om iemand te betasten. Het probleem is dat er niet altijd respectvol met elkaar wordt omgegaan. En door nog eens een extra label op die meiden te plakken, vergroot je het probleem (want dat in basis is al respectloos). Als ik als tienermeid was benaderd en m’n gegevens had verstrekt, zou ik me waarschijnlijk kapot schamen als ik zou lezen dat ik door de mand was gevallen. Ik zou denken dat ik iets fout had gedaan en zeer waarschijnlijk zou ik niet het lef hebben iemand hier iets over te vertellen. De vraag is dus of dit iemand verer helpt. Hiermee leren we meiden namelijk dat je je moet schamen als je wordt bedrogen door een vent. Dit lijkt mij niet de boodschap die we meiden mee willen geven. En geloof me, iets wat je meiden nu leert dat zal ze hun hele leven bijblijven.

Het verschil tussen schuld en verantwoordelijkheid

Ik vind dat wij ons als maatschappij zouden moeten schamen dat wij meiden en vrouwen een schuldgevoel aanpraten over iets wat niet hun schuld is. Ja, het is hun verantwoordelijkheid om hier iets mee te doen. Ja, meiden moeten voorgelicht en voorbereid zijn. Maar deze meiden kunnen onmogelijk door de mand vallen, want ze doen niets verkeerd. Het waardeoordeel wat hier namelijk ook nog eens aan kleeft, is dat het fout is om een erotische shoot te willen doen, of een kort rokje te dragen, of naaktfoto’s te maken. Terwijl met al deze dingen niets mis is (wel afhankelijk van de leeftijd natuurlijk of het gepast is). Maar als jij als vrouw graag naakt foto’s wilt maken, dan is daar niets mis mee en dan geeft het niemand maar dan ook helemaal niemand het recht om het ergens openbaar van je te publiceren.

Kusjes vragen

Ik vraag me af wanneer we ons eens meer gaan richten op het werkelijke probleem. Het feit dat er nog altijd de overtuiging is dat ‘iemand er zelf om heeft gevraagd’ of dat je als vrouw ‘door de mand valt of naïef bent’. Wanneer leren we jongens (en neem de mannen direct mee, want er zijn er veel die het ook nog niet begrijpen) hoe zij respectvol met meiden en vrouwen omgaan (en andersom natuurijk ook). Wanneer leren we ze dat nee geen ja betekent en dat meisje plagen helemaal niets met kusjes vragen te maken heeft. En wanneer stoppen we met overal maar labels opplakken?

Hardnekkige labels; daar ga ik op aan en daarom… 

Precies al deze taboes en hardnekkige labels die nog maar niet los gepeuterd kunnen worden, die behandel ik uitgebreid in het boek dat ik nu aan het schrijven ben. Ik merk dat ik keihard aan ga op deze onderwerpen en dat ik echt niet kan wachten totdat ik m’n werk kan delen want ik heb nu nog sterker het gevoel dat het superbelangrijk is dat we dit meer bespreekbaar maken zodat meiden, vrouwen, jongens en mannen zich niet langer hoeven schamen omdat ze ‘door de mand vallen’ maar juist open durven zijn en hun verantwoordelijkheid durven nemen. Hoe mooi zou dat zijn?

Liefs Jantien

Ik hoef geen korting

Ik liep van de week door de Albert Heijn en kocht een courgette, wat druiven en nog wat andere dingen. Wat me opviel is dat bij bijna alle dingen die ik wilde kopen een aanbieding stond; tweede gratis. Ik gooide maar een extra courgette in m’n mandje, want ja, ons bunt zuunig. Maar al toen ik het in het mandje gooide dacht ik, wat een onzin. Ik heb geen tweede courgette nodig. En dat bracht me aan het denken… Wie betaalt dit eigenlijk?

Korting

Het valt me de laatste tijd steeds vaker op hoeveel korting er wordt weggegeven in Nederland. Tweede gratis, halve prijs, en hoewel we misschien nog graag klagen dat dingen duur zijn, vind ik heel veel dingen simpelweg verbazingwekkend goedkoop. Hoe kan het uit, een courgette voor vijftig cent? Hoe kan een boer daar nog van leven?

Hoe kan het uit?

Ik vraag het me overigens vaker af hoor, zeker bij kleding. Jarenlang kocht ik iets duurdere kleding waarvan ik dacht dat de prijs redelijk genoeg was dat iedereen er iets aan zou kunnen verdienen. Maar sinds ik het afgelopen jaar veel onderweg ben koop ik ook weleens iets goedkopers bij bijvoorbeeld een H&M, omdat kleding vaak niet lang mooi blijft onderweg gezien ik alles bij elkaar in de wasmachine pleur, het in een koffer wordt gedrukt en ik niet veel mee kan dus ook af en toe wil wisselen. Maar het voelt eigenlijk helemaal niet goed, want hoe kan een shirt van vijf euro in hemelsnaam uit?

De ware prijs

Nou, dat kan natuurlijk ook gewoon nooit uit. Iets wat heel logisch is maar wat niet leuk is om onder ogen te zien, want het is veel te leuk om voor een prikkie regelmatig van garderobe te wisselen. Omdat ik me hier graag weer van bewust wilde worden, besloot ik eerder deze week de documentaire ‘The true cost’ te bekijken. Niet perse nieuwe informatie, maar god wat een eyeopener weer. Ons consumeer gedrag en de ‘fast fashion’ maken de wereld kapot. Het verpest levens, het is gigantisch oneerlijk en wij hebben als consument een hele grote verantwoordelijkheid hierin.

Klaar met korting

Ik merk de laatste tijd ook steeds meer aan mezelf dat ik helemaal klaar ben met aanbiedingen, kortingen en oneerlijke prijzen. Als ik door de Appie loop dan denk ik niet, goh wat fijn dat ik de tweede gratis krijg. Dan denk ik steeds vaker, potverdomme laat mij eens een eerlijke prijs betalen. Ik wil graag dat hard werk beloond wordt. Dat de boer krijgt wat ie verdient.

Het voelt niet goed

Sinds ik onderneem vind ik het zelf ook prettig wanneer iemand mij een eerlijke prijs betaalt. Dat er niet hoeft te worden gesteggeld over prijzen. Iets heeft een prijs. Je kunt ervoor kiezen om het te kopen of het niet te kopen. Korting zegt mij dat het product eigenlijk eerst te duur was, of dat er iemand is die enorm tekort wordt gedaan. Beide voelen niet goed.

Duurkoop

Wanneer ik werkelijk investeer in iets, zoals een mooi jurkje voor de bruiloft voor m’n zus, dat zeker niet goedkoop was, dan voel ik me tien keer blijer met m’n aankoop. Ik weet dat mensen ervan kunnen leven en dat ik het product veel meer waardeer. Goedkoop is simpelweg nog altijd duurkoop. Want wat gebeurt er met je spullen als je er klaar mee bent en ze na een paar keer dragen wegflikkert? Het mag dan niet duur zijn voor je portemonnee, het is wel degelijk duur voor het milieu en voor de mensen die ervoor geploeterd hebben.

Goedkoop bestaat niet

Zelf ben ik me er steeds meer van bewust dat ik een eerlijke prijs wil betalen en dat wij als consument ook die verantwoordelijkheid hebben. Wij kunnen wel degelijk iets veranderen door ons koopgedrag. Ik wil niet zeggen dat korting altijd verkeerd is (soms moeten winkels ook echt van iets af), maar ik denk dat het belangrijk is om te weten dat goedkoop niet bestaat. Alles heeft een prijs. Het is de vraag wie de prijs betaalt. Wat vind jij eerlijk?

Liefs Jantien

Bijna dertig; tijd om m’n leven kapot te analyseren

De grijze haren en rimpels komen om de hoek kijken. Nog een maandje en dan ben ik dertig. Hoog tijd om mijn leven helemaal kapot te analyseren, want; waarom kan ik toch niet eens in Nederland blijven? Waarom ben ik nog single? (En waarom zegt m’n Facebookstatus anders?) Hoe denk ik dit te gaan doen als ik ooit nog kinderen wil? Ik analyseer er even op los, zoals een echte (bijna) dertiger betaamt.

Ik snap er niets van 

Hoe ouder we worden, hoe meer we nadenken, hoe minder we snappen. Tot zover begrijp ik het nog. Maar waarom we alles zo willen analyseren, dat begrijp ik soms niet. Want je kunt de mooiste en meest fijne dingen helemaal kapot maken door ze te willen begrijpen. En geloof me, ik weet er alles van want als schrijver doe ik niet anders. Maar waarom kunnen we niet gewoon naar een potje voetbal kijken zonder er achteraf van alles van te moeten vinden? Of nog beter; waarom kunnen we niet zelf een potje voetbal spelen?

Voor- en na-beschouwen

Volgens mijn analyse is dat wat we doen als we de dertig in zicht krijgen. Alles voorbeschouwen en na-beschouwen. De voor- en nabeschouwing lijkt ineens the main event te zijn geworden. Nadenken over alles, want ja… Je moet toch een keertje serieus worden? Wat heb je tot nu toe gedaan? Wat wil je doen? Overal zoeken we antwoorden op. Maar waar the fuck blijft het main event? Terwijl we aan het beschouwen zijn gebeurt het leven. We gebruiken quotes als “Don’t grow up, it’s a trap” en “Age ain’t nothing but a number”, maar ondertussen loopt er een horde dolende dertigers rond die denkt dat ze iets zouden ‘moeten’ in plaats van genieten van wat ze eigenlijk aan het doen zijn. En geloof me, ik herken het gevoel maar ik stel mezelf met regelmaat de vraag; “Is er op dit moment een probleem in m’n leven?” En meestal is het antwoord nee. In het moment zelf is er niets mis. Het zijn de gedachten en de verwachtingen erover die het verpesten. Het voor- en na-beschouwen. Het oordeel.

Analyseer lekker mee 

Omdat ik mijn verhalen openbaar deel en ik sowieso een open boek ben, denkt iedereen trouwens lekker met me mee te mogen analyseren. “Jantien, je hebt gewoon een Achterhoekse kerel nodig.” “Jantien, je hebt een fear of commitment.” “Trek je niets aan van wat mensen zeggen.” “Wat ben je toch egoïstisch geworden.” “Je vraagt zelf om problemen.” Het gaat er soms lekker op en als ik ieder advies zou volgen wat ik krijg, dan zou ik nu waarschijnlijk met een burn-out thuis zitten. Maar weet je, ik ben dat geanalyseer soms zo zat. Ik word er doodmoe van en mijn fuck it gehalte wordt steeds groter. Fuck it, maakt het me nu gelukkig? Let’s do it. Het kan soms best simpel zijn.

De beste jaren ooit 

Als ik weer even terug kom op dit moment. Waar ik nu sta. Hoe voel ik me dan? Als ik eerlijk ben denk ik dat deze leeftijd de beste ooit is. Ik ben blijer met mezelf dan ooit. Ik ben blijer met m’n werk, met m’n lichaam, met m’n keuzes, met m’n levensstijl. Voor m’n gevoel is dit voor mij de leeftijd dat alles bij elkaar komt. Ik ben oud en wijs genoeg om voor mezelf te kiezen maar ik ben ook nog jong genoeg om belachelijke dingen te doen (al denk ik dat je hier nooit te oud voor kunt zijn). Het typische is dat ik onderweg ook echt het gevoel heb dat ik vrijer ben dan ooit en dat mijn keuzes helemaal niet gek of verkeerd zijn. Dat er niet een draaiboek is voor hoe je het zou moeten doen. Maar terug in Nederland word ik er toch mee geconfronteerd. Als je bijna de dertig aantikt moet je toch wel over wat serieuzere dingen na gaan denken, toch? Deze levensstijl als digital nomad houd je toch niet vol? Wil je dan geen kinderen?

Waar gaat dat heen?

Waar dit heen gaat? Naar de klote. Vast en zeker. Alles. Best een geruststellende gedachte, toch? Als je denkt dat het allemaal naar de klote gaat, dan kan het dus alleen maar meevallen. Maar even serieus. Waarom zouden we het op deze leeftijd ineens moeten weten? Of ik dit volhoud? Het gaat me nu prima af. Of ik geen kinderen wil? Ik weet het niet en eigenlijk hoef ik het zelf ook nog niet zo te weten. Waarom ik nog single ben? Nou, omdat ik net vorig jaar heb besloten dat ik even alleen wilde zijn en volop wil genieten van m’n vrijheid. En ja, ik weet dat je die in een relatie ook kunt vinden maar ik vind het nu eerst nog in m’n eentje en daarbij, je dwingt niet alles af en ik ga niet voor ‘wel leuk’ want ik heb het alleen ook wel leuk.

Potje voetballen 

Het grappige is trouwens dat ik het single zijn zelf over het algemeen heerlijk vind. Ik maak er optimaal gebruik van en ik zie het als een groot avontuur dat ik kan daten met mensen van over de hele wereld (kan het iedereen aanraden). Het is niet de situatie zelf van het single zijn die ik lastig vind (al kan het dat soms wel zijn), het is meer de gedachte erover. Alsof het niet hoort. Alsof ik iemand zou moeten hebben. Of alsof ik niemand ‘kan krijgen’ (terwijl iemand ‘hebben’ me heel onhandig lijkt). Alsof de tijd wegtikt. Maar ja, kan de tijd überhaupt verdoen als je plezier hebt? Sinds ik op reis ben heb ik alleen nog maar gedate met jongens jonger dan ik. Waarom? Omdat ze ook niet te veel aan het voor- en na-beschouwen zijn maar op het veld staan. Gewoon een potje willen voetballen. Onvolwassen van mij om alleen een potje te voetballen? Vast. Fear of commitment? Sure. Maar de echte vraag is, doet het er toe? Waarom kan het niet gewoon genoeg zijn om te genieten van het moment? Voor zolang dat het duurt.

Of geldt dit alleen voor mij?

Ik denk dat dat de grootste uitdaging is voor mij als (bijna) dertiger. Leren om te stoppen met voor- en na-beschouwen en nog meer in het moment te leven. Wat is het toch dat wij dingen willen snappen? Dat we het net zolang willen analyseren totdat het kapot is. Totdat de magie ervan af is en we verward achterblijven. Waarom kunnen we niet gewoon genieten van het onbekende? Van het feit dat we er allemaal geen drol van begrijpen. En dat zodra we het denken te begrijpen, het saai wordt en er weer iets onbegrijpelijks uit de kast getrokken moet worden. Of geldt dit alleen voor mij?

Zie je de humor van je leven in? 

Een tijd terug werd ik op Facebook getagd onder deze quote:
Op een gegeven moment kom je op een leeftijd dat je niet meer weet of je met de zoons of met de vaders wilt daten.

Ik vond het hilarisch, want het is waar. En het typische is, in principe zegt dat alles over dertiger zijn. Het is dat de perfecte leeftijd want de wereld ligt letterlijk aan je voeten. Als dertiger heb je het beste van beide werelden, maar dat is best moeilijk om te zien vanuit de studio voor de voor- en nabeschouwing. Zeker als het allemaal maar serieus en bedacht moet zijn (waar is de humor gebleven?). De meeste adrenaline komt vrij tijdens het spel op het veld waar je de werkelijke passie voelt voor wat je aan het doen bent. Of dat nou een gezin is, een carriere, je er op los feest of dat je iedere avond in je eentje zit te netflixen. Als het maar jouw leven is en laat de rest maar lekker analyseren.

Mijn doel als dertiger? Op het veld blijven staan! Ik speel nog een potje. Succes met de nabeschouwing 🙂

Liefs Jantien

Home is where your memories are…

I opened my Facebook page this morning and the first thing I saw, was my Syrian colleague from the initiative Living Together sharing an update of five years ago. A photo with tens of Syrian children, gassed in their sleep. My first response was to quickly scroll away. I don’t wanna see this. It hurts. I remember the first time seeing this photo and how much it hurt back then. At that time I felt determined to do something for the refugees in need. I worked my ass off to open up a pop-up restaurant to raise money. In one day the team of volunteers and I raised 4200,- that we offered the Red Cross. It felt good for that moment, but soon I asked myself; did it really make a difference?

Meanwhile, it’s already five years ago that the first photos of Syria hit my timeline and I realize that, how selfish it might be, I just don’t wanna see it anymore. Seeing it makes me feel powerless and that’s a horrible feeling so I rather just look the other way to spend my time on nicer stuff, like traveling the world.

A powerful story 

However, I can’t keep looking away, because some things just come your way, and that’s a good thing. I decided to volunteer for Living Together, an initiative that supports the whole idea of youth from different cultures and backgrounds living together worldwide. By volunteering, I got in contact with refugees and I had the possibility (and responsibility) to hear a glimpse of their stories and to do something with that. I heard the story of Rania, who made a documentary about her Escape from Syria for the Guardian. It’s been watched millions of times and it really got to me. Why? Because it doesn’t just show a painful and heartbreaking story. It shows courage. It’s powerful and to me, it doesn’t show our differences, but our similarities. How we all want to live in freedom (and how I’m really the only person in the world who doesn’t watch Game of Thrones).

Besides the story of Rania, I’ve heard more stories from refugees who got separated from their family or friends and have to build up a whole new life. A home. I remember them saying it’s difficult because it can go three ways. Or people don’t want to have anything to do with you when you are a refugee (luckily this is just a small group), or they pity you and just see you as a victim. Both not very helpful for integrating. And of course, there are many people who really want to help or just want to be friends, but who have no clue what to do. Probably like me. You want to do the right thing, but how the hell do you do that?

home living together

A feeling of home 

Now I had the opportunity to just ask and that was very helpful. It made me realize that it’s not always about raising money or trying to change the world. Just start by making a change for a few people. How? To talk about it and be open to different opinions. Respect the differences and focus on the similarities. What does it mean to you to live with people from different backgrounds and cultures? What did you learn from each other? What did you like? What didn’t you like? How can you make each other feel more at home?

Memories 

Talking about home. All these talks and discussions about Living Together made me think about the feeling of home. As a digital nomad, I’ve learned to easily feel at home anywhere, but I also know the feeling of not hundred percent feeling home anywhere. I thought about what makes me feel really at home and I realize, it’s all about memories. It can be a smell, a sound or a familiar face that makes me feel at home. And even though my memories are probably a bit sweeter and less frightening than the memories of a lot of my colleagues from Living Together, that doesn’t mean that their memories and home should be forgotten or ignored. Maybe for the most of us, it’s again a photo from a war that hits or Facebook timeline and we just don’t want to see it again. For some of us, it’s home. Although you can make new memories all around the world, that won’t mean that the old ones are forgotten.

So what can you do?

Talk
Talk about it with friends and family. What does it mean to you to live together with the people you are living with? Would you be open to living together with people from different backgrounds? What could you do to make people feel at home with you?

Share
At our website, Youth Together, you can share your own story. You can write about it or make a video to show your support. It would mean the world to me, to our team and to many many more!

Boomerang
Support the initiative Living Together to show that you believe that it’s possible to live together with people from different countries and backgrounds.

  • Make a cool boomerang, share it on Facebook and Insta with the #living2gether #boomerang2gether
  • Tag 3 of your friends who should make a boomerang too
  • And it goes on and on and on…

Support
And of course, show your support by following us on Facebook and Instagram, share this story and invite your friends to do the same. Together we can make a difference and for that, we don’t even have to do much. We just have to care a lot!

Lots of love,

Jantien

P.S. I’m very curious, what is your favorite memory of home? Feel free to share stories and photos 🙂

scan_20170404-3

Mine is my mom’s delicious apple pie and playing outside at the farm with my brother and sisters.

Mijn zomer tot zover in een notendop

Boedapest, Oekraïne, Slovenië, Sziget, werken voor Living Together, hard werk samen met m’n business coach en heel veel bezoekjes van vrienden en het maken van nieuwe vrienden later… Mijn zomer was absoluut een van de beste ooit en ik kan niet eens uitleggen hoe dankbaar ik ben dit ik gewoon kan kiezen waar en met wie ik m’n tijd doorbreng en waar en met wie en waar ik wil werken. En op een of andere manier heb ik het gevoel dat het alleen nog maar beter wordt! Zo zag mijn zomer er tot nu toe uit (want het feest is nog niet afgelopen)…

Zomer!

De zomer! Ik heb het altijd al de beste tijd van het jaar gevonden en het mooie is dat ik vanaf nu het hele jaar door zomer heb, als ik dat wil. Toch is de zomer in Europa wel echt bijzonder en ik ben heel blij dat ik ervoor heb gekozen deze zomer door te brengen in Boedapest. De stad heeft zoveel opties als het aankomt op geschikte koffietentjes om te werken. Overal waar je kijkt zie je prachtige historische gebouwen. Er zijn te gekke feestje en veel nomads om mee te connecten. Ik zat hier helemaal op m’n plek!

20180704_211758-1906176746.jpg

20180719_203616-2070331165.jpg

Even inkomen…

De eerste week was wel even inkomen. Ik zat in een appartement van een vriend van een vriend. Ja, zo werken die dingen. Het was er donker en ik was veel alleen. Dan merk ik toch dat ik mensen om me heen nodig heb. Als je reist maak je heel gemakkelijk contact omdat dat je dagtaak is. Maar wanneer je werkt heb je daar minder tijd voor dus dan is het fijn dat er wat andere nomads zijn om mee op te trekken. Gelukkig zijn die hier ook wel!

fb_img_1530082349420-2020806086.jpg

20180706_1133381635417909.png

20180630_004144-1164680621.jpg

20180804_211507-1455080730.jpg

Een random feestje op een brug… 

Na een weekje kreeg ik al bezoek van Valeria en Igor (die ik op de Nomad Cruise heb leren kennen, zoals de meeste mensen in m’n netwerk). Heel fijn, want we hadden allemaal dezelfde werkhouding. Work hard, chill hard. In de eerste tijd in Boedapest was ik super productief en hebben we lekker veel genetflixt samen. Ik houd ervan dat je ineens een appartement deelt met mensen die je nog maar net kent en dat dat dan perfect werkt.

Roadtrippen naar Oekraïne

Na twee weken Boedapest ben ik met Valeria naar Lviv in Oekraïne gegaan. Ze was onderweg naar Kiev, dus ik reed een stukje mee omdat ik wel nieuwsgierig was naar Oekraïne. Lviv vond ik een heerlijk stadje. Heel klein, gezellig, leuke mensen, spotgoedkoop en een perfecte plek om te werken. En veel mooie natuur in de buurt. Ook deze week zijn we samen super productief geweest en hebben we nog een meet-up georganiseerd voor mensen die nieuwsgierig zijn naar onze levensstijl. Echt een te gekke tijd gehad samen!

20180715_100344-1556160977.jpg

20180715_105011304891805.jpg

Bodei was calling!

Na een weekje ging ik terug naar Boedapest, want m’n lieve vriendin Bodei kwam spontaan op bezoek. Een week ervoor zaten we aan de telefoon en ik zei dat ik niet zo goed wist wat te doen na Lviv en Bodei had ook nog geen plan. Tijdens het telefoongesprek boekte ze een ticket naar Boedapest. Zo gemakkelijk kan het gaan als je allebei locatie onafhankelijk kan werken! We hebben eerst samen tien dagen in Boedapest doorgebracht, lekker veel gewerkt, wat sightseeing gedaan en weer een meet-up georganiseerd over storytelling. Zo grappig hoe gemakkelijk je dingen kunt organiseren als je de juiste mensen om je heen hebt!

img_20180717_215613_551-1548374150.jpg

img-20180729-wa0006362174562.jpg

img-20180729-wa00041704736883.jpg

img_20180728_183931_764-1655810250.jpg

Na tien dagen besloten we dat we wat meer rust en natuur wilden en pakten we de bus naar Slovenië. Maar zes uurtjes rijden en het was er zo prachtig! Niet normaal hoe relaxed en mooi Slovenië is. Zeker als je de natuur in gaat. Beste beslissing ooit.

Sziget!

Helaas moest Bodei daarna verder, maar ik was maar een paar dagen alleen in Boedapest, want een andere vriend, Jeroen kwam me opzoeken voor Sziget. Echt te gek dat de hele zomer door mensen mijn kant uit kwamen om samen wat tijd door te brengen. Overdag werkte ik op Sziget voor het initiatief Living Together en ‘s avonds ging ik gezellig met Jeroen en andere bekenden die ik tegenkwam, feesten. Ik vond Sziget helemaal geweldig, maar ook heel zwaar. Zeven dagen lang werken en feesten en het voelde als 40 graden en er was zoveel stof dat mensen werkelijk maskers droegen. Na een week was ik helemaal kapot. Keelpijn en ziek. Maar het feest op zich was wel echt te gek! Ik ben trouwens ook nog wat vriendinnen uit Nederland tegen gekomen en m’n zus en haar vriend waren er ook gezellig bij! Super tof. Sziget heeft zoveel opties, zoveel te gekke artiesten en kleine barretjes. Misschien dat ik hier nog wel apart een artikel over schrijf.

20180808_175337-379993957.jpg

received_680302008989938-173560367.jpeg

Living Together

Trouwens ook leuk om te melden hoe ik bij het werk voor Living Together terecht ben gekomen. Een vriend van me uit Boedapest deed de website voor het initiatief (dat promoot dat je kunt samen leven met mensen van verschillende culturele achtergronden) en vertelde dat hij voor ze ging werken op Sziget. Ik liet weten dat het me ook wel wat leek en ik werd direct gebeld door de initiatiefnemer, die weer werkt voor Terre des hommes, dat ik onderdeel mocht zijn van het team. Heel bijzonder om me hiervoor in te mogen zetten omdat ik er honderd procent achter sta. Dus te gek om een festival te kunnen combineren met werken voor een goed doel.

received_2264089447336931202735643.jpeg

fb_img_15337318641432032633493.jpg

img-20180811-wa0004-1279394160.jpg

In de afgelopen week heb ik m’n eigen werk weer opgepakt want tijdens Sziget was dat bijna niet te doen. Ik merk dat ik ook echt zin heb om weer te werken. Jeroen is nog altijd hier en Natalia, een andere vriendin uit Zwitserland (ook van de cruise) kwam me ook opzoeken en is er nog. Ik word er echt heel blij van als mensen de moeite nemen om me ergens ter wereld op te zoeken. Te gek dat dat gewoon kan!

Het volgende feestje…

Morgen vlieg ik terug naar Nederland en ik heb een hele goede reden om naar huis te gaan, want m’n zus gaat trouwen! Heel veel zin in. Verder ga ik me weer even helemaal op werk storten, wil ik het sporten weer wat meer oppakken en heb ik zin om iedereen weer te zien. Ik blijf een maandje in Nederland, dus daar heb ik ook tijd voor!

Vanaf volgende week geef ik ook weer masterclasses waar je je nog voor op kunt geven!

27 augustus Masterclass Creatief Schrijven

3 september Workshop Bloggen voor Ondernemers

5 september Training Ontdek je unieke bedrijfsverhaal

Wie weet zie ik je bij een van de trainingen 🙂

Ik ben ook benieuwd, hoe was jouw zomer?

Liefs Jantien

De kracht van een beslissing

De ventilator blaast wind in m’n gezicht terwijl ik in m’n eentje in een donker en bloedheet appartement in Boedapest zit. Ik voel hoe de tranen in m’n ogen branden. Ik adem diep in een laat ze stromen. Tranen van geluk. Tranen van trots. Tranen van kracht. Potverdomme, wat voel ik me fucking goed! Ik heb zojuist een beslissing gemaakt die voor mij alles verandert en ik kan onmogelijk uitleggen hoeveel energie ik hiervan krijg. Maar ik ga het wel proberen.

Iets met betrouwbaarheid en verantwoordelijkheid 

Vorig jaar ben ik begonnen met een samenwerking die eigenlijk vanaf het begin al niet goed voelde. Mijn samenwerkingspartner heeft me overgehaald om het toch te doen en na enig aandringen begon ik de voordelen ook te zien, dus heb ik ingestemd. In de afgelopen maanden merkte ik keer op keer dat de samenwerking me geen energie gaf. Het maakte me onzeker, ik had het gevoel dat het tekort deed aan m’n waarden en m’n visie, maar ik had eenmaal ja gezegd en ik vind het ook belangrijk om betrouwbaar te zijn en iets werkelijk een kans te geven. Ik had tenslotte zelf ja gezegd en nu had ik de verantwoordelijkheid er iets van te maken. Dus heb ik mezelf gepusht en gepusht om het te laten werken. Ik heb mezelf soms aan de kant gezet en alles met een hoger doel in gedachten gedaan. Totdat vorige week de realisatie kwam dat dit hogere doel niet behaald kan worden als ik niet bij mezelf blijf. Dat het onmogelijk is om iets van waarde te creëren als ik met iemand werk die mij helemaal niet begrijpt of die hele andere waarden heeft.

Mezelf kleiner maken

Het typische is dat ik best een sterke persoonlijkheid heb en dat ik heel duidelijk heb waar ik voor sta, maar met bepaalde type mensen merk ik dat ik mezelf kleiner maak en het moeilijk vind om werkelijk voet bij stuk te houden. Maar deze week heb ik besloten dat het klaar is. Betrouwbaar zijn heeft veel meer te maken met eerlijk zijn, open communiceren en op een lijn zijn met wat je gelooft, wat je doet en wat je communiceert, dan dat het te maken heeft met afspraken nakomen en vasthouden aan iets wat niet werkt.

Voor mezelf staan 

Daarom heb ik deze week de knoop doorgehakt en heb ik de samenwerking gestopt. Ik had er al dagen buikpijn van. Wist niet hoe ik het moest zeggen. Stelde het uit en zocht naar excuses. Maar gelukkig heb ik heel veel lieve mensen in m’n omgeving die me hebben gesterkt in m’n keus en me het vertrouwen hebben gegeven om voor de volle honderd procent voor mezelf te gaan staan en me niet weer over te laten halen.

Weerstand 

Ik kreeg onwijs veel weerstand op m’n boodschap dat ik de samenwerking ging stoppen. Het doet pijn om te horen dat iemand met wie ik een half jaar lang heb gewerkt me ineens een opgever vindt, iemand die niet tegen kritiek kan, iemand die gewoon de werkdruk niet aan kan en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het is niet makkelijk maar oh, wat bewijst dit mij dat ik de juiste keus heb gemaakt. Dat mijn beslissing meer dan terecht was. En ik heb ook nog eens het gevoel dat ik dit op de beste en meest respectvolle manier heb aangepakt, zonder me te laten leiden door teleurstelling of woede maar juist door dankbaarheid en vertrouwen dat het voor ons beide goed gaat komen.

Dit gaat veel verder 

En nu zit ik hier in m’n appartement. In m’n uppie. Onwijs, maar dan ook echt onwijs trots te zijn op mezelf! Een potje janken omdat ik voel dat deze beslissing veel verder gaat dan alleen het beëindigen van iets dat niet werkt. Hiermee heb ik een grens getrokken en dit heeft me geleerd dat ik zelfs naast een hele sterke persoonlijkheid, zelf ook gigantisch sterk kan zijn. Dat ik de ballen heb om te staan voor wie ik ben en wat ik belangrijk vind. Ik denk oprecht dat dit al mijn relaties in de toekomst positief gaat beïnvloeden.

Ik kan dan ook niet anders dan dankbaar zijn dat ik deze samenwerking een kans heb gegeven, want ik heb ervan geleerd hoe krachtig ik kan zijn en dat voelt verdomd goed!

Heb een fucking fantastisch weekend!

Liefs Jantien

Do I have a fear of commitment and does that fuck up my life?

Being a digital nomad, I joke a lot about my fear of commitment. I mean, I have some difficulties committing to a place or to one person or even to some projects that I’ve been working on. Being surrounded by digital nomads, I see this happening a lot. From the outside it looks like the only thing we can commit to, is short-term decisions like; let’s take a bus to Slovenia this week (yes, I just woke up in Slovenia). Or; let’s go for some sushi tonight. I was questioning myself; is this fear of commitment bringing me anywhere? And with that, I asked myself; do I actually have a fear of commitment?

Did I have a fear of commitment in the past?

When I was nine, I’d cried and begged for about two years in a row, because I really wanted to have my own horse. There was absolutely nothing in the world that I wanted to have more than my own horse. My parents were careful with giving me one because they wanted me to be responsible with it and for it. I remember one day I was crying my eyes out and my dad came up to tell me that they decided that it was time for me and my sister to get our own horse. Never in my life had I’ve felt so proud, happy and responsible. This horse would get the best home ever. My sister and I choose the sweetest horse in the world; Sunshine. Every morning before school I would get up early to brush him, clean the stable and leave him running outside in the field. I was fully committed. Not just for the first few weeks, but for the years that followed.

scan_20170404-7Later, when I started in my first job as a hairdresser, my employer challenged me to be the absolute best. I remember training till close to midnight and getting up early again to work the next day. It didn’t do it because he expected me to do it. I did it because I wanted to show my creativity and in order to do that, I had to learn the techniques to design the haircuts I had in mind to make. I was fully committed and would give anything. There were times I went home crying, having the feeling I couldn’t even hold a scissor after being busy for hours in a row with only one haircut. However, the same year I won a prize for being the most creative and young hairdresser of that year’s competition among seventy experienced hairdressers. Again, I felt proud and happy and knew I wasn’t that talented, I was just committed.

Going back through my past, I have a bunch of stories that show that I’ve never been really afraid of committing. I learned at a young age how to commit and that commitment can bring you something, nothing else in the world can bring you; satisfaction.

Do I have a fear of commitment now?

Over the past years, I’ve heard it quite a few times. “Jantien, you have a fear of commitment and you don’t finish stuff that you start with.” Hearing this several times, I started to believe it. I mean, it’s true, I start with things I don’t finish and I can’t even commit to one city for the whole summer (nature is calling, too).

However, going objectively through my past few years, I can’t actually say I haven’t been really committed. Yes, I started projects that I didn’t finish. But having a clear look at that, it actually shows me a lack of focus instead of a lack of commitment. Because the projects that turned out pretty well (like my book), I was absolutely committed to. With that, I started thinking. Once you get the label; fear of commitment, you might tend to live up to that and even start joking about it yourself. My total focus was on the things I was, indeed ‘afraid of committing’ to. Not because I was actually afraid, but because they were simply not important enough for me.

Maybe I just commit to other things

I figured that maybe I don’t commit to the things people expect me to commit to, or even I think I should commit to, but that doesn’t mean I’m afraid of commitment. It just means that I find other things more important. It’s all about priorities. In the time I was going to the office every day, had dinner, went to the gym and watched a series, I wasn’t any more committed to what I was doing. I was just building a routine.

Last year I made a list of my main values in life and if I have a look at that, I see I’ve been pretty serious about them. I’m talking about freedom, adventure, positivity, financial freedom, creativity and putting myself first. Even though the past year has been difficult, with a lot of personal and financial struggles, I put these values over anything. I think I’ve never been as determined as now to actually live up to my values and create the life that I want.

Wow, now that I’m writing this, I’m actually surprised with the outcome of this article. I really believed I had commitment issues (I’m actually committed to using that word, that’s for sure). Or maybe I have, but I just took a lot of time writing this article to convince myself I don’t. Does it really matter?

I gotta confess

In the past year, I’ve been a bit annoyed now and then by people who I actually thought myself were not really committed. However, now I see they might just have had different priorities. Labeling someone with a fear of commitment is almost like asking them to not commit to anything. It’s stupid and it doesn’t help anybody. Maybe that’s the thing that can actually fuck up someone’s life. Not the fear of commitment itself, but the label, or not even knowing what the hell you wanna commit to. I believe, once you find something that is important enough to you, fear is no longer an excuse but at the most just a label we tent to live up to.

Fuck yes!

For now, I wanna make it important to surround myself with people who found something that is important enough for them to actually commit to because I know it inspires me to keep doing the same thing. And the best things happen when you dare to say, fuck yes!

Jantien

Dating around the globe

Ik heb een flinke tijd terug eens geschreven over reizen terwijl je een relatie hebt. Ondertussen ben ik een jaartje vrijgezel en heb ik niet meer zoveel te melden over reizen terwijl je een relatie hebt, maar dating around the globe als digital nomad, daar kan ik je wel wat over verklappen. En het zou wel erg egoïstisch zijn om m’n ervaringen voor mezelf te houden, niet dan?

Hollands glorie

Laten we beginnen bij het begin. Nederlanders. Dat is namelijk mijn vergelijkingsmateriaal. Nederlandse mannen zijn in mijn ogen relatief knap (ik zeg relatief, want alles is relatief), zorgzaam, een beetje lui als het op vrouwen aankomt (iemand het hof maken, dat is toch niet van deze tijd?), betrouwbaar en ze hebben hun zaakjes graag geregeld. Bijna alle vrouwen die ik onderweg tegenkom worden wild van de Nederlandse mannen, maar mijn nieuwsgierigheid is sterker dan m’n liefde voor de Nederlandse man, dus ik ging eens een deurtje verder. Of een paar deurtjes.

No worries

Dus. Next. Wat komt er dan? Nou, ik heb een beetje geëxperimenteerd met de Australiërs. Wat kan ik er van zeggen? No worries, mate. Allemaal lekker vrijblijvend en casual maar om nou te zeggen dat ze onweerstaanbaar zijn? Neuh.

De Midden Amerikaners

Dan hebben we de Midden Amerikaners. Is dat een term? Bij mij nu wel. De Midden Amerikaanse man trekt mij dus niet. Vraag me niet waarom, want ik had dus gedacht dat ik er wild van zou worden. Getint, sexy Spaans, soepel in de heupen. Raw. Maar nee. Ze blijken klein uit te vallen. Relatief klein, want alles is relatief. En als ze dan groot zijn, dan val ik er nog steeds niet op. Want, heb ik geleerd over mezelf, lengte doet er niet zo toe. Er zijn andere dingen die ik belangrijker vind. Geur is er daar eentje van en ik heb het vermoeden dat hun geur me heel onbewust niet aanstaat. Lach maar, maar zo werkt het volgens mij wel. Ik wil m’n neus er gewoon niet insteken.

Oehlala samba

Alles wat niet danst valt bij mij af. Daarmee bedoel ik niet dat je perse soepele heupen moet hebben, want die heb ik ook niet. Gewoon het lef om te dansen is voldoende. Al waren de soepele heupen van de Brazilianen wel echt een toegevoegde waarde. Net zoals hun ogen, billen, tintje en dan over het belachelijk sexy Portugese accent nog maar niet te beginnen. Voor iedereen die denkt dat Spaans sexy is, die is nog nooit in Brazilië geweest. Just saying. En als kers op de taart, zijn Brazilianen echt gentlemen’s. Er is geen enkele man beter in versieren dan de Braziliaan en je kunt er van houden of niet, maar gegarandeerd dat het je een goed gevoel geeft. Ego boost nodig? Boek direct een ticket naar Brazilllll, lalalalalalala! Of ze een beetje betrouwbaar zijn, die Brazilianen? Vast niet, maar je kunt niet alles hebben en ze hebben al zoveel.

Met een dubbele tong

Er is alleen een ding waar het bij de Brazilianen een beetje mis gaat. Relatief mis natuurlijk, want alles is relatief. Ze zoenen met een dubbele tong. Ik overdrijf niet. Er is gewoon heel veel tong gaande en ik heb even rondvraag gedaan onder mijn mede Europeanen in Brazilië en mijn vermoedens werden bevestigd. Veel tong maar ook veel passie. Het is de vraag of wij Nederlandse vrouwen dat kunnen handelen.

Terug naar Europa

Dus, terug naar Europa en de normale tongen. Europa is zo gek nog niet. Er loopt hier her en der best wel wat rond en er zijn geen betere zoenen dan de Europese. Volledig objectief, dat begrijp je. Ik heb iets over mezelf ontdekt wat ik niet achter mezelf had gezocht. Namelijk mijn voorliefde voor het Oost Europese accent. Potverdomme. Veeg mij maar op. Dat zag ik niet aankomen. Sowieso blijkt dat ik geluid heel belangrijk vind. Nu kan ik me voorstellen dat iedereen geluid belangrijk vindt, maar ik wil het toch maar even gezegd hebben. Lekkere geur, dansmoves en een sexy accent. That’s all I need.

Onder het mom van research voor m’n boek

Ik kan wel stellen dat ik in het afgelopen jaar van een aantal walletjes heb gegeten en dat was helemaal niet vervelend. Iemand moet het doen. En het was ook nog eens van groot belang voor m’n volgende boek dat voornamelijk over reizen en daten gaat (en hoe je er een potje van maakt). Je moet natuurlijk wel eerst je research doen voordat je er iets over te melden kunt hebben. Dus dit was voor jou! You can thank me later.

No-guy-zone

Na al het onderzoek, merk ik dat het prettig is om gebruikt te maken van een no-guy-zone. Adempauze. Voor mij is die zone in Nederland, want ja, die Nederlanders ken ik wel. Al moet ik zeggen dat ik mijn adempauze graag iets langer doorzet. Mijn wens voor de zomer was; mooie plek, inspirerende en fijne meiden om me heen, goed internet, mooie natuur en even geen interessante mannen. Volle focus op werk. En mijn dromen komen gewoon uit in Boedapest. Die Hongaarse man schijnt het moeilijk te vinden oogcontact te maken. Schijnt, want m’n onderzoek reikt niet verder dan ik en m’n huisgenoten. Het viel ons op dat de gemiddelde Hongaarse man liever naar de grond kijkt dan daar de vrouwen om hem heen en dat is best prettige in tijden van adempauze. Ik zit wel even goed hier deze zomer, terwijl ik mijn boek afrond over alle versiertrucs van de niet Hongaarse mannen.

Ik kan niet wachten totdat het boek af is en de adempauze voorbij 😉

Ik ben wel benieuwd, wie is jouw favoriete man? Of vrouw? En vooral ook, waarom?

Kom maar door…

Liefs Jantien

P.S. Als je denkt dat ik nu alle mannen over één kam scheer? Dat heb je goed gezien.

Spring naar de toolbar