­

About Jantiens ReisStijl

This author has not yet filled in any details.
So far Jantiens ReisStijl has created 433 blog entries.

Twee maanden zonder alcohol

Ik was er klaar mee. Klaar met het feit dat ik met iedere gelegenheid een drankje nam en met mijn levensstijl zijn er nogal wat ‘gelegenheden’. Gezellig lunchen met een wijntje erbij, hapje eten en een biertje, avondje stappen en een paar shotjes. Er gaat geen dag voorbij dat er geen gelegenheid is om te drinken. En ineens was het klaar voor mij toen ik twee maanden geleden op een feestje stond in Amsterdam en iedereen high of dronken was, of geen van beide maar daardoor moeite had met connecten met de rest. Ik vroeg me af waarom er toch altijd alcohol of drugs nodig is om ‘lol’ te hebben of iets gezellig te maken. Dus ik besloot dat niet meer te doen. En ik merkte ineens dat het voor mij over iets heel anders ging dan alcohol.

Saai en ongezellig

Ik vond het verrassend makkelijk. Nu ben ik nooit een grote drinker geweest en ging ik eerder ook weleens maanden zonder maar sinds ik als nomad leef was er nog geen week voorbij gegaan dat ik niet dronk. Toch heb ik er in de afgelopen maanden geen seconde over nagedacht om alsnog te drinken. Sterker nog, ik merkte dat mensen om me heen meer moeite hadden met het feit dat ik niet dronk en dat er ook aannames werden gedaan. Soms best grappig hoor. Want als je niet drinkt ben je blijkbaar saai en ongezellig, zeker tijdens je eigen verjaardag (vond ik persoonlijk best meevallen), als je niet drinkt ben je vast een health freak (not me, give me that chocolate) en als je niet drinkt is de ander zich ineens veel meer bewust van wat die weg drinkt. En ik denk dat dit de reden was dat mensen het soms niet prettig vonden en misschien zelfs dachten dat ik er een oordeel over zou hebben. Nou, dat heb ik niet wat ik begrijp heel goed hoe lekker het kan zijn om een drankje te drinken en iedereen moet daar zijn of haar eigen keus in maken. Voor mij persoonlijk was het gewoon even heel erg klaar.

Waarom zou je een afspraak met jezelf verbreken?

Wat ik merkte is hoe fijn het is als je gecommit bent aan iets. Ik had besloten het niet meer te doen en hoefde er geen seconde langer over na te denken en kwam ook niet in de verleiding. Want waarom zou je een afspraak met jezelf verbreken als de afspraak belangrijk is voor jezelf? En dat is het, ik vond dit nu belangrijk en ik vind het belangrijk dat ik mezelf kan vertrouwen op m’n keuzes. Dus behalve dat ik in de afgelopen maanden fitter was en meer gefocussed, heb ik vooral geleerd hoe krachtig een keus maken is. Het gaf me namelijk super veel zelfvertrouwen. Wat me trouwens ook nog opviel, is hoe vaak mensen alcohol (of drugs) gebruiken als excuus voor gedrag. En met mensen bedoel ik ook mezelf. “Sorry voor dat stomme berichtje, ik was dronken toen ik het stuurde,” terwijl je het met je nuchtere kop al lang had willen sturen. Wat ik mooi vond om te zien is dat ik ook debiel durf te dansen, domme berichtjes durf te sturen en mensen durf aan te spreken voor een kansloos gesprek als ik nuchter ben. Maar het verschil is dat ik me nu nergens achter verschuil en achteraf geen spijt heb en dat vond ik toch wel een lekker gevoel.

Bevestiging dat ik zo op m’n leukst ben

Veel mensen dachten dat ik een uitdaging aanging als ik ze vertelde dat ik niet drink, terwijl het voor mij helemaal geen uitdaging was en dat ook niet de reden was. Ik hoefde niet aan mezelf te bewijzen dat ik zonder alcohol kan, want ik wist dat ik met gemak kan. Het was meer een bevestiging voor mezelf dat ik op m’n leukst ben als ik mijn eigen afspraken nakom. Want ik merkte al snel dat dit niet alleen om wel of geen alcohol drinken ging, maar veel meer om voelen dat ik afspraken met mezelf nakom en belangrijk vind.

fb_img_1509124446441365107702.jpg

Dus, zoals afgesproken proost ik volgende week m’n eerste drankje na twee maanden, op de Nomad Cruise.  En waarschijnlijk de tweede. En de derde. Don’t judge, het is all inclusive 😉 Cheers!

Liefs Jantien

Hoe geef je je grens aan als nee ja betekent?

Schrijven, verwijderen, schrijven, verwijderen en uiteindelijk toch schrijven. Dit artikel zit al een hele tijd in m’n hoofd en ik heb heel lang getwijfeld of ik het wel zou delen want dit op papier zetten was al een uitdaging op zich. Maar eerder deze week vroeg iemand me, “What’s in it for you? Waarom deel je eigenlijk je persoonlijke verhalen?” Toen antwoordde ik dat het vaak niet eens om het specifieke verhaal zelf gaat, maar veel meer om het grote plaatje dat ik wil stimuleren dat mensen open en eerlijk naar elkaar (en zichzelf) zijn. Geen filters, niet beter voordoen. Ik denk dat er geen eenzamer gevoel is dan wanneer je niet echt jezelf kan zijn en je het gevoel hebt dat je niet goed genoeg bent. Ik wil graag laten zien dat iedereen zijn of haar stuggles heeft en dat hierover praten je leven direct een stuk lichter maakt. Toen ik dit uitsprak wist ik dat ik dit verhaal moest delen. Want als ik wil dat mensen durven delen, dan is het belangrijk dat ik dit zelf ook doe. Dus, here we go!

Wat als nee ja betekent?

Eerder dit jaar bleef ik bij een vriend van me logeren, ergens in een stad in Europa. Ik kende hem al een tijdje en had eerder een huis met hem gedeeld samen met een groepje nomads. Ik keek er naar uit wat tijd met hem door te brengen zoals ik dat regelmatig doe met vrienden die ik onderweg heb leren kennen. De eerste dag dat ik er was werd ik eind van de middag een beetje moe dus ik besloot even een dutje te doen voordat we uit eten zouden gaan. Ik lag op bed en werd ineens wakker omdat hij naast me kwam liggen. Ik was in de war want ik werd net wakker. Hij kroop tegen me aan en begon me te zoenen. Van mijn kant was er nooit iets tussen ons geweest en dat was ook zeker mijn intentie niet, dus ik duwde hem weg en zei dat ik dit niet wilde. Hij hield me iets steviger vast en probeerde het nog een keer. Ik duwde hem nogmaals weg en ik probeerde me dit keer uit te leggen. Ik zei hem dat ik niets met hem wilde en dat ik het niet ingewikkeld wilde maken. Hij lachte en zei dat het ook niet ingewikkeld hoefde te zijn, waarna hij opnieuw begon te zoenen. Deze keer duwde ik hem hardhandiger weg en schreeuwde nee. Hij begon opnieuw te lachen en zei, “Jantien, in mijn cultuur betekent nee ja en ja betekent ook ja,” waarna hij me nog dichter tegen hem aantrok. Ik was in shock en duwde hem van me af waarna ik vroeg wat oprotten dan betekent in zijn cultuur. Hij was volledig gepikeerd en vond dat ik overdreven reageerde. Voordat hij de kamer uitliep zei hij “De enige reden dat je vannacht hebt overleefd, is omdat ik moe was.” En hij liet me weten dat hij het nogal naïef vond van mij dat ik werkelijk dacht dat we alleen vrienden waren, want dan had hij echt niet de moeite genomen om tijd met me door te brengen.

Ik voelde vooral schaamte

Ik lag alleen op bed naar het plafond te staren en kon werkelijk niet geloven wat net was gebeurd. Gek genoeg was m’n eerste gevoel schaamte. Hoe had dit kunnen gebeuren? Had ik de verkeerde signalen afgegeven? Was ik werkelijk naïef? Had ik beter moeten weten? Ik stelde mezelf allerlei vragen over wat ik verkeerd had gedaan. Ik appte een vriendin van me over wat er was gebeurd. Ze belde direct en zei me dat ik er zo snel mogelijk weg moest. Ik stelde haar gerust en zei haar dat het vast wel veilig was. Slechts een miscommunicatie. Kan gebeuren. Ze liet me weten dat ze de hele avond bereikbaar zou zijn en dat ze het toch een prettiger idee vond dat ik daar weg zou gaan. Maar ik dacht, ik ken hem wel een beetje, hij bedoelde het vast niet zo.

Hij raadde me aan naar een psycholoog te gaan

Nadat ik me even had opgefrist besloot ik met hem de stad in te gaan en liet ik hem weten dat we hier toch even over moesten praten. Ik heb altijd een heel groot vertrouwen in mensen en dacht oprecht dat het gewoon een ongemakkelijke situatie was, maar wel eentje die niet oké was voor mij. Dus ik wilde met hem het gesprek aan over wat zijn gedrag (en ook zijn woorden) met me hadden gedaan en waarom het voor mij niet oké was. Ik had gedacht dat hij even de tijd had gehad om erover na te denken en dat hij z’n excuses zou maken en zou begrijpen dat het niet oké was. In plaats daarvan werd hij boos. Hoe had ik nou kunnen denken dat hij niks verwachtte. Hij had zelfs lunch voor me gemaakt. Nu was het allemaal tijdverspilling voor hem. En ik had gewoon geen humor dat ik niet begreep dat z’n opmerkingen als grapje waren bedoeld. Er was nog nooit een vrouw geweest die daar problemen mee had gehad. Ik was een drama queen en daarnaast was ik hooggevoelig en had ik waarschijnlijk issues dus hij raadde me zelfs aan om naar een psycholoog te gaan. Ik kon niet geloven wat ik hoorde en elke poging van mij om elkaar ergens in het gesprek te ontmoeten, maakte hem nog bozer en bozer. Al snel merkte ik dat dit verspilde moeite was, wat ik heel pijnlijk vond. Ik wilde namelijk heel graag dat hij begreep dat zijn gedrag een hele grote no-go is. En ik wilde ook dat hij begreep dat ik hem niet veroordeelde maar dat ik juist openstond voor een gesprek hierover. Het mag gek klinken, maar ik geloof dus oprecht dat mensen zelden verkeerde intenties hebben en zelfs nu geloofde ik dat zijn intentie niet verkeerd was maar dat hij niet wist hoe hij met een afwijzing om moest gaan. Maar goed, juist dat stond waarschijnlijk in de weg van een gesprek.

Ik heb dagen gepiekerd over wat ik fout had gedaan

Diezelfde avond boekte ik een ticket om het land weer te verlaten. Toen ik weg ging zei hij me nog dat ik dit tegen niemand mocht vertellen, want hij geloofde dat ik toch leugens zou verspreiden. Dit voelde als een dreigement en zei me dat hij dondersgoed wist dat hij fout was. Op het moment dat ik deur uitliep voelde ik me sterk, want ik voelde dat ik heel duidelijk m’n grens had aangegeven zonder zelf hard te worden of het vertrouwen te verliezen. Maar gedurende de week merkte ik dat het toch meer impact op me had gemaakt dan ik had verwacht. Ik bleef maar piekeren over wat ik fout had gedaan. Hoe zou ik kunnen voorkomen dat dit weer zou gebeuren? Ik sprak met een aantal mensen hierover en merkte dat ik telkens als ik m’n verhaal deed, mezelf ging uitleggen. Ik zei dingen als, “Ik had nooit de intentie… Er was nog nooit iets tussen ons gebeurd… “ Waarop ik ineens van iemand de opmerking kreeg, “Jantien, al waren jullie getrouwd. Als jij nee zegt, is het nee. Hij is hoe dan ook fout geweest als hij geen gehoor geeft aan je nee.” Dit vond ik heel fijn en krachtig om te horen, want het is waar. Ik hoef mezelf niet uit te leggen. Zodra hij over m’n grens heen gaat is dat niet goed te praten. Ik kreeg dus aan de ene kant heel veel support, wat super fijn was. Aan de andere kant kreeg ik ook reacties als “Ja, maar je bent ook een aantrekkelijke vrouw, ik snap wel dat het lastig is voor mannen,” of “Goh, het lijkt wel alsof je zulk soort situaties aantrekt.” Ik schrok hier echt van, want ik kreeg meer en meer het gevoel dat het mijn verantwoordelijkheid was, alsof ik het had uitgelokt. Daarnaast kreeg ik ook hele lieve en bezorgde reacties als “Misschien moet je niet meer alleen met mannen ergens verblijven,” of “De volgende keer moet je misschien van tevoren communiceren dat je niet meer wilt dan vrienden zijn.”

Woorden hebben een grote impact

Wat ik me realiseerde door de weken heen, is hoe grote impact woorden kunnen hebben. Wat hij me heeft gezegd is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik denk dat het heel belangrijk is dat mannen zich realiseren dat je je als vrouw heel kwetsbaar en bedreigd kunt voelen door ‘slechts’ woorden. Ik dacht later een paar keer van, Jantien, stel je niet aan. Hij heeft je fysiek geen pijn gedaan en dat is misschien waar maar ik voelde me wel zeker bedreigd. Vanaf het moment dat hij zei, nee betekent ja, was er niets wat ik verbaal nog zou kunnen doen want mijn woord telde blijkbaar niet. Dat vond ik angstaanjagend en maakte me onzeker. Ik heb later ook meerdere keren gedacht, ik ben een volwassen vrouw en sta stevig in m’n schoenen en toch raakt het me. Wat als ik achttien was geweest? Of wat als ik even niet lekker in m’n vel zat?

Ook de woorden van je omgeving kunnen grote impact op je hebben. Al ben ik ervan overtuigd dat ze stuk voor stuk goed bedoeld zijn, ze kwamen er allemaal op neer dat ik iets moest veranderen. Ik mocht er dus niet meer leuk uitzien. Ik moest dan ook niet zomaar bij mensen logeren en ik moest van tevoren beter communiceren wat m’n intenties zijn. Ik realiseerde me dat onze hele maatschappij hier eigenlijk op ingesteld is. Ik schreef een tijd terug nog een artikel over loverboys en dat kwam eigenlijk op hetzelfde neer. In plaats van dat we het probleem aanpakken, namelijk dat we elkaar niet altijd voldoende respecteren en begrijpen, wordt er vanuit het gevolg gehandeld. Dit vind ik een hele onlogische en ongezonde aanpak en ik heb ook heel bewust besloten dat ik hier niet in mee wil. Ik wil niet handelen vanuit angst. Ik wil mensen blijven vertrouwen en ik denk dat dit een hele bewust keus kan zijn. Op dit moment zit ik in Valencia bij een man van 1.90 m. in het appartement en toch voel ik me veilig en vertrouw ik hem voor honderd procent. Ik kies ervoor te blijven handelen vanuit vertrouwen, simpelweg omdat dit volgens mij de enige weg is naar vrijheid. Ik geloof er ook in dat wanneer je mensen je vertrouwen geeft, ze over het algemeen de neiging hebben dit vertrouwen niet te beschadigen. Ik denk dat het de korste en meest liefdevolle weg is naar fijne relaties.

Geen nee voor een antwoord accepteren is geromantiseerd

Ik denk trouwens dat dit pushen als iemand nee zegt en elkaars grenzen overgaan, ons heel erg geleerd is en vooral ook geromantiseerd is. Je ziet het in films, in boeken en verhalen. Accepteer geen nee als antwoord. De sterke mannen (en vrouwen) krijgen wel wat ze willen. Ga ervoor. Mannen die vrouwen overtuigen om bij hun te zijn want uiteindelijk zal ze inzien dat hij de goed is voor haar. Het lijkt erop alsof het een heldhaftig iets is om te doen, terwijl het in de praktijk vaak eng is en heel erg ongepast. Als iemand een grens aangeeft, dan is deze accepteren het meest heldhaftige wat je kunt doen.

Leren grenzen aangeven 

Ik vind het trouwens belangrijk om ook te delen dat ik denk dat wij vrouwen hier ook een hele belangrijke rol in hebben. Het is namelijk niet alleen zo dat mannen de grenzen van vrouwen overschrijden, het gebeurt andersom ook en we zouden hier geen dubbele maatstaf in moet hebben. Nee is nee, period. Daarnaast vind ik het heel belangrijk dat we leren onze grenzen aangeven. Ik hoor namelijk weleens van mannen dat vrouwen meestal toch beginnen met nee zeggen. Ik denk dat we dit heel erg in de opvoeding hebben meegekregen, want je wilt niet makkelijk of ‘goedkoop’ zijn. Dus je houdt eerst af, terwijl je eigenlijk wel wilt. Uiteindelijk maakt dit het voor een man natuurlijk ook bijna onmogelijk om het goed te doen, want wat wil iemand nou? Volgens mij hebben we hier met z’n allen nog een hele grote stap te zetten. Ik droom ervan dat er een dag komt dat wij vrouwen compleet open durven zijn over onze seksuele behoeftes en dat we elkaar daar niet meer op afrekenen. Er bestaat niet zoiets als een slet en ik hoop dat wij als vrouwen elkaar hierin ook meer kunnen aanmoedigen in plaats van labelen. Ik zie dit echt als onze verantwoordelijkheid.

Ik hoop dat dit artikel een klein beetje bijdraagt aan het dichter bij elkaar brengen van mensen en het gevoel dat je je niet hoeft te schamen, of er nou iemand over jouw grens heen is gegaan of jij over die van iemand anders. Het gaat erom dat we elkaar beter begrijpen zodat dit in de toekomst niet meer gebeurt. Daarvoor moeten we met elkaar het gesprek aan, hoe eng dat ook is.

Het leven heeft geen filters nodig

Tot slot wil ik trouwens eens uitspreken hoe dankbaar ik ben dat er de laatste tijd zoveel mensen naar me toe zijn gekomen of me hebben bericht om me te bedanken voor het delen van mijn kwetsbare verhalen. Het moedigt me aan dit soort verhalen te blijven delen. Soms vraag ik me namelijk echt af waar ik mee bezig ben, altijd maar mijn leven delen op internet. Maar ik blijf het doen omdat ik werkelijk geloof dat verhalen ons dichter bij elkaar brengen. Het leven heeft geef filters nodig.

Schijven, verwijderen, schrijven, verwijderen, schrijven en delen.

Liefs Jantien

Change is in your hands

Vorig jaar geleden schreef ik een artikel over het gebruik van kobalt in mobiele telefoons. Op dat moment was ik me net bewust geworden van de kinderarbeid die erachter schuil gaat en besloot ik, de volgende keer als ik een nieuwe telefoon nodig heb, dan kies ik dit bewust. Ik wil geen bedrijven financieren waarvan ik weet dat ze gebruik maken van kinderarbeid. Na een beetje inlezen was ik er al snel uit dat de Fairphone de beste keus zou zijn. Een Nederlands bedrijf dat een duurzame en eerlijke telefoon heeft ontwikkeld.

Afijn, nu had ik een nieuwe telefoon nodig en ik merkte aan mezelf dat ik toch weer smoesjes aan het verzinnen was. Want is ie wel net zo fijn als een iPhone? Hoe is de camera? Maar dat is niet handig met m’n Macbook. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar van de week bedacht ik me ineens dat die smoesjes allemaal bullshit zijn. Als je wilt dat er iets verandert in een bepaalde industrie, dan ben je daar als consument ook verantwoordelijk voor. Ik kan natuurlijk zeggen dat ik het zielig vind en dat het anders moet, of ik kan gewoon een bedrijf steunen dat hier precies hetzelfde over denkt.

Dus, ik besloot voor vertrek nog snel een Fairphone aan te schaffen. Het is namelijk een Nederlands bedrijf dus wel zo handig om het in Nederland te kopen. Zoals het meestal gaat zodra ik een knoop doorhak, moet dat halsoverkop gebeuren. Ik belde Tim van iFIXpoint op of ie er eentje voor me had en hij bestelde er direct eentje (had ik ook kunnen doen maar ik ben een luie draak en vind het fijn dat het geregeld wordt). Dus een dag later had ik hem in m’n hand. Ik opende de telefoon en zag op het scherm: ‘change is in your hands’. Dat voelde goed.

Ik heb nog geen idee of ie verder fijn werkt, maar op het eerste gezicht lijkt ie me helemaal prima. Gemaakt van kunststof in plaats van glas, dus niet kapot te krijgen en daardoor extra duurzaam. Tim vertelde trouwens dat ik de eerste was die er ooit naar vroeg. Dit vond ik opvallend. Ik vind het zelf echt te gek dat er gewoon een Nederlands bedrijf is dat de nek uitsteekt en beslist, zo doen we het niet langer. Wij willen hierin verschil maken. Alleen daarom vind ik het al belangrijk en fijn dat ik voor de Fairphone heb gekozen want uiteindelijk moeten we met z’n allen zulk soort veranderingen doorvoeren.

Liefs Jantien

Minder apps op m’n telefoon; meer tijd voor mezelf

Een aantal weken geleden was ik er ineens klaar mee. Facebook, Instagram en LinkedIn op m’n telefoon. De tijd die ik doorbracht starend naar m’n scherm vond ik te groot en veel te weinig opleveren. Sterker nog, het leverde me zelden tot nooit een goed gevoel op. Waarom zou ik dit nog doen, vroeg ik mezelf af. Daar had ik geen goed antwoord op dus ik flikkerde in een dag alle apps van m’n telefoon die me in principe niets brachten en alleen maar tijd of energie kosten. Dit heeft me zoveel opgeleverd. Benieuwd hoe het me bevalt met minder apps op m’n telefoon?

Tijd verdoen op je telefoon

Ik vind tijd iets heel belangrijks en ik probeer altijd bewuste keuzes te maken. Waar en met wie wil ik m’n tijd bijvoorbeeld doorbrengen? Ondanks dat ik hier mee bezig ben, merkte ik dat ik soms toch tijd zat te verdoen met doelloos scrollen op Facebook en Instagram of m’n mail nog vlak voor bedtijd te openen waardoor ik weer klaarwakker was. Ik zou mezelf niet heel erg verslavingsgevoelig noemen maar als je je telefoon bij de hand hebt is het gewoon te makkelijk om hem er nog even bij te pakken, wat dingen te checken en een uur later je te bedenken dat je eigenlijk vroeg had willen slapen. En het vervelendste van alles vond ik dat het me niet eens een goed gevoel gaf.

De verleiding weghalen

Wat ik trouwens al jaren doe als ik samen met iemand ben, is geen telefoon in de slaapkamer. Als de telefoon belangrijker is dan je gezelschap, dan heb je verkeerd gezelschap. En ik weiger te concurreren met een telefoon. Verder had ik thuis altijd de routine dat ik m’n telefoon op vliegtuigstand zette vanaf 21.00 totdat ik ‘s ochtends m’n ochtendwandeling met de hond had gehad en m’n ontbijt op was. Dit werkte heel erg goed! Maar nu ik als digital nomad minder routine heb, merkte ik dat ik soms toch weer (in mijn ogen) teveel met m’n telefoon bezig was. En ik ben ervan overtuigd dat van een verslaving afkomen het beste werkt door de verleiding weg te halen. Je kunt niet alleen op discipline vertrouwen en waarom zou je ook?

Ik was er echt klaar mee

Dus, hoog tijd om alle onnodige apps van m’n telefoon te flikkeren. Ik denk dat ik er zo klaar mee was, dat het me helemaal geen pijn deed en ik per direct opluchting voelde. Vooral omdat bij mij werk en privé nog wel eens door elkaar loopt. Ik post voornamelijk werkgerelateerd en ben daarom eigenlijk altijd als ik m’n telefoon bij de hand heb met werk bezig. Ineens was dat niet meer zo, zonder Facebook, Instagram en LinkedIn. M’n mail gebruikte ik trouwens al een tijdje niet meer op m’n telefoon. Er gaat niemand dood als ik mailtjes niet voor bedtijd nog lees.

Ontdekking: scrollen door de Bankieren app werkt niet echt

Het duurde ongeveer een dag voordat het erin zat dat ik m’n telefoon echt niet hoef te pakken als ik geen berichtjes of telefoontjes heb, want scrollen door apps als Airbnb, Spotify of Bankieren, dat werkt niet echt kwam ik achter. Ondertussen gebruik ik m’n telefoon alleen voor het hoognodige en het grappige is, nu hoef ik hem alleen nog om de dag op te laden! Iedereen zit altijd zo te zeuren (inclusief ik voorheen) dat de batterij tegenwoordig niet meer lang meegaat, maar als je niet telkens onnodig je telefoon pakt en op de achtergrond apps hebt die blijven laden, dan valt dat allemaal best wel mee.

Trouwens, nog iets wat me is opgevallen sinds ik zelf m’n telefoon een stuk minder gebruik, is hoeveel de mensen om me heen met hun neus in de telefoon zitten (en ik dus waarschijnlijk voorheen ook). Ik was altijd gewend dat als er een momentje is wanneer iedereen de telefoon pakt, ik dat hersenloos ook deed, want wat anders? Maar nu heb ik niets meer om naar te kijken en valt het dus veel meer op hoeveel tijd mensen op de telefoon doorbrengen.

Wat het me heeft opgeleverd

Wat het mij persoonlijk heeft opgeleverd is dat ik nu nog meer rust heb gecreëerd voor mezelf. Ik hoef niet iedere minuut van de dag op de hoogte te zijn van waar iedereen mee bezig is. Het geeft me alleen maar het gevoel dat ik ergens anders zou moeten zijn dan waar ik ben en daar heb ik geen drol aan. Ik heb in de afgelopen weken heel gefocust gewerkt en kon me ook gerust vermaken door een uur op een rots te zitten mediteren of nadenken over mezelf en mijn dromen en doelen in plaats van afgeleid te zijn door die van iemand anders. Ik ga bewuster en gerichter om met m’n tijd en de informatie die op me afkomt. Ik beslis wanneer ik wat binnenlaat en dat voelt heel krachtig en werkt heel effectief.

Welke apps ik wel gebruik

Ik ben trouwens geen social media hater. Ik wil alleen liever dat ik de apps gebruik in plaats van zij mij. Ik gebruik nu Facebook en LinkedIn en m’n mail alleen nog op m’n laptop en dat is dus vaak werkgerelateerd. Verder hoef en wil ik er ook niet telkens mee bezig zijn. Nu heb ik alleen nog maar apps op m’n telefoon die me echt iets brengen. Een aantal daarvan: Spotify (kan en wil niet zonder!), Airbnb (duidelijk verhaal), Audible (luisterboeken), Netflix (fijn om docu’s te kijken onderweg en me toch nog nuttig te maken), Uber (eerste levensbehoefte tijdens het reizen). En dit was het echt zo ongeveer. Veel meer heb ik op dit moment niet nodig en het fijne is, in al deze apps valt niets te scrollen en heel veel te halen. Perfect!

Ik bedenk me nu pas, aan het einde van dit artikel, dat dit weer precies past bij mijn minimalistische levensstijl. Meer met minder. Meer tijd voor mezelf met minder apps op m’n telefoon. Alsof het zo moest zijn.

apps

Liefs Jantien

Mijn eerste coliving ervaring in de Provence

Ik had er al eerder van gehoord maar tot nu toe was het er nog niet van gekomen om het uit te proberen: coliving. Samenleven met een groep digital nomads op een plek waar alles voor je verzorgd is; een slaapplek, een werkplek, eten en drinken en een leuke groep mensen om je heen. Maar, anders dan een hotel! Zie het als een tijdelijk thuis met een tijdelijke familie. In de afgelopen weken heb ik het uitgeprobeerd in de Provence. Ik laat je weten wat ik ervan vind!

Hier heb ik tweeënhalve week doorgebracht

provence5 provence29

De coliving waar ik verbleef ligt in de Provence in Frankrijk, een half uurtje rijden vanaf het dorpje Forcalquier, letterlijk in de middle of nowhere. Het laatste stuk moesten we zelfs met een 4×4 omdat de weg bijna onbegaanbaar is. Waarom ik hiervoor had gekozen? Omdat ik als digital nomad bijna altijd in steden woon, simpelweg omdat daar alle voorzieningen perfect zijn om te werken. Leuke coworkings, accomodaties, koffiebarretjes, veel mensen, goed internet en zo kan ik nog wel doorgaan. Maar goed, altijd zoveel prikkels om je heen kan ook vermoeiend zijn, dus ik had zin in natuur en dat heb ik hier gekregen.

Ik werd trouwens getipt door een vriendin van me die al in de coliving in de Provence zat, dus vandaar dat ik ervan wist. Ik heb heel erg last-minute (lees s’nachts en de volgende dag was ik er al) besloten om te gaan. Ik kwam ‘s avonds laat aan en voelde direct al de rust, stilte en frisse lucht. Heerlijk! Toen ik de volgende ochtend wakker werd liep ik naar buiten om het uitzicht over de bergen te bekijken. Toen ik me omdraaide naar het huis kreeg ik direct kippenvel. Ik realiseerde me ineens dat ik vorig jaar een vision board had gemaakt en dat er een huis op stond dat precies leek op de villa hier. Hoe bizar!

Focus focus focus

Wat ik zo fijn vond aan de afgelopen weken in de coliving, is dat ik nergens anders over na hoefde te denken dan m’n werk, m’n gezondheid en m’n plezier. Alles was verder namelijk al geregeld dus ik kon me volledig focussen. Er waren continue leuke en inspirerende mensen om me heen zonder dat het te druk was. We waren met een klein groepje van tussen de vier en zes personen. Perfect, want we hadden allemaal onze eigen kamer en genoeg privacy om ons terug te trekken maar ook voldoende mensen om mee te sparren, te koken en bij het zwembad te hangen.

provence28

Perfecte locatie en groep mensen

De coliving wordt gerund door Rod Cook wie ik op de Nomad Cruise had gezien maar eigenlijk nooit echt had gesproken. Het is zijn missie om mensen die veel onderweg zijn toch een gevoel van thuis te geven. Dat lukt hem goed, want ik voelde me helemaal thuis. Ik had echt het idee dat we een familie waren hier. Iedereen de vrijheid om te doen waar die zin in heeft, maar ook voor elkaar koken en urenlange gesprekken bij de open haard.

Ik weet dat veel colivings juist in steden zitten en dat heb ik dus nog nooit geprobeerd, maar ik vond deze locatie perfect. Juist omdat je normaal niet zo makkelijk in je eentje in een hutje op de hei gaat zitten maar met je tijdelijke familie is het juist hartstikke leuk.

provence1 provence4 provence24

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

provence21

Mijn dagritme in de coliving

De meeste dagen heb ik geen wekker gezet maar werd ik wakker van het licht dat door m’n raam scheen en begon ik lekker met een wandeling in de natuur. Daarna ontbijtje, en aan het werk. Wat ik fijn vond is dat we regelmatig de werkdag begonnen met een focusgroep en allemaal onze doelen stelden voor de dag zodat we extra productief waren. Terwijl iedereen achter de laptop aan het werk was maakte Rod telkens een heerlijke lunch voor ons klaar en hadden we een korte pauze om daarna nog even te knallen zodat we de laatste uurtjes in de zon bij het zwembad konden doorbrengen. In de weekenden gingen we er lekker op uit om wat in de omgeving te zien, lekker te hiken of een terrasje te pakken.

calonq provence13 provence19 provence31

Ik voelde me helemaal op m’n plek hier in de coliving in de Provence en ik kan het echt iedereen aanraden! Voor mij was het super goed voor m’n productiviteit en ik werd totaal niet afgeleid door onzin of fomo. Ik zou het zeker nog eens doen!

Heb jij al weleens in een coliving gewoond? Waar was je en wat vond je ervan?

Liefs Jantien

Visum voor Australië aanvragen

Of je nou op vakantie wilt, een tijd wilt backpacken of ook wilt werken, je hebt hoe dan ook een visum nodig als je naar Australië gaat. Gezien ik een jaar in Australië heb rondgereisd en gewerkt krijg ik nog regelmatig vragen van mensen over hoe het nou precies zit. Hoe vraag je gemakkelijk een visum voor Australië aan en wanneer mag je met dit visum ook werken? Ik leg het uit!

Als Nederlanders hebben we het geluk met een van de ‘beste’ paspoorten ter wereld want voor ons is een visum aanvragen in de meeste landen een fluitje van een cent. Vaak krijg je bij binnenkomst een stempel voor 90 dagen en hoef je pas daarna actie te ondernemen als je langer wilt blijven. Voor Australië is dit anders. Je moet hoe dan ook een visum aanvragen maar gelukkig is dit wel zo gepiept.

solo-reis-australie

Reizen tot 90 dagen

Als je op vakantie wilt of rondreizen in Australië en van plan bent niet langer dan 90 dagen te blijven, dan is het het makkelijkst om een e-Visitor visum aan te vragen. Hiermee mag je 12 maanden blijven, waarvan 90 dagen aaneengesloten. Als je tussendoor dus even het land verlaat dan krijg je opnieuw toestemming voor 90 dagen totdat de 12 maanden vol zijn. Met dit visum mag je rondreizen, op zakenreis of vrijwilligerswerk doen en zelfs een korte training of studie doen. Dit visum geldt overigens alleen voor Nederlanders en Belgen en de kosten zijn 14,95 per persoon. Het fijne is dat je dit visum voor Australië heel gemakkelijk online kan aanvragen.

Kies het juiste visum

Er is overigens nog een ander soort visum; het eTA Australië. Dit kan een beetje verwarrend zijn, want welk visum heb je nu nodig? Voor Nederlanders en Belgen volstaat het e-Visitor visum, welke exact dezelfde voorwaarden heeft als het eTA Australië, alleen een stuk goedkoper is (win!). Voor zowel het eTA als het e-Visitor moet je aan een aantal voorwaarden voldoen. Ik zet ze hier even op een rijtje:

  • Je paspoort is nog ten minste 6 maanden geldig
  • Je hebt een Nederlandse of Belgische zorgverzekering
  • Je hebt geen tuberculose op het moment dat je naar Australië reist
  • Je gaat in Australië geen studie of training volgen die langer dan 3 maanden duurt
  • Je bent niet veroordeeld voor een totaal van meer dan 12 maanden gevangenisstraf
  • Je verkoopt tijdens je reis geen diensten of goederen aan Australische consumenten
  • Je hebt geen openstaande schulden bij de overheid van Australië

Working Holiday Visum Australië

Zelf ben ik een jaar in Australië geweest en wilde ik onderweg ook kunnen werken. Daarom heb ik toentertijd een Working Holiday Visum aangevraagd. Met dit visum mag je 12 maanden rondreizen en werken in Australië, waarvan 6 maanden voor dezelfde werkgever. Je mag tussendoor het land een onbeperkt aantal keer verlaten en opnieuw betreden. Dit visum kun je overigens alleen aanvragen als je tussen de 18 en 31 jaar oud bent en kunt aantonen dat je tenminste 5000,- AUD op je rekening hebt staan. Met dit visum mag je alleen ongeschoold en fysiek zwaar werk doen, zoals in de agrarische sector of (mijn)bouw.

western-australia

Wanneer vraag je het visum aan?

Een visumaanvraag is zo gepiept, dus in principe kun je het kort van tevoren doen. Ik kan me herinneren dat m’n reisgenootje het aanvroeg en de volgende dag z’n visum al in de mail had. Ik, daarentegen, moest eerst longfoto’s laten maken om te kunnen laten zien dat ik geen tuberculose had. Ik was namelijk daarvoor nog een keer naar Zuid Afrika geweest, dus ik denk dat dit ermee te maken had. Het heeft bij mij dus een paar weken geduurd voordat ik alles geregeld had. Daarom zou ik adviseren het op tijd te doen als je toch al weet dat je gaat. Wel zo prettig als het gewoon geregeld is. Maar schiet niet in de stress, want foto’s moeten maken is wel echt uitzonderlijk.

Ik hoop dat je nu een beter beeld hebt van de opties en duidelijk hebt welke optie bij jou past. Je kunt het visum heel gemakkelijk online aanvragen, ongeacht welke optie je kiest. Dat geldt tegenwoordig overigens voor alle visums in verschillende landen. Met een Nederlands paspoort volstaat vaak gewoon een stempel bij aankomst, maar zo niet, dan hoef je er de deur niet voor uit.

Nog wat tips voor Australië

Wil je je reis naar Australië verder plannen? Ik heb nog wat leuke tips voor je!

De 20 mooiste plekken in Australië
Zo vind je snel werk in Australië
Zo heb je altijd zon tijdens een jaar Australië
De mooiste stops tijdens de Great Ocean Road
De beste vervoersopties Down Under
Waarom Australië op je bucketlist thuishoort
Hoe overleef je de outback?
Wat te zien en doen in Tasmanië?
20 herkenbare dingen voor backpacken in Australië
De meeste gevaarlijke dieren in Australië en tips voor als je ze tegenkomt!

cradle-mountain

Tasmanië 🙂

Veel plezier en succes met de voorbereidingen!

Liefs Jantien

Dit is een gesponsord bericht in samenwerking met visumbuiteland.nl. 

Meer met minder; mijn minimalistische leven

Twee weken geleden verkocht ik mijn laatste bezit dat niet in m’n koffer past; m’n auto. Ondanks dat het ding al een jaar stilstond, deed het me toch even pijn om hem te verkopen. Ik doe er alles aan om meer vrijheid te creëren in m’n leven en wat heeft mij Cliootje me veel vrijheid gegeven. Maar goed, het paste niet in m’n koffer, dus het moest weg. Zo heb ik de afgelopen tijd veel keuzes gebaseerd op minder in plaats van meer en ik merk nu al dat het me meer oplevert. Benieuwd hoe ik dat doe en of het ook iets voor jou zou kunnen zijn? Ik vertel je meer over mijn overwegingen!

Genieten van wat er is

Ik denk dat onze maatschappij zo is georganiseerd dat je altijd het gevoel hebt dat je niet genoeg hebt en misschien zelfs niet genoeg bent. ‘Koop dit product en je voelt je beter.’ We zijn er zo aan gewend geraakt dat het misschien niet eens meer opvalt. Het is volledig geaccepteerd maar dat betekent niet dat het gezond is. Het zorgt er namelijk voor dat het steeds moeilijker wordt om tevreden te zijn met wat je hebt en je blijft altijd bezig met wat er nog mist. Ergens zorgt dat voor een drive om altijd vooruit te willen, waar in principe niets mis mee is, zolang je ook nog maar kunt genieten van wat er al wel is.

Maakt het m’n leven makkelijker of leuker?

Afijn, ik heb gelukkig nooit heel veel waarde gehecht aan dingen. De huizen waarin ik woonde waren altijd heel praktisch ingericht en het enige waar ik m’n geld aan uitgeef zijn dingen die in dienst staan van mij in plaats van andersom. Maar toch heb ik besloten hier nog meer alert op te zijn. Sinds ik als digital nomad leef kan ik simpelweg niet veel meenemen waardoor ik ook kritisch word op wat ik aanschaf. Zo is een paar nieuwe schoenen voor mij helemaal niet logisch, want ik kan maar twee paar mee en daarvan is er sowieso al eentje een paar hardloopschoenen. Bij alles wat ik aanschaf moet ik dus overwegen of het een logische aanschaf is en of het m’n leven makkelijker of leuker maakt op de lange termijn. En dat is voor mij een maatstaf geworden.

Soms moet iets gewoon weg

Ondertussen kan ik mezelf al wel een minimalist noemen denk ik. Hier ben ik eigenlijk nooit bewust mee bezig geweest maar het is meer een gevolg van de waarden waarnaar ik leef; vrijheid, vertrouwen en verbinden. Voor al deze dingen zijn geen spullen nodig. Het is niet zo dat ik een die-hard minimalist ben die vindt dat iedereen minimalistisch zou moeten leven. Maar ik denk wel dat het goed is dat we er allemaal wat meer bij stilstaan waar we ons geld in investeren, want het heeft veel invloed op de maatschappij en het milieu waarin we leven. Het punt is dat mensen vaak denken dat de kwaliteit van leven afhangt van de spullen die je hebt. ‘Als ik die nieuwe telefoon heb, of dat paar nieuwe schoenen, dan ben ik nog gelukkiger.’ En het kan zijn dat spullen je leven leuker of makkelijker maken en als dat zo is, koop het dan! Maar ik denk alleen dat het in veel gevallen niet zo is. Ik vraag me dus bij iedere aankoop af; heb ik het echt nodig? Maakt dit me op langere termijn gelukkiger? Maakt het m’n leven makkelijker? Kijk, als ik een nieuwe laptop koop waar ik jaren mee vooruit kan en die m’n leven makkelijker maakt, dan zie ik dat als een geweldige investering en word ik heel blij als ik het koop. Maar als ik een auto houd, puur en alleen om het ‘schijn idee’ dat het me nu nog vrijheid brengt, dan houd ik mezelf voor de gek. Dus dan moet het gewoon weg.

minimalistisch

Deze mindset heeft m’n leven verrijkt

Ik word tegenwoordig zelden afgeleid door dingen die ik nog wil hebben omdat de dingen die ik echt nodig heb er al zijn en als ik echt denk dat iets me gelukkiger maakt, dan investeer ik erin en anders kan ik steeds makkelijker laten liggen. Ik heb echt het gevoel dat deze mindset m’n leven verrijkt, want ik ben veel meer bezig met wat er al is.

Minder is meer

Behalve dat dit geldt voor spullen, geldt dit ook voor waar je je energie in steekt. Ik vind duizend dingen leuk en kan soms best moeite hebben met focus houden maar ik merk dat hiervoor ook geldt, minder is meer. Hoe meer ik durf te kiezen wat wel of niet bij me past, hoe meer het me oplevert. Altijd maar groter, beter en meer is niet de weg naar meer succes of geluk. Juist durven kiezen voor wat bij je past en nee durven te zeggen tegen dingen die je op de lange termijn niets opleveren, dat brengt je verder.

Tot zover ben ik heel blij met m’n minimalistische leven dat ik per ongeluk (of misschien stiekem toch wel heel gericht) heb gecreëerd. Ik ben benieuwd hoe bewust jij met je geld, spullen en tijd omgaat? Geloof jij ook in meer met minder?

Liefs Jantien

Een jaar als digital nomad; wat heeft het me opgeleverd en wat wil ik anders doen

De nacht voordat ik vertrok schrok ik ineens wakker en raakte ik in paniek. What the fuck was ik aan het doen?! Alles opgezegd en van plan om voor onbepaalde tijd te vertrekken om te zien of ik onderweg m’n werk zou kunnen doen. Relatie uit, geen huis meer, zelfs de hond moest ik achterlaten bij m’n ouders. Waarom was dit ook alweer een goed idee? Ondertussen leef ik al een jaar als digital nomad, zonder vaste thuisbasis. Tijd om even te relativeren en analyseren (omdat ik daar zo van houd). Wat heeft het me opgeleverd? Wat lever ik ervoor in? En wat wil ik vanaf nu anders doen?

Waar het avontuur begon

Afscheid nemen was shit, zoals bij alle eerdere reizen die ik had gemaakt. Al was dit nog net iets heftiger want ik had niet het plan om werkelijk terug te komen. Toen m’n vriendin me oppikte om me naar het vliegveld te rijden en ik m’n neefjes en nichtjes, zussen, broer, ouders en hond in de achteruitkijkspiegel van de auto kleiner zag worden, bleven de tranen vloeien. Aangekomen in Spanje voelde ik me nog altijd kut maar gelukkig had ik niet veel tijd om na te denken, want ik ging mee met de Nomad Cruise. Onder het motto, fake it till you make it, ging ik met een lach op m’n gezicht het schip op. Twee weken cruisen vanaf Spanje naar Panama met allemaal nomads en ondernemers.

digital-nomad

Vanaf het moment dat ik voet op het schip zette hoefde ik niet meer te faken. Wat een fantastische ervaring! Mijn hele angst om deze levensstijl vorm te geven was in een keer overboord. Ik had me geen betere kickstart van m’n digital nomad leven kunnen voorstellen. Het was de perfecte bubbel met alles wat ik belangrijk vind in m’n leven. Vrijheid, ondernemen, gelijkgestemde mensen, goed eten en drinken en prachtige zonsondergangen. Het hakte er dan ook wel even in toen ik aankwam in Panama en ineens zonder plan stond. Wat nu?

Gelukkig was de nomad bubbel er niet alleen op de cruise. Vanaf Panama ging ik naar Costa Rica en Colombia, waar ik nog altijd met nomads zat en super zat te genieten van de ochtenden werken en de middagen er op uit of uitvogelen hoe ik m’n onderneming nu op zou zetten. Ik had eerst nog wel een beetje budget om ook werkelijk uit te vogelen wat ik wilde, dus dat gaf rust. Maar dat duurde niet heel lang. Al was het levensonderhoud een stuk goedkoper dan in Nederland, als er weinig binnenkomt dan dalen de cijfers op je bankrekening op een gegeven moment toch echt.

Eenmaal in Colombia voelde ik wel echt de druk om er iets van te maken. Het feit dat ik een (eindelijk) goedlopende onderneming in Nederland achterliet en weer opnieuw moest beginnen was wel shit. Ik wist namelijk dat ik in Nederland net een groot netwerk had opgebouwd, maar goed ik promootte de Achterhoek, wat een beetje lastig gaat vanuit Colombia. Ik heb maanden lang keihard gewerkt om iets op te zetten maar vond het heel moeilijk er werkelijk structuur in te krijgen en de vinger erop te leggen wat ik nou exact zou kunnen aanbieden als schrijvende nomad.

Ik hoef het niet alleen te doen

Deze zomer heb ik besloten hulp in te schakelen en toen viel alles ineens op z’n plek. Lucia de Boer, wie ik op de Nomad Cruise had leren kennen, begon me te coachen. Sindsdien heb ik heel duidelijk wat ik onderweg kan aanbieden en waar ik echt verschil in wil en kan maken. Dat is zo’n opluchting, want het geeft me ineens heel veel stabiliteit in mijn gigantisch onstabiele leven. Iets waar je echt voor kan gaan en een stabieler inkomen zijn daarin wel belangrijk voor me. Als jij ook merkt dat je telkens loopt te zoeken en rommelen en denkt dat je het allemaal alleen moet doen, dat hoeft dus niet. Je kan gewoon Lucia (of iemand als Lucia) inschakelen!

Waar ben ik in een jaar tijd geweest?

Afijn, ondertussen is het jaar bijna rond en heb ik een hele lijst aan landen bezocht. Van Spanje naar St. Kitts, Curaçao, Aruba, Panama, Costa Rica, Colombia, Brazilië, Nederland, Spanje, Malta, Griekenland, Bulgarije, Duitsland, Nederland, Hongarije, Oekraïne, Hongarije, Slovenië, Hongarije, Nederland en nu Italië met Frankrijk, Spanje en Brazilië weer op komst. Het is bizar hoe mijn leven er nu uitziet en ik had dit werkelijk nooit durven dromen. Ik weet dat er mensen zijn die al in de stress schieten als ze er aan denken, maar ik geniet echt van de vrijheid en mogelijkheden die het met zich meebrengt.

Wat heeft het me gebracht?

Ik denk dat het belangrijkste wat ik hiervan heb geleerd is dat ik het niet alleen hoef te doen. Ik kan best heel zelfstandig zijn en ook het idee hebben dat ik het allemaal alleen moet uitzoeken, maar er zijn zoveel mensen onderweg die me weer verder willen en kunnen helpen. Nomads zijn super behulpzaam en we maken er echt samen iets moois van. Dat is een heel fijn idee. Verder merk ik opnieuw hoe belangrijk vertrouwen is. Vertrouwen dat het altijd wel weer goed komt, vertrouwen in de mensen om je heen en in jezelf. Mijn levensstijl brengt heel veel onzekerheden met zich mee maar ik weet altijd zeker dat ik er niet alleen voor sta en dat ik best heel sterk ben. Het afgelopen jaar heb ik behoorlijk wat uitdagingen op m’n bordje gehad en ik zat er soms helemaal doorheen maar ik ben altijd blijven staan voor wat ik belangrijk vind en daar ben ik gewoon super trots op en heel blij mee! Ik kan soms bijna niet geloven hoe mijn leven is verrijkt met zoveel nieuwe ervaringen en mensen om me heen die net zo vrij in het leven staan als ik.

Wat lever ik ervoor in?

Zoals ik zei, had ik in Nederland natuurlijk net alles lopen. M’n boek was pas uit, ik kreeg veel nieuwe opdrachten en ineens heb ik dat allemaal laten vallen dus het was echt wel een groot risico wat ik nam (al zag ik het niet zo). Ik denk dat als je iets heel graag wilt je niet zo bezig bent met risico’s maar veel meer met de stip op de horizon en dat waar je naartoe wilt. Mijn blik was op oneindig. Gaan met die banaan. Maar behalve werk, heb ik er wel meer voor moeten inleveren of aanpassen. Ik schreef een tijd terug al eens dat het zo lastig is om relaties goed te onderhouden als je er bijna nooit bent. Het kan wel hoor, maar daar heb ik wel echt m’n weg in moeten vinden. Je bent simpelweg niet overal bij en je kunt niet met iedereen intensief contact onderhouden. Er is bij mij veel veranderd en ik heb daar best wel moeite mee gehad maar ondertussen geloof ik dat ik hier balans in heb gevonden en de draai te pakken heb. Ik doe het op mijn manier en voor mij voelt het goed nu.

Wat ga ik anders doen?

Ik zag dit eerste jaar echt als een groot uitprobeersel. Een beetje spelen met de mogelijkheden. Dat heb ik ook gedaan, ik ben er vol ingedoken en dat was helemaal fantastisch, maar het was ook best vermoeiend. Ondanks dat ik de vrijheid heel belangrijk vind wil ik proberen om het komende jaar iets meer lijn te krijgen in wat ik aan het doen ben. Voor mijn onderneming ben ik hier al mee bezig. Ik weet nu heel duidelijk wat ik aanbied; ik schrijf bedrijfsverhalen. En ik weet waar ik voor sta; meer jezelf durven laten zien en minder labels of ‘zoals het hoort’. Voor mezelf persoonlijk wil ik ook iets sterker m’n eigen plan trekken. Afgelopen jaar was nogal overweldigend en ik vond alles fantastisch waardoor ik ook overal bij was en van hot naar her vloog. Dit jaar wil ik iets bewustere keuzes maken als het op bestemmingen aankomt en met wie ik eigenlijk mijn tijd wil doorbrengen. Ik wil bewust kiezen voor een aantal mensen thuis en voor de mensen onderweg. Ik zie het als een mooie uitdaging om hier wat meer balans in te krijgen zodat ik wat meer mijn eigen stabiliteit kan creëren in mijn hectische leven.

Spijt?

Ik kreeg laatst van iemand de vraag of ik ooit spijt heb gehad van mijn keus om nomad te worden. Eerlijk? Geen seconde. Uiteraard vraag ik mezelf weleens af wat ik toch aan het doen ben als ik weer afscheid moet nemen en in tranen in een vliegtuig zit. Maar ik weet ook dat dit helemaal bij me past en ik veel liever hectiek heb dan teveel zekerheid en dat ik ervan houd als ik niet weet wat de dag, de week of mijn leven me brengt. Dus tot nu toe neem ik de consequenties graag voor lief.

Ik kan niet wachten om te ontdekken wat het komende jaar als digital nomad me gaat brengen!

Liefs Jantien

Labels die me gigantisch frustreren

“80% van de jonge puber meiden valt door de mand bij loverboys test,” las ik gisteren op m’n LinkedIn. “Gevoelig voor de aandacht, de complimenten en wellicht eeuwige roem gaan velen (soms binnen enkele seconden!) met de nep-loverboy mee.” Ik schrok hier nogal van. Niet perse van het cijfer als ik eerlijk ben, maar veel meer van de formulering. Valt door de mand. Hoe kun je hiermee door de mand vallen? Wat een oordeel. Alsof we nog niet voldoende labels in de wereld hebben?

Schijnbaar was er een grote test uitgevoerd in Doetinchem waarbij jongens zich voordeden als loverboys om te testen hoeveel meiden en jongens hun gegevens zouden verstrekken voor een erotische fotoshoot. Het idee is om deze jongeren uiteindelijk voorlichting te geven. Ik begrijp de insteek en het mag duidelijk zijn dat er voorlichting nodig is, dus goed dat het initiatief er is. Maar de formulering triggert en frustreert me nogal. Ik vind aan ‘door de mand vallen’ namelijk een gigantisch waardeoordeel kleven en het doen lijken alsof de meiden verkeerd bezig zijn (hoe kun je zo dom zijn dat je daar intrapt?!). Ook al heb je altijd gezegd dat je er nooit voor zou vallen, dan hoef je je nog altijd niet te schamen als het wel gebeurt. Het probleem ligt natuurlijk in het feit dat er jongens en mannen zijn die deze meiden (en jongens) erin luizen en dat moet bij de kern worden aangepakt als je het mij vraagt.

Had je maar geen kort rokje moeten dragen

De reden dat dit me zo triggert gaat verder dan alleen deze test of deze formulering. Ik zie het namelijk best vaak voorbij komen dat de focus wordt gelegd op hoe meiden (of vrouwen) zich zouden moeten gedragen, in plaats van hoe jongens (of mannen) zich zouden moeten gedragen. In de categorie, ‘Had je maar geen kort rokje aan moeten doen’, ‘Als je je zo kleed vraag je ook om problemen,’ ‘Had je maar je gegevens niet moeten geven,’ en zoals we bij veel celebrities hebben gezien, ‘Had je maar geen naaktfoto’s moeten maken’.

Dit lijkt me niet de juiste boodschap

Allemaal dikke vette bullshit. Het probleem zit niet in het maken van de naaktfoto of het dragen van een kort rokje. Het probleem zit hem in het feit dat er mensen zijn die denken dat het oké is om die foto’s te verspreiden en dat er mensen zijn die denken dat een kort rokje een vrijbrief is om iemand te betasten. Het probleem is dat er niet altijd respectvol met elkaar wordt omgegaan. En door nog eens een extra label op die meiden te plakken, vergroot je het probleem (want dat in basis is al respectloos). Als ik als tienermeid was benaderd en m’n gegevens had verstrekt, zou ik me waarschijnlijk kapot schamen als ik zou lezen dat ik door de mand was gevallen. Ik zou denken dat ik iets fout had gedaan en zeer waarschijnlijk zou ik niet het lef hebben iemand hier iets over te vertellen. De vraag is dus of dit iemand verer helpt. Hiermee leren we meiden namelijk dat je je moet schamen als je wordt bedrogen door een vent. Dit lijkt mij niet de boodschap die we meiden mee willen geven. En geloof me, iets wat je meiden nu leert dat zal ze hun hele leven bijblijven.

Het verschil tussen schuld en verantwoordelijkheid

Ik vind dat wij ons als maatschappij zouden moeten schamen dat wij meiden en vrouwen een schuldgevoel aanpraten over iets wat niet hun schuld is. Ja, het is hun verantwoordelijkheid om hier iets mee te doen. Ja, meiden moeten voorgelicht en voorbereid zijn. Maar deze meiden kunnen onmogelijk door de mand vallen, want ze doen niets verkeerd. Het waardeoordeel wat hier namelijk ook nog eens aan kleeft, is dat het fout is om een erotische shoot te willen doen, of een kort rokje te dragen, of naaktfoto’s te maken. Terwijl met al deze dingen niets mis is (wel afhankelijk van de leeftijd natuurlijk of het gepast is). Maar als jij als vrouw graag naakt foto’s wilt maken, dan is daar niets mis mee en dan geeft het niemand maar dan ook helemaal niemand het recht om het ergens openbaar van je te publiceren.

Kusjes vragen

Ik vraag me af wanneer we ons eens meer gaan richten op het werkelijke probleem. Het feit dat er nog altijd de overtuiging is dat ‘iemand er zelf om heeft gevraagd’ of dat je als vrouw ‘door de mand valt of naïef bent’. Wanneer leren we jongens (en neem de mannen direct mee, want er zijn er veel die het ook nog niet begrijpen) hoe zij respectvol met meiden en vrouwen omgaan (en andersom natuurijk ook). Wanneer leren we ze dat nee geen ja betekent en dat meisje plagen helemaal niets met kusjes vragen te maken heeft. En wanneer stoppen we met overal maar labels opplakken?

Hardnekkige labels; daar ga ik op aan en daarom… 

Precies al deze taboes en hardnekkige labels die nog maar niet los gepeuterd kunnen worden, die behandel ik uitgebreid in het boek dat ik nu aan het schrijven ben. Ik merk dat ik keihard aan ga op deze onderwerpen en dat ik echt niet kan wachten totdat ik m’n werk kan delen want ik heb nu nog sterker het gevoel dat het superbelangrijk is dat we dit meer bespreekbaar maken zodat meiden, vrouwen, jongens en mannen zich niet langer hoeven schamen omdat ze ‘door de mand vallen’ maar juist open durven zijn en hun verantwoordelijkheid durven nemen. Hoe mooi zou dat zijn?

Liefs Jantien

Ik hoef geen korting

Ik liep van de week door de Albert Heijn en kocht een courgette, wat druiven en nog wat andere dingen. Wat me opviel is dat bij bijna alle dingen die ik wilde kopen een aanbieding stond; tweede gratis. Ik gooide maar een extra courgette in m’n mandje, want ja, ons bunt zuunig. Maar al toen ik het in het mandje gooide dacht ik, wat een onzin. Ik heb geen tweede courgette nodig. En dat bracht me aan het denken… Wie betaalt dit eigenlijk?

Korting

Het valt me de laatste tijd steeds vaker op hoeveel korting er wordt weggegeven in Nederland. Tweede gratis, halve prijs, en hoewel we misschien nog graag klagen dat dingen duur zijn, vind ik heel veel dingen simpelweg verbazingwekkend goedkoop. Hoe kan het uit, een courgette voor vijftig cent? Hoe kan een boer daar nog van leven?

Hoe kan het uit?

Ik vraag het me overigens vaker af hoor, zeker bij kleding. Jarenlang kocht ik iets duurdere kleding waarvan ik dacht dat de prijs redelijk genoeg was dat iedereen er iets aan zou kunnen verdienen. Maar sinds ik het afgelopen jaar veel onderweg ben koop ik ook weleens iets goedkopers bij bijvoorbeeld een H&M, omdat kleding vaak niet lang mooi blijft onderweg gezien ik alles bij elkaar in de wasmachine pleur, het in een koffer wordt gedrukt en ik niet veel mee kan dus ook af en toe wil wisselen. Maar het voelt eigenlijk helemaal niet goed, want hoe kan een shirt van vijf euro in hemelsnaam uit?

De ware prijs

Nou, dat kan natuurlijk ook gewoon nooit uit. Iets wat heel logisch is maar wat niet leuk is om onder ogen te zien, want het is veel te leuk om voor een prikkie regelmatig van garderobe te wisselen. Omdat ik me hier graag weer van bewust wilde worden, besloot ik eerder deze week de documentaire ‘The true cost’ te bekijken. Niet perse nieuwe informatie, maar god wat een eyeopener weer. Ons consumeer gedrag en de ‘fast fashion’ maken de wereld kapot. Het verpest levens, het is gigantisch oneerlijk en wij hebben als consument een hele grote verantwoordelijkheid hierin.

Klaar met korting

Ik merk de laatste tijd ook steeds meer aan mezelf dat ik helemaal klaar ben met aanbiedingen, kortingen en oneerlijke prijzen. Als ik door de Appie loop dan denk ik niet, goh wat fijn dat ik de tweede gratis krijg. Dan denk ik steeds vaker, potverdomme laat mij eens een eerlijke prijs betalen. Ik wil graag dat hard werk beloond wordt. Dat de boer krijgt wat ie verdient.

Het voelt niet goed

Sinds ik onderneem vind ik het zelf ook prettig wanneer iemand mij een eerlijke prijs betaalt. Dat er niet hoeft te worden gesteggeld over prijzen. Iets heeft een prijs. Je kunt ervoor kiezen om het te kopen of het niet te kopen. Korting zegt mij dat het product eigenlijk eerst te duur was, of dat er iemand is die enorm tekort wordt gedaan. Beide voelen niet goed.

Duurkoop

Wanneer ik werkelijk investeer in iets, zoals een mooi jurkje voor de bruiloft voor m’n zus, dat zeker niet goedkoop was, dan voel ik me tien keer blijer met m’n aankoop. Ik weet dat mensen ervan kunnen leven en dat ik het product veel meer waardeer. Goedkoop is simpelweg nog altijd duurkoop. Want wat gebeurt er met je spullen als je er klaar mee bent en ze na een paar keer dragen wegflikkert? Het mag dan niet duur zijn voor je portemonnee, het is wel degelijk duur voor het milieu en voor de mensen die ervoor geploeterd hebben.

Goedkoop bestaat niet

Zelf ben ik me er steeds meer van bewust dat ik een eerlijke prijs wil betalen en dat wij als consument ook die verantwoordelijkheid hebben. Wij kunnen wel degelijk iets veranderen door ons koopgedrag. Ik wil niet zeggen dat korting altijd verkeerd is (soms moeten winkels ook echt van iets af), maar ik denk dat het belangrijk is om te weten dat goedkoop niet bestaat. Alles heeft een prijs. Het is de vraag wie de prijs betaalt. Wat vind jij eerlijk?

Liefs Jantien

Spring naar de toolbar