­

About Jantiens ReisStijl

This author has not yet filled in any details.
So far Jantiens ReisStijl has created 439 blog entries.

Plasticvrij shoppen; onmogelijk of goed te doen?

Een aantal maanden geleden vertelde m’n buurvrouw en vriendin hier in Lissabon dat ze zichzelf wilde uitdagen om een maand lang plasticvrij te shoppen. Ik weet nog dat ik dacht, geweldig idee maar succes ermee. Onmogelijk! Hoe dan ook, ze was vastberaden en ging ermee aan de slag.

Iedere keer als ik haar zag had ze eten bij zich, verpakt in potjes en katoenen zakjes. Allemaal vers bereid want voorverpakt was geen optie meer. Zachtjes aan zag ik hoe ze creatief werd met shoppen, veranderen van gewoontes en vers en lokaal eten bereiden. Ik raakte ontzettend geïnspireerd.

Let’s give it a try 

Ik deed haar bericht. “Ik ben er klaar voor, ik wil ook plasticvrij shoppen. Kun je me een workshop geven?” We was helemaal blij ik hiermee aan de slag wilde en nam me mee naar de verschillende kleine winkeltjes om haar routine uit te leggen. Waar koop je wat en hoe verpak je je spullen eigenlijk? Mijn doel was niet om volledig plasticvrij te worden, maar vooral om te minderen.

Na een aantal winkels, heel veel informatie en veel geld lichter, liep ik de laatste winkel uit met koppijn. Ik vroeg me echt af waarom ik dit in godsnaam wilde doen. Ik dacht, laat mensen die werkelijk veel invloed en geld hebben iets veranderen. Heeft dit überhaupt zin?

Hoe dan ook, m’n vriendin beloofde dat het niet zo moeilijk is en dat vooral de eerste paar keer even een zoektocht is en een kleine investering in tijd en met geld om de juiste potjes, bakjes en zakjes aan te schaffen. Daarna zou het niet alleen goedkoper zijn maar ook nog eens veel leuker.

plasticvrij-shoppen

Plasticvrij is zoveel leuker 

Ze had honderd procent gelijk! Toen ik thuiskwam kon ik niet wachten om vers eten klaar te maken. In de afgelopen dagen heb ik zoveel vers eten gekookt, gebakken en gegeten. Ik heb een leuke kleine supermarkt gevonden om de hoek waar ze al m’n bakjes en zakjes voor me vullen met verse ingrediënten en waar ze me nu al bij naam kennen. Normaal heb ik echt een gruwelijke hekel aan boodschappen doen, vooral door de drukte en het irritante licht in de supermarkt. Ik doe m’n rondje dan ook zo snel mogelijk en haast de deur weer uit. Nu vind ik boodschappen doen ineens leuk. Ik bekijk wat ze hebben en word creatief met de ingredienten. Ik was serieus een beetje vergeten hoe fijn ik het vind om te koken.

Grappig, want ik dacht dat dit een onmogelijk uitdaging was, maar uiteindelijk vind ik het vooral super leuk. Het zou tof zijn als mijn buurvrouw jou ook een beetje inspireert om het onmogelijke te doen; plasticvrij shoppen!

Liefs Jantien

Een verhaaltje over m’n ‘tech’ carrière

Terwijl ik onderweg ben naar m’n eerste Tech Startup Event (nog niet lachen), deel ik even een verhaaltje over m’n ‘tech’ carrière tot nu toe.

Een paar maanden geleden kocht ik een noise cancelling headphone. Verschillende mensen vertelden me dat dit zo goed werkt, dus dat ding moest d’r komm’n. Ik liep de winkel binnen, vertelde wat ik nodig had en liep een paar minuten later de deur uit met m’n flashy nieuwe headphone.

Die avond wilde ik hem gebruiken maar na een paar minuten deed die het niet meer. Ik ging er vanuit dat hij gewoon even opgeladen moest worden, dus ik had hem de hele nacht aan de lader. De volgende ochtend, precies hetzelfde verhaal. Het ding deed het weer niet. Ondertussen had ik de handleiding al in de prullenbak gegooid (want dat heb ik nog nooit gebruikt), dus lichtelijk geïrriteerd besloot ik terug te gaan naar de winkel. Ik liep naar de toonbank en vertelde de vent die mij het ding de dag ervoor had verkocht dat de headphone het niet deed. “Oke, laten we eens kijken,” zei hij. “Heb je geprobeerd om te tappen op de zijkant van de headphone?” “Uhm…” Ik werd stil en ik voelde hoe het bloed naar m’n hoofd steeg. “Aan de zijkant tappen?” vroeg ik. “Ja, je kunt hem aan en uitzetten door te tikken op de zijkant. En voor het volgende nummer of het volume kun je swipen,” vertelde hij verder, terwijl m’n hoofd nog verder rood aanliep. “Ah, top! Dankjewel,” en ik pakte m’n headphone op om te vertrekken. “Als hij weer niet doet, kom gerust langs, ik help je graag!” antwoorde hij, waarschijnlijk om me minder achterlijk te laten voelen.

Dit voorval was slechts een van de vele a-technische voorvallen die ik in het afgelopen jaar had. Dus, toen een vriend me een paar weken geleden vertelde dat hij naar een Tech Startup Weekend gaat in Amsterdam, was m’n enige onlogische antwoord ook, “Cool, ik ga met je mee!” Hij vroeg of ik de beschrijving wel had gelezen. “Natuurlijk niet,” gaf ik toe. En nu ben ik onderweg naar m’n allereerste startup event ooit. Ik bereid me voor op een weekend vol met het stellen van schaamteloze vragen en misschien toch af en toe het schaamrood op m’n kaken. Wie weet helpt het de wizkids om dichter bij de kern van hun verhaal te komen en kan ik met dat verhaal een brug bouwen tussen de wizkids en schaapachtige consumenten zoals ik.

headphones

Double tap als je me succes wilt wensen. Oh nee, dat is Insta.

Liefs Jantien

IJsjes dromen waarmaken op de basisschool

“Als je nomad bent, heb je dan ook een tent?”
“Hoe praat je met mensen uit andere landen?”
“Ben je het hele jaar door gebruind?”
“Mis je je huisdieren niet?”

Twee weken geleden kreeg ik de geweldig kans om te spreken op een basisschool in de Achterhoek om de kinderen alles te vertellen over het digital nomad leven.

Ik ben ondertussen wel een beetje gewend om te spreken voor een groep, maar voor een groep kinderen is toch echt iets anders dus ik dacht goed na over m’n boodschap. Ik bedoel, met volwassenen weet je dat ze in ieder geval uit fatsoen wel stil blijven luisteren. Maar bij kinderen moet je wel met iets interessants komen om hun aandacht vast te houden en ik wilde de gelegenheid niet voorbij laten gaan om iets slims te vertellen. Dus ik dacht, wat is een interessante boodschap? Het antwoord was (zoals altijd) IJSJES.

Als kind was ik helemaal gek op ijsjes (nog steeds, eigenlijk) en ik hield echt niet van het koude Nederlandse winterweer. Dus mijn droom was om ooit een ijssalon te openen in Nederland en hier in de zomer te werken zodat ik in de winter naar een warm land zou kunnen gaan om daar zelf lekker ijs te eten.

Ik had geen idee of en hoe ik dit zou doen maar ik wist wel zeker dat ik het grijze en grauwe weer niets vond, dus ik zou een manier vinden om daaraan te ontsnappen. Tegen die tijd was ik nog nooit in het buitenland geweest dus ik wist helemaal niet of ik het leuk zou vinden. Wat bleek, ik vond het te gek en m’n liefde voor ijsje groeide met m’n liefde voor het reizen.

In de tussentijd werkte ik als kapster, studeerde ik journalistiek en had ik een kantoorbaan. Ik vond het lastiger en lastiger om een mogelijkheid te zien om mijn ijsjes droom ooit werkelijkheid te laten worden. Maar goed, zolang er zomers zijn, is er ijs én hoop. Toen ik m’n eigen onderneming begon voelde ik al wel dat er meer mogelijkheden zijn wanneer niemand je vertelt wat je wanneer moet doen. Maar het was pas vorig jaar toen ik meeging met de Nomad Cruise dat ik ontdekte dat er veel meer mensen zijn die net zoveel van ijsjes houden als ik. En dat er manieren zijn om te werken met deze ijsjes-liefhebbers vanaf overal ter wereld.

Ik leerde dat je zelf kan beslissen hoe je leven eruit moet zien en dat je onderweg telkens weer kunt aanpassen. Niets staat vast… Je kan je eigen verhaal schrijven (en als je slecht bent in schrijven, kom dan naar één van m’n schrijfworkshops!). Je kan je eigen droomleven en droombaan creëren en misschien doe je over tien jaar wel iets wat nu nog niets eens bestaat.

Ik geloof erin dat het vooral belangrijk is dat je mensen vindt die je hierin verder kunnen helpen. Dus als je van ijsjes houdt, zoek dan naar mensen die daar net zoveel van houden. Ga op zoek naar de beste ijssalons en mensen die alles van ijsjes weten.

En als er mensen zijn die niet in je ijsjes droom geloven, laat dan je kop niet hangen. Er zijn altijd mensen die ijsje niet zo lekker vinden als jij en dat is helemaal oké.

Dat was m’n boodschap. Al moet ik zeggen, ik heb het ze niet op deze manier verteld gezien ik dacht dat het iets te kinderachtig zou zijn voor 8, 9, 10 en 11 jarigen. Maar ik dacht dat het voor volwassenen wel zou werken 😉

Wat de kinderen zeiden dat ze hadden geleerd van de presentatie?

“Dat ik moet doorzetten en heel gemotiveerd moet zijn als ik iets heel graag wil.”
“Dat ik bijna alles kan doen!”
“Dat je van overal ter wereld kan werken.”
“Dat ik danser kan worden!”

Wat ik heb geleerd van de talk? Dat ik het te gek vind om met kinderen in gesprek te gaan en ze een breder wereldbeeld te kunnen geven. En dat ik dit nog veel vaker wil doen.

Wat zou de belangrijkste les zijn geweest die je had gewild op die leeftijd?

presentatie-basisschool

Liefs Jantien

Snuffelstage bij vrienden en familie!

Een paar maanden geleden kwamen er twee vrienden van me bij me op bezoek. Ik gaf ze een kleine rondleiding op de boerderij van m’n ouders en m’n broer en liet ze zien hoe de koeien gemolken werden. Ze stelden me vragen waar ik eigenlijk helemaal geen antwoord op had. Ik realiseerde me dat het al jaren geleden was dat ik in de stal was geweest en dat ik eigenlijk helemaal niet meer zoveel wist van de boerderij. Dat zat me niet lekker.

Wat weten we over het werk van vrienden en familie? 

Toen een paar weken geleden twee vriendinnen van me vertelden dat ze een dag met elkaar hadden meegelopen op het werk, om zo meer te begrijpen over elkaars werk en leven, werd ik helemaal enthousiast. Eigenlijk is dat precies wat ik doe voor m’n werk, bij bedrijven binnenkijken en met de mensen in gesprek om hun drijfveren te achterhalen. Maar wanneer doe je dat eigenlijk bij je dierbaren? Best gek dat we soms niet eens weten hoe hun dag eruit ziet.

Dus, nu dat ik toch in Nederland ben, besloot ik m’n broer te vragen me rond te leiden op de geitenboerderij die hij runt. Ik vond het super interessant om meer te leren over de boerderij, maar wat ik vooral te gek vond, is om mijn broer zo in z’n element te zien. Voor veel mensen is werk een groot deel van hun leven en een plek waar ze op hun best zijn. Hoe zonde dan ook als je die kant niet of nauwelijks te zien krijgt.

Snuffelstage

Ik zou je dan ook willen aanmoedigen om af en toe een kleine snuffelstage te doen bij de mensen om wie je geeft. Ik weet honderd procent zeker dat je elkaar op die manier heel snel beter leert kennen en beter begrijpt. En daarnaast ben ik ervan overtuigd dat het je trots maakt, want je gaat een hele nieuwe kant ontdekken. Hoe tof is dat!

internship

Liefs Jantien

Je creëert alles twee keer; de kracht van visualisatie

Je creëert alles twee keer. Een keer in je gedachten en een keer in het ‘echt’.

Dat was de eerste zin tijdens de speech voor m’n boekpresentatie vorig jaar. Ik herinner me toen ik het idee voor m’n boek kreeg dat ik wakker lag in bed en ik voor me zag dat mensen m’n boek aan het lezen waren, dat het in de boekwinkels lag, dat het op de tafel lag in verschillende restaurants en dat ik een geweldige boekpresentatie zou geven. Ik dacht of hoopte het niet alleen. Het was al echt en het duurde niet lang voordat het ook echt werd voor de buitenwereld.

Dat was niet de eerste keer dat ik de kracht van visualisatie zag maar vanaf toen besloot ik het wel vaker te gebruiken. Vorig jaar, voor Nomad Cruise 7, zag ik voor me dat ik een talk zou geven die mensen zou raken. Het zou klein, bescheiden maar ook heel powerful zijn. Ik dacht of hoopte het niet alleen, ik zag het echt voor me. Toen ik een staande ovatie kreeg na mijn talk was ik ontzettend geraakt en trots, maar gek genoeg niet verrast. Dit was al echt voor me.

Waarom visualisatie zo krachtig is? 

Waarom ik denk dat visualisatie zo krachtig is? Ik denk omdat het je van binnen naar buiten laat bewegen. Ik hoor regelmatig van mensen dat ze zichzelf moeten pushen richting een doel. Volgens mij is dat de wereld op z’n kop. Probeer het voor je te zien. Iemand duwt je in een richting. Voor mij ziet dat eruit alsof je ergens naartoe gaat waar je niet eens echt naartoe wil en je hebt ook nog eens mensen nodig die je in beweging brengen en duwen. Wat als je je jezelf ergens naartoe zou kunnen trekken? Je ziet al voor je wat het doel is. Je voelt al dat het echt is. Het is er en het is belangrijk voor jou. Je hoeft alleen nog richting het doel te bewegen en jezelf op te trekken. De kracht van trekken in plaats van duwen is dat de motivatie en kracht vanuit jezelf komt en je daardoor minder afhankelijk bent van de omstandigheden. Het is mooi meegenomen als mensen er voor je zijn, maar je bent er niet afhankelijk van. Je hoeft niet geduwd te worden en je ziet al waar je naartoe gaat en waarom.

Eerder deze week deed ik zelf nog eens een visualisatie samen met een vriendin. We deden net of het januari 2020 was en vertelden elkaar alles wat we in het afgelopen jaar hadden gedaan. Het grappige is dat ik vlak daarvoor al een lijst had gemaakt met dingen die ik vond dat ik zou moeten doen dit jaar. Maar tijdens de visualisatie kwam de helft hiervan helemaal niet terug. Ik zag het gewoon echt niet gebeuren omdat het niet van binnenuit kwam. Ik geloofde er niet eens in maar dacht dat het ‘wel eens tijd werd’. Bullshit. Allemaal ruis. Toen ik mijn verhaal vertelde over alles wat er in het afgelopen jaar was gebeurd was het voor mij heel duidelijk waar ik echt in geloof. Het was geen fantasie. M’n vriendin zei dat ze ieder woord van wat ik haar vertelde geloofde en dat was omdat ik het zelf ook geloof.

Ik heb 2019 al in m’n gedachten gecreëerd. Dat betekent overigens niet dat alles precies moet gebeuren hoe ik het voor ogen heb of dat ik een nieuwe to-do lijst heb die me stress oplevert. Nee, het betekent dat ik m’n potentie zie. Ik zie wat ik zou kunnen bereiken en ik geloof dat ik het kan. Nu is het aan mij om erachter te komen hoe ik het echt maak in mijn toekomst. Hoe ik mezelf een realiteit in trek die ik al lang heb gemaakt in m’n hoofd.

Ik heb hier zoveel zin in! 2019 wordt biza mooi 🙂

Wat zie jij voor jezelf gebeuren in 2019?

nc-presentatie

Liefs Jantien

Ruimte voor mezelf; iets meer op de achtergrond

Ik wilde schrijven waarom ik de laatste tijd minder schrijf op m’n blog en ik krijg het niet echt op papier. Typisch.

Toch maar een poging.

Een tijdje geleden geleden werd ik geïnterviewd door een krant voor een update van m’n ‘digital nomad leven’. Ik vind het altijd super leuk om te doen en deel graag mijn ervaringen. Maar toen ik het artikel las, blokkeerde ik. Het was goed geschreven en er was niets mis mee, maar toch voelde het niet goed. Ik merkte dat ik eigenlijk helemaal niet zoveel zin meer heb om mijn leven overal maar te delen. Ik vond het gigantisch moeilijk om te zeggen, maar ik heb gevraagd het niet te plaatsen omdat ik nu gewoon niet het gevoel heb dat ik in de krant wil staan. Ik hoef niet meer overal zelf iets van te vinden en ik hoef ook niet zo nodig dat iedereen iedere stap die ik zet mee kan krijgen en er iets van vindt.

In de afgelopen jaren heb ik lief en leed online gedeeld en ik heb dit altijd met een missie gedaan. Ik vind het namelijk belangrijk dat we allemaal iets echter (kunnen) zijn en minder schaamte hebben. Delen wat er werkelijk speelt en op die manier dichter bij jezelf komen en daarmee ook bij anderen. Hierin een voorbeeld zijn heb ik eigenlijk altijd belangrijker gemaakt dan mijn eigen privéleven. Ik vind m’n missie simpelweg superbelangrijk.

Toch merk ik de laatste tijd dat ik steeds meer de behoefte heb aan ruimte voor mezelf. Ik merk dat ik het heel prettig vind om dingen in m’n eigen tempo en op mijn eigen manier uit te zoeken zonder dat iedereen daar direct een mening over heeft. In de afgelopen maanden heb ik dat al wat meer gedaan en dat bevalt heel goed. Minder op de voorgrond, minder social media, minder invloed van buitenaf en meer ruimte voor mezelf. Het heeft me echt geholpen om in een ontzettende flow te raken. Het gaat super lekker met me en ik vind het eigenlijk wel fijn hier in iets meer stilte van te genieten.

Dit betekent niet dat mijn missie is veranderd of dat ik stop met bloggen of schrijven. Ik schrijf juist heel veel voor mijn klanten en voor mijn eigen projecten waar ik op de achtergrond mee bezig ben. Maar ik heb besloten iets bewuster te kiezen wanneer en wat ik wil delen. Zo ben ik ook gestopt met de column in Achterhoek Nieuws en Mijn Magazine en dat voelt ook heel goed.

Dus ja, iets minder op de voorgrond maar op de achtergrond toch hard aan het werk met m’n missie. Dat voelt precies hoe het nu moet zijn!

Liefs Jantien

Twee maanden zonder alcohol

Ik was er klaar mee. Klaar met het feit dat ik met iedere gelegenheid een drankje nam en met mijn levensstijl zijn er nogal wat ‘gelegenheden’. Gezellig lunchen met een wijntje erbij, hapje eten en een biertje, avondje stappen en een paar shotjes. Er gaat geen dag voorbij dat er geen gelegenheid is om te drinken. En ineens was het klaar voor mij toen ik twee maanden geleden op een feestje stond in Amsterdam en iedereen high of dronken was, of geen van beide maar daardoor moeite had met connecten met de rest. Ik vroeg me af waarom er toch altijd alcohol of drugs nodig is om ‘lol’ te hebben of iets gezellig te maken. Dus ik besloot dat niet meer te doen. En ik merkte ineens dat het voor mij over iets heel anders ging dan alcohol.

Saai en ongezellig

Ik vond het verrassend makkelijk. Nu ben ik nooit een grote drinker geweest en ging ik eerder ook weleens maanden zonder maar sinds ik als nomad leef was er nog geen week voorbij gegaan dat ik niet dronk. Toch heb ik er in de afgelopen maanden geen seconde over nagedacht om alsnog te drinken. Sterker nog, ik merkte dat mensen om me heen meer moeite hadden met het feit dat ik niet dronk en dat er ook aannames werden gedaan. Soms best grappig hoor. Want als je niet drinkt ben je blijkbaar saai en ongezellig, zeker tijdens je eigen verjaardag (vond ik persoonlijk best meevallen), als je niet drinkt ben je vast een health freak (not me, give me that chocolate) en als je niet drinkt is de ander zich ineens veel meer bewust van wat die weg drinkt. En ik denk dat dit de reden was dat mensen het soms niet prettig vonden en misschien zelfs dachten dat ik er een oordeel over zou hebben. Nou, dat heb ik niet wat ik begrijp heel goed hoe lekker het kan zijn om een drankje te drinken en iedereen moet daar zijn of haar eigen keus in maken. Voor mij persoonlijk was het gewoon even heel erg klaar.

Waarom zou je een afspraak met jezelf verbreken?

Wat ik merkte is hoe fijn het is als je gecommit bent aan iets. Ik had besloten het niet meer te doen en hoefde er geen seconde langer over na te denken en kwam ook niet in de verleiding. Want waarom zou je een afspraak met jezelf verbreken als de afspraak belangrijk is voor jezelf? En dat is het, ik vond dit nu belangrijk en ik vind het belangrijk dat ik mezelf kan vertrouwen op m’n keuzes. Dus behalve dat ik in de afgelopen maanden fitter was en meer gefocussed, heb ik vooral geleerd hoe krachtig een keus maken is. Het gaf me namelijk super veel zelfvertrouwen. Wat me trouwens ook nog opviel, is hoe vaak mensen alcohol (of drugs) gebruiken als excuus voor gedrag. En met mensen bedoel ik ook mezelf. “Sorry voor dat stomme berichtje, ik was dronken toen ik het stuurde,” terwijl je het met je nuchtere kop al lang had willen sturen. Wat ik mooi vond om te zien is dat ik ook debiel durf te dansen, domme berichtjes durf te sturen en mensen durf aan te spreken voor een kansloos gesprek als ik nuchter ben. Maar het verschil is dat ik me nu nergens achter verschuil en achteraf geen spijt heb en dat vond ik toch wel een lekker gevoel.

Bevestiging dat ik zo op m’n leukst ben

Veel mensen dachten dat ik een uitdaging aanging als ik ze vertelde dat ik niet drink, terwijl het voor mij helemaal geen uitdaging was en dat ook niet de reden was. Ik hoefde niet aan mezelf te bewijzen dat ik zonder alcohol kan, want ik wist dat ik met gemak kan. Het was meer een bevestiging voor mezelf dat ik op m’n leukst ben als ik mijn eigen afspraken nakom. Want ik merkte al snel dat dit niet alleen om wel of geen alcohol drinken ging, maar veel meer om voelen dat ik afspraken met mezelf nakom en belangrijk vind.

fb_img_1509124446441365107702.jpg

Dus, zoals afgesproken proost ik volgende week m’n eerste drankje na twee maanden, op de Nomad Cruise.  En waarschijnlijk de tweede. En de derde. Don’t judge, het is all inclusive 😉 Cheers!

Liefs Jantien

Hoe geef je je grens aan als nee ja betekent?

Schrijven, verwijderen, schrijven, verwijderen en uiteindelijk toch schrijven. Dit artikel zit al een hele tijd in m’n hoofd en ik heb heel lang getwijfeld of ik het wel zou delen want dit op papier zetten was al een uitdaging op zich. Maar eerder deze week vroeg iemand me, “What’s in it for you? Waarom deel je eigenlijk je persoonlijke verhalen?” Toen antwoordde ik dat het vaak niet eens om het specifieke verhaal zelf gaat, maar veel meer om het grote plaatje dat ik wil stimuleren dat mensen open en eerlijk naar elkaar (en zichzelf) zijn. Geen filters, niet beter voordoen. Ik denk dat er geen eenzamer gevoel is dan wanneer je niet echt jezelf kan zijn en je het gevoel hebt dat je niet goed genoeg bent. Ik wil graag laten zien dat iedereen zijn of haar stuggles heeft en dat hierover praten je leven direct een stuk lichter maakt. Toen ik dit uitsprak wist ik dat ik dit verhaal moest delen. Want als ik wil dat mensen durven delen, dan is het belangrijk dat ik dit zelf ook doe. Dus, here we go!

Wat als nee ja betekent?

Eerder dit jaar bleef ik bij een vriend van me logeren, ergens in een stad in Europa. Ik kende hem al een tijdje en had eerder een huis met hem gedeeld samen met een groepje nomads. Ik keek er naar uit wat tijd met hem door te brengen zoals ik dat regelmatig doe met vrienden die ik onderweg heb leren kennen. De eerste dag dat ik er was werd ik eind van de middag een beetje moe dus ik besloot even een dutje te doen voordat we uit eten zouden gaan. Ik lag op bed en werd ineens wakker omdat hij naast me kwam liggen. Ik was in de war want ik werd net wakker. Hij kroop tegen me aan en begon me te zoenen. Van mijn kant was er nooit iets tussen ons geweest en dat was ook zeker mijn intentie niet, dus ik duwde hem weg en zei dat ik dit niet wilde. Hij hield me iets steviger vast en probeerde het nog een keer. Ik duwde hem nogmaals weg en ik probeerde me dit keer uit te leggen. Ik zei hem dat ik niets met hem wilde en dat ik het niet ingewikkeld wilde maken. Hij lachte en zei dat het ook niet ingewikkeld hoefde te zijn, waarna hij opnieuw begon te zoenen. Deze keer duwde ik hem hardhandiger weg en schreeuwde nee. Hij begon opnieuw te lachen en zei, “Jantien, in mijn cultuur betekent nee ja en ja betekent ook ja,” waarna hij me nog dichter tegen hem aantrok. Ik was in shock en duwde hem van me af waarna ik vroeg wat oprotten dan betekent in zijn cultuur. Hij was volledig gepikeerd en vond dat ik overdreven reageerde. Voordat hij de kamer uitliep zei hij “De enige reden dat je vannacht hebt overleefd, is omdat ik moe was.” En hij liet me weten dat hij het nogal naïef vond van mij dat ik werkelijk dacht dat we alleen vrienden waren, want dan had hij echt niet de moeite genomen om tijd met me door te brengen.

Ik voelde vooral schaamte

Ik lag alleen op bed naar het plafond te staren en kon werkelijk niet geloven wat net was gebeurd. Gek genoeg was m’n eerste gevoel schaamte. Hoe had dit kunnen gebeuren? Had ik de verkeerde signalen afgegeven? Was ik werkelijk naïef? Had ik beter moeten weten? Ik stelde mezelf allerlei vragen over wat ik verkeerd had gedaan. Ik appte een vriendin van me over wat er was gebeurd. Ze belde direct en zei me dat ik er zo snel mogelijk weg moest. Ik stelde haar gerust en zei haar dat het vast wel veilig was. Slechts een miscommunicatie. Kan gebeuren. Ze liet me weten dat ze de hele avond bereikbaar zou zijn en dat ze het toch een prettiger idee vond dat ik daar weg zou gaan. Maar ik dacht, ik ken hem wel een beetje, hij bedoelde het vast niet zo.

Hij raadde me aan naar een psycholoog te gaan

Nadat ik me even had opgefrist besloot ik met hem de stad in te gaan en liet ik hem weten dat we hier toch even over moesten praten. Ik heb altijd een heel groot vertrouwen in mensen en dacht oprecht dat het gewoon een ongemakkelijke situatie was, maar wel eentje die niet oké was voor mij. Dus ik wilde met hem het gesprek aan over wat zijn gedrag (en ook zijn woorden) met me hadden gedaan en waarom het voor mij niet oké was. Ik had gedacht dat hij even de tijd had gehad om erover na te denken en dat hij z’n excuses zou maken en zou begrijpen dat het niet oké was. In plaats daarvan werd hij boos. Hoe had ik nou kunnen denken dat hij niks verwachtte. Hij had zelfs lunch voor me gemaakt. Nu was het allemaal tijdverspilling voor hem. En ik had gewoon geen humor dat ik niet begreep dat z’n opmerkingen als grapje waren bedoeld. Er was nog nooit een vrouw geweest die daar problemen mee had gehad. Ik was een drama queen en daarnaast was ik hooggevoelig en had ik waarschijnlijk issues dus hij raadde me zelfs aan om naar een psycholoog te gaan. Ik kon niet geloven wat ik hoorde en elke poging van mij om elkaar ergens in het gesprek te ontmoeten, maakte hem nog bozer en bozer. Al snel merkte ik dat dit verspilde moeite was, wat ik heel pijnlijk vond. Ik wilde namelijk heel graag dat hij begreep dat zijn gedrag een hele grote no-go is. En ik wilde ook dat hij begreep dat ik hem niet veroordeelde maar dat ik juist openstond voor een gesprek hierover. Het mag gek klinken, maar ik geloof dus oprecht dat mensen zelden verkeerde intenties hebben en zelfs nu geloofde ik dat zijn intentie niet verkeerd was maar dat hij niet wist hoe hij met een afwijzing om moest gaan. Maar goed, juist dat stond waarschijnlijk in de weg van een gesprek.

Ik heb dagen gepiekerd over wat ik fout had gedaan

Diezelfde avond boekte ik een ticket om het land weer te verlaten. Toen ik weg ging zei hij me nog dat ik dit tegen niemand mocht vertellen, want hij geloofde dat ik toch leugens zou verspreiden. Dit voelde als een dreigement en zei me dat hij dondersgoed wist dat hij fout was. Op het moment dat ik deur uitliep voelde ik me sterk, want ik voelde dat ik heel duidelijk m’n grens had aangegeven zonder zelf hard te worden of het vertrouwen te verliezen. Maar gedurende de week merkte ik dat het toch meer impact op me had gemaakt dan ik had verwacht. Ik bleef maar piekeren over wat ik fout had gedaan. Hoe zou ik kunnen voorkomen dat dit weer zou gebeuren? Ik sprak met een aantal mensen hierover en merkte dat ik telkens als ik m’n verhaal deed, mezelf ging uitleggen. Ik zei dingen als, “Ik had nooit de intentie… Er was nog nooit iets tussen ons gebeurd… “ Waarop ik ineens van iemand de opmerking kreeg, “Jantien, al waren jullie getrouwd. Als jij nee zegt, is het nee. Hij is hoe dan ook fout geweest als hij geen gehoor geeft aan je nee.” Dit vond ik heel fijn en krachtig om te horen, want het is waar. Ik hoef mezelf niet uit te leggen. Zodra hij over m’n grens heen gaat is dat niet goed te praten. Ik kreeg dus aan de ene kant heel veel support, wat super fijn was. Aan de andere kant kreeg ik ook reacties als “Ja, maar je bent ook een aantrekkelijke vrouw, ik snap wel dat het lastig is voor mannen,” of “Goh, het lijkt wel alsof je zulk soort situaties aantrekt.” Ik schrok hier echt van, want ik kreeg meer en meer het gevoel dat het mijn verantwoordelijkheid was, alsof ik het had uitgelokt. Daarnaast kreeg ik ook hele lieve en bezorgde reacties als “Misschien moet je niet meer alleen met mannen ergens verblijven,” of “De volgende keer moet je misschien van tevoren communiceren dat je niet meer wilt dan vrienden zijn.”

Woorden hebben een grote impact

Wat ik me realiseerde door de weken heen, is hoe grote impact woorden kunnen hebben. Wat hij me heeft gezegd is me niet in de koude kleren gaan zitten. Ik denk dat het heel belangrijk is dat mannen zich realiseren dat je je als vrouw heel kwetsbaar en bedreigd kunt voelen door ‘slechts’ woorden. Ik dacht later een paar keer van, Jantien, stel je niet aan. Hij heeft je fysiek geen pijn gedaan en dat is misschien waar maar ik voelde me wel zeker bedreigd. Vanaf het moment dat hij zei, nee betekent ja, was er niets wat ik verbaal nog zou kunnen doen want mijn woord telde blijkbaar niet. Dat vond ik angstaanjagend en maakte me onzeker. Ik heb later ook meerdere keren gedacht, ik ben een volwassen vrouw en sta stevig in m’n schoenen en toch raakt het me. Wat als ik achttien was geweest? Of wat als ik even niet lekker in m’n vel zat?

Ook de woorden van je omgeving kunnen grote impact op je hebben. Al ben ik ervan overtuigd dat ze stuk voor stuk goed bedoeld zijn, ze kwamen er allemaal op neer dat ik iets moest veranderen. Ik mocht er dus niet meer leuk uitzien. Ik moest dan ook niet zomaar bij mensen logeren en ik moest van tevoren beter communiceren wat m’n intenties zijn. Ik realiseerde me dat onze hele maatschappij hier eigenlijk op ingesteld is. Ik schreef een tijd terug nog een artikel over loverboys en dat kwam eigenlijk op hetzelfde neer. In plaats van dat we het probleem aanpakken, namelijk dat we elkaar niet altijd voldoende respecteren en begrijpen, wordt er vanuit het gevolg gehandeld. Dit vind ik een hele onlogische en ongezonde aanpak en ik heb ook heel bewust besloten dat ik hier niet in mee wil. Ik wil niet handelen vanuit angst. Ik wil mensen blijven vertrouwen en ik denk dat dit een hele bewust keus kan zijn. Op dit moment zit ik in Valencia bij een man van 1.90 m. in het appartement en toch voel ik me veilig en vertrouw ik hem voor honderd procent. Ik kies ervoor te blijven handelen vanuit vertrouwen, simpelweg omdat dit volgens mij de enige weg is naar vrijheid. Ik geloof er ook in dat wanneer je mensen je vertrouwen geeft, ze over het algemeen de neiging hebben dit vertrouwen niet te beschadigen. Ik denk dat het de korste en meest liefdevolle weg is naar fijne relaties.

Geen nee voor een antwoord accepteren is geromantiseerd

Ik denk trouwens dat dit pushen als iemand nee zegt en elkaars grenzen overgaan, ons heel erg geleerd is en vooral ook geromantiseerd is. Je ziet het in films, in boeken en verhalen. Accepteer geen nee als antwoord. De sterke mannen (en vrouwen) krijgen wel wat ze willen. Ga ervoor. Mannen die vrouwen overtuigen om bij hun te zijn want uiteindelijk zal ze inzien dat hij de goed is voor haar. Het lijkt erop alsof het een heldhaftig iets is om te doen, terwijl het in de praktijk vaak eng is en heel erg ongepast. Als iemand een grens aangeeft, dan is deze accepteren het meest heldhaftige wat je kunt doen.

Leren grenzen aangeven 

Ik vind het trouwens belangrijk om ook te delen dat ik denk dat wij vrouwen hier ook een hele belangrijke rol in hebben. Het is namelijk niet alleen zo dat mannen de grenzen van vrouwen overschrijden, het gebeurt andersom ook en we zouden hier geen dubbele maatstaf in moet hebben. Nee is nee, period. Daarnaast vind ik het heel belangrijk dat we leren onze grenzen aangeven. Ik hoor namelijk weleens van mannen dat vrouwen meestal toch beginnen met nee zeggen. Ik denk dat we dit heel erg in de opvoeding hebben meegekregen, want je wilt niet makkelijk of ‘goedkoop’ zijn. Dus je houdt eerst af, terwijl je eigenlijk wel wilt. Uiteindelijk maakt dit het voor een man natuurlijk ook bijna onmogelijk om het goed te doen, want wat wil iemand nou? Volgens mij hebben we hier met z’n allen nog een hele grote stap te zetten. Ik droom ervan dat er een dag komt dat wij vrouwen compleet open durven zijn over onze seksuele behoeftes en dat we elkaar daar niet meer op afrekenen. Er bestaat niet zoiets als een slet en ik hoop dat wij als vrouwen elkaar hierin ook meer kunnen aanmoedigen in plaats van labelen. Ik zie dit echt als onze verantwoordelijkheid.

Ik hoop dat dit artikel een klein beetje bijdraagt aan het dichter bij elkaar brengen van mensen en het gevoel dat je je niet hoeft te schamen, of er nou iemand over jouw grens heen is gegaan of jij over die van iemand anders. Het gaat erom dat we elkaar beter begrijpen zodat dit in de toekomst niet meer gebeurt. Daarvoor moeten we met elkaar het gesprek aan, hoe eng dat ook is.

Het leven heeft geen filters nodig

Tot slot wil ik trouwens eens uitspreken hoe dankbaar ik ben dat er de laatste tijd zoveel mensen naar me toe zijn gekomen of me hebben bericht om me te bedanken voor het delen van mijn kwetsbare verhalen. Het moedigt me aan dit soort verhalen te blijven delen. Soms vraag ik me namelijk echt af waar ik mee bezig ben, altijd maar mijn leven delen op internet. Maar ik blijf het doen omdat ik werkelijk geloof dat verhalen ons dichter bij elkaar brengen. Het leven heeft geef filters nodig.

Schijven, verwijderen, schrijven, verwijderen, schrijven en delen.

Liefs Jantien

Change is in your hands

Vorig jaar geleden schreef ik een artikel over het gebruik van kobalt in mobiele telefoons. Op dat moment was ik me net bewust geworden van de kinderarbeid die erachter schuil gaat en besloot ik, de volgende keer als ik een nieuwe telefoon nodig heb, dan kies ik dit bewust. Ik wil geen bedrijven financieren waarvan ik weet dat ze gebruik maken van kinderarbeid. Na een beetje inlezen was ik er al snel uit dat de Fairphone de beste keus zou zijn. Een Nederlands bedrijf dat een duurzame en eerlijke telefoon heeft ontwikkeld.

Afijn, nu had ik een nieuwe telefoon nodig en ik merkte aan mezelf dat ik toch weer smoesjes aan het verzinnen was. Want is ie wel net zo fijn als een iPhone? Hoe is de camera? Maar dat is niet handig met m’n Macbook. Zo kan ik nog wel even doorgaan. Maar van de week bedacht ik me ineens dat die smoesjes allemaal bullshit zijn. Als je wilt dat er iets verandert in een bepaalde industrie, dan ben je daar als consument ook verantwoordelijk voor. Ik kan natuurlijk zeggen dat ik het zielig vind en dat het anders moet, of ik kan gewoon een bedrijf steunen dat hier precies hetzelfde over denkt.

Dus, ik besloot voor vertrek nog snel een Fairphone aan te schaffen. Het is namelijk een Nederlands bedrijf dus wel zo handig om het in Nederland te kopen. Zoals het meestal gaat zodra ik een knoop doorhak, moet dat halsoverkop gebeuren. Ik belde Tim van iFIXpoint op of ie er eentje voor me had en hij bestelde er direct eentje (had ik ook kunnen doen maar ik ben een luie draak en vind het fijn dat het geregeld wordt). Dus een dag later had ik hem in m’n hand. Ik opende de telefoon en zag op het scherm: ‘change is in your hands’. Dat voelde goed.

Ik heb nog geen idee of ie verder fijn werkt, maar op het eerste gezicht lijkt ie me helemaal prima. Gemaakt van kunststof in plaats van glas, dus niet kapot te krijgen en daardoor extra duurzaam. Tim vertelde trouwens dat ik de eerste was die er ooit naar vroeg. Dit vond ik opvallend. Ik vind het zelf echt te gek dat er gewoon een Nederlands bedrijf is dat de nek uitsteekt en beslist, zo doen we het niet langer. Wij willen hierin verschil maken. Alleen daarom vind ik het al belangrijk en fijn dat ik voor de Fairphone heb gekozen want uiteindelijk moeten we met z’n allen zulk soort veranderingen doorvoeren.

Liefs Jantien

UPDATE

Ik heb de telefoon twee maanden gehad en liep tegen teveel dingen aan. Batterij was snel leeg, Bluetooth werkte niet goed, slecht geluid met bellen. Dus ik heb helaas besloten terug te gaan naar een iPhone. Ik hoop dat de volgende Fairphone beter is en zou blij zijn het opnieuw een kans te geven! 

Minder apps op m’n telefoon; meer tijd voor mezelf

Een aantal weken geleden was ik er ineens klaar mee. Facebook, Instagram en LinkedIn op m’n telefoon. De tijd die ik doorbracht starend naar m’n scherm vond ik te groot en veel te weinig opleveren. Sterker nog, het leverde me zelden tot nooit een goed gevoel op. Waarom zou ik dit nog doen, vroeg ik mezelf af. Daar had ik geen goed antwoord op dus ik flikkerde in een dag alle apps van m’n telefoon die me in principe niets brachten en alleen maar tijd of energie kosten. Dit heeft me zoveel opgeleverd. Benieuwd hoe het me bevalt met minder apps op m’n telefoon?

Tijd verdoen op je telefoon

Ik vind tijd iets heel belangrijks en ik probeer altijd bewuste keuzes te maken. Waar en met wie wil ik m’n tijd bijvoorbeeld doorbrengen? Ondanks dat ik hier mee bezig ben, merkte ik dat ik soms toch tijd zat te verdoen met doelloos scrollen op Facebook en Instagram of m’n mail nog vlak voor bedtijd te openen waardoor ik weer klaarwakker was. Ik zou mezelf niet heel erg verslavingsgevoelig noemen maar als je je telefoon bij de hand hebt is het gewoon te makkelijk om hem er nog even bij te pakken, wat dingen te checken en een uur later je te bedenken dat je eigenlijk vroeg had willen slapen. En het vervelendste van alles vond ik dat het me niet eens een goed gevoel gaf.

De verleiding weghalen

Wat ik trouwens al jaren doe als ik samen met iemand ben, is geen telefoon in de slaapkamer. Als de telefoon belangrijker is dan je gezelschap, dan heb je verkeerd gezelschap. En ik weiger te concurreren met een telefoon. Verder had ik thuis altijd de routine dat ik m’n telefoon op vliegtuigstand zette vanaf 21.00 totdat ik ‘s ochtends m’n ochtendwandeling met de hond had gehad en m’n ontbijt op was. Dit werkte heel erg goed! Maar nu ik als digital nomad minder routine heb, merkte ik dat ik soms toch weer (in mijn ogen) teveel met m’n telefoon bezig was. En ik ben ervan overtuigd dat van een verslaving afkomen het beste werkt door de verleiding weg te halen. Je kunt niet alleen op discipline vertrouwen en waarom zou je ook?

Ik was er echt klaar mee

Dus, hoog tijd om alle onnodige apps van m’n telefoon te flikkeren. Ik denk dat ik er zo klaar mee was, dat het me helemaal geen pijn deed en ik per direct opluchting voelde. Vooral omdat bij mij werk en privé nog wel eens door elkaar loopt. Ik post voornamelijk werkgerelateerd en ben daarom eigenlijk altijd als ik m’n telefoon bij de hand heb met werk bezig. Ineens was dat niet meer zo, zonder Facebook, Instagram en LinkedIn. M’n mail gebruikte ik trouwens al een tijdje niet meer op m’n telefoon. Er gaat niemand dood als ik mailtjes niet voor bedtijd nog lees.

Ontdekking: scrollen door de Bankieren app werkt niet echt

Het duurde ongeveer een dag voordat het erin zat dat ik m’n telefoon echt niet hoef te pakken als ik geen berichtjes of telefoontjes heb, want scrollen door apps als Airbnb, Spotify of Bankieren, dat werkt niet echt kwam ik achter. Ondertussen gebruik ik m’n telefoon alleen voor het hoognodige en het grappige is, nu hoef ik hem alleen nog om de dag op te laden! Iedereen zit altijd zo te zeuren (inclusief ik voorheen) dat de batterij tegenwoordig niet meer lang meegaat, maar als je niet telkens onnodig je telefoon pakt en op de achtergrond apps hebt die blijven laden, dan valt dat allemaal best wel mee.

Trouwens, nog iets wat me is opgevallen sinds ik zelf m’n telefoon een stuk minder gebruik, is hoeveel de mensen om me heen met hun neus in de telefoon zitten (en ik dus waarschijnlijk voorheen ook). Ik was altijd gewend dat als er een momentje is wanneer iedereen de telefoon pakt, ik dat hersenloos ook deed, want wat anders? Maar nu heb ik niets meer om naar te kijken en valt het dus veel meer op hoeveel tijd mensen op de telefoon doorbrengen.

Wat het me heeft opgeleverd

Wat het mij persoonlijk heeft opgeleverd is dat ik nu nog meer rust heb gecreëerd voor mezelf. Ik hoef niet iedere minuut van de dag op de hoogte te zijn van waar iedereen mee bezig is. Het geeft me alleen maar het gevoel dat ik ergens anders zou moeten zijn dan waar ik ben en daar heb ik geen drol aan. Ik heb in de afgelopen weken heel gefocust gewerkt en kon me ook gerust vermaken door een uur op een rots te zitten mediteren of nadenken over mezelf en mijn dromen en doelen in plaats van afgeleid te zijn door die van iemand anders. Ik ga bewuster en gerichter om met m’n tijd en de informatie die op me afkomt. Ik beslis wanneer ik wat binnenlaat en dat voelt heel krachtig en werkt heel effectief.

Welke apps ik wel gebruik

Ik ben trouwens geen social media hater. Ik wil alleen liever dat ik de apps gebruik in plaats van zij mij. Ik gebruik nu Facebook en LinkedIn en m’n mail alleen nog op m’n laptop en dat is dus vaak werkgerelateerd. Verder hoef en wil ik er ook niet telkens mee bezig zijn. Nu heb ik alleen nog maar apps op m’n telefoon die me echt iets brengen. Een aantal daarvan: Spotify (kan en wil niet zonder!), Airbnb (duidelijk verhaal), Audible (luisterboeken), Netflix (fijn om docu’s te kijken onderweg en me toch nog nuttig te maken), Uber (eerste levensbehoefte tijdens het reizen). En dit was het echt zo ongeveer. Veel meer heb ik op dit moment niet nodig en het fijne is, in al deze apps valt niets te scrollen en heel veel te halen. Perfect!

Ik bedenk me nu pas, aan het einde van dit artikel, dat dit weer precies past bij mijn minimalistische levensstijl. Meer met minder. Meer tijd voor mezelf met minder apps op m’n telefoon. Alsof het zo moest zijn.

apps

Liefs Jantien

Spring naar de toolbar